Είναι γνωστό ότι στην Ελβετία έχουν, μεταξύ άλλων, τη λεγομένη «απ’ ευθείας δημοκρατία» (d?mocratie directe), όπου οι πολίτες αποφασίζουν ακόμη και με ανάταση των χειρών.

Τελευταία, το μεγαλύτερο κόμμα της Ελβετίας, το UDC, που είναι μάλλον της άκρας δεξιάς, έκαμε μια πρόταση (initiative populaire), που για άλλες χώρες ίσως θεωρηθεί υπερβολική.

Με την αρχή ότι η χώρα έχει σαν παράδοση την ελευθερία και την ανεξαρτησία, λέει η πρόταση ότι αυτή πρέπει να κυβερνάται από τους κατοίκους της, τα καντόνια και τους νόμους της και όχι από το διεθνές δίκαιον (εκτός από το υποχρεωτικό διεθνές δίκαιο) και τους ξένους δικαστές. Οι συγγραφείς αυτής της πρότασης ισχυρίζονται ότι είναι φυσικό υπέρτατος νόμος να είναι εκείνος που εγκρίνεται από τον ελβετικό λαό, από τους αντιπροσώπους του και τα δικαστήριά του και όχι από τις αποφάσεις δικαστηρίων, με ξένους δικαστές, όπως τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Λουξεμβούργου και του Στρασβούργου.

Το πρόβλημα ανεφύη πάλι τελευταία με το θέμα της μετανάστευσης στην Ελβετία. Όπως σ’ όλην την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας, χιλιάδες μετανάστες, κυρίως από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, προσπαθούν να εισέλθουν παράνομα στις ευρωπαϊκές χώρες. Πολλές χώρες πήραν μέτρα για να εμποδίσουν αυτήν την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, που φέρει αναστάτωση στις ίδιες τις χώρες. Υπάρχει ισχυρισμός ότι κάθε χρόνο 80.000 μετανάστες, μεταξύ των οποίων, κατ’ ισχυρισμόν εγκληματίες εισέρχονται παράνομα στην Ελβετία.

Η Ελβετία, όπως και πολλές άλλες χώρες, έχει υπογράψει Διεθνείς Συνθήκες, που ρυθμίζουν το θέμα της μετανάστευσης. Και το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, όπως είναι φυσικό, ακολουθεί και εφαρμόζει αυτές τις Συνθήκες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), με την οποία η Ελβετία συνδέεται με Διμερείς Συμφωνίες, απαιτεί από την τελευταία να εφαρμόσει τον κανονισμό για ελευθέρα διακίνηση των προσώπων και όχι να επιβάλλει περιορισμούς.

Το θέμα της μετανάστευσης είναι μια από τις διαφορές μεταξύ της Ε.Ε. και της Ελβετίας.

Στην ίδια την Ελβετία υπάρχει μεγάλη διαμάχη σχετικά με τις σχέσεις της χώρας με την Ε.Ε. Στο τελευταίο δημοψήφισμα, με μικρή πλειοψηφία, αποφασίσθηκε η μη εισδοχή της Ελβετίας στην Ε.Ε. Η Ελβετία, από την άλλη μεριά, ως γνωστόν, βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης. Δεν μπορεί να ζήσει απομονωμένη. Γι’ αυτό συνδέθηκε με την Ε.Ε. με Διμερείς Συμφωνίες. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η τελευταία θεώρησε ότι οι συμφωνίες αυτές είναι περισσότερο προς όφελος της Ελβετίας.

Διεξάγονται συνεχώς συνομιλίες μεταξύ των δυο μερών. Ανέκαθεν οι κυβερνητικοί και διπλωματικοί κύκλοι της Ελβετίας κλίνουν προς την προσέγγιση με την Ε.Ε. Υπάρχει, όμως, ένα ισχυρό μέρος της κοινωνίας, που αντιτίθεται στην εισδοχή στην Ένωση. Η πρόταση του UDC αντιπροσωπεύει το μέρος εκείνο της κοινωνίας, που δεν θέλει να κυβερνάται από τις Βρυξέλλες, το Λουξεμβούργο, το Στρασβούργο, τη Χάγη αλλά από τον ίδιο το λαό της χώρας. Σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στην Κύπρο, υπάρχει αυτή η επιθυμία. Είναι, όμως, εφικτή αυτή η πολιτική;

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων