Οι άνθρωποι επαναστατούν όχι όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά όταν οι προσδοκίες τους καταλήξουν σε απογοήτευση. Θέλω να φέρετε στο μυαλό σας μιαν από τις κλασικές εικόνες των κινουμένων σχεδίων, όπου ο χαρακτήρας τρέχει πέρα από την άκρη του βουνού και όμως συνεχίζει, αγνοώντας το γεγονός ότι περπατά στον αέρα, και αρχίζει να πέφτει μόνο την ώρα που κοιτάζει κάτω και αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται στο κενό. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η πλειοψηφία των Κυπρίων σήμερα νιώθουν ακριβώς όπως ο χαρακτήρας των κινουμένων σχεδίων.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η μετα-μνημονιακή Κύπρος δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια, ότι επέρχεται μια μη αναστρέψιμη πτώση του βιοτικού επιπέδου, αλλά δεν έχουμε ακόμη αισθανθεί το εύρος αυτής της πτώσης, γι’ αυτό μας δίνεται η ευκαιρία, έστω για λίγο ακόμη, να σφυρίζουμε αδιάφορα στην καθημερινότητά μας, όπως ο χαρακτήρας των κινουμένων μας σχεδίων, περπατώντας δηλαδή στο κενό. Μην αυτομαστιγώνεστε όμως, γιατί αυτή η καθυστέρηση στην ολοκληρωτική αντίληψη της διολίσθησης, στην οποία μας έσπρωξαν οι πρώην και νυν κυβερνώντες, είναι μια στρατηγική επιβίωσης (αυτή δυστυχώς είναι πλέον η λέξη που προσδιορίζει το μέλλον μας). Τον όλεθρο των αποφάσεων και ενεργειών τους θα τον νιώσουμε στο πετσί μας μετά τον πανικό της κινδυνολογίας.

Αυτή η αδιέξοδη πορεία, και διευκρινίζω -της κοινωνίας, όχι των οικονομικών συμφερόντων και των πλασματικά ευημερούντων λογιστικών αριθμών- αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος της άκρως δυσμενούς κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει σήμερα ο κάθε μέσος Κύπριος πολίτης. Το κυπριακό αυτό «ευρωνόμισμα», που προσπαθούμε εδώ και τρία (και πλέον) χρόνια να καταπιούμε ξερό, έχει δυο όψεις: τη (κατά κύριο λόγο) γερμανική, που λέει ότι η ασύδοτη κατανάλωση, ο υπέρμετρος δανεισμός, το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, η συνεχιζόμενη διόγκωση της πελατειακής κυβερνητικής μηχανής δεν μπορεί να συνεχίζεται ες αεί. Στον αντίποδα η κυπριακή (του κοσμάκη και όχι των κυβερνώντων), η έτερη όψη, του «ευρωνομίσματος» συνοψίζεται ως ακολούθως: ότι τα παράλογα και βάναυσα μέτρα λιτότητας των αλληλέγγυων εταίρων της Ευρώπης των λαών μοιάζουν με μια νέα κατοχή, που περιορίζει και πολλές φορές καταργεί την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Καμία εκ των δυο όψεων δεν περικλείει την απόλυτη αλήθεια, αφού και από τις δυο σχολές σκέψης απουσιάζει ένα βασικότατο συστατικό, που έχει να κάνει με την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι υπάρχει μια παθογένεια με το όλο πολιτειακό σύστημα, μέσα στο οποίο οι διαπνεόμενοι παράγοντες επέτρεπαν την ανεξέλεγκτη, ανέλεγκτη και ασύδοτη κερδοσκοπία των τραπεζών, να οδηγήσουν μια ολόκληρη χώρα στη χρεοκοπία (οι αριθμοί σας μπορεί να μην το λένε, αλλά τον κοσμάκη ηθικο-ψυχολογικο-πνευματικο-οικονομικά τον χρεοκοπήσατε). Η κυπριακή κρίση, «κύριοι», δεν είναι ένα περιθωριακό πρόβλημα μιας μικρής χώρας στις παρυφές της Ευρώπης, είναι ένα σύμπτωμα τού τι πάει στραβά με το όλο οικοδόμημα που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και πιο συγκεκριμένα με τον λεηλατικό τρόπο που πολιτεύτηκαν και συνεχίζουν να πολιτεύονται οι «αξιοσέβαστοι» άρχοντες αυτού του τόπου.

Όταν μια χώρα βρίσκεται υπό τον ζυγό διεθνών οικονομικών ινστιτούτων, όπως το ΔΝΤ ή ιδιωτικές τράπεζες, πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι η εξασκούμενη πίεση από την πλευρά τους (μεταφραζόμενη σε αμετακίνητες και ασυμβίβαστες απαιτήσεις, όπως μείωση των δημοσιονομικών εξόδων με τον κατακερματισμό και αποσύνθεση του κράτους κοινωνικής πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις, άρση ελέγχων και διευκόλυνση των τραπεζικών δραστηριοτήτων και γενικότερα του τραπεζικού συστήματος) δεν είναι έκφραση μιας κάποιας ουδέτερης αντικειμενικής λογικής ή γνώσης, αλλά μιας δεσμευμένης και απόλυτα καθοδηγούμενης ατζέντας. Στο αντιληπτό επίπεδο είναι μια πολιτική που ενσωματώνει μια σειρά νεοφιλελεύθερων προϋποθέσεων, που πρέπει να γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία (με το καλό ή με το ζόρι) και παράλληλα σε επίπεδο πραγματικού περιεχομένου είναι ένα αριστοτεχνικά στημένο παιχνίδι, για να παρέχονται προνόμια στα συμφέροντα ορισμένων κρατών αλλά και ιδιωτικών οργανισμών (όπως τράπεζες κτλ), πάντοτε με τη βοήθεια των εγχώριων υπηρετών τους (δυστυχώς δημοκρατικά εκλελεγμένων αρχόντων).

Υπό το φως των πρόσφατων εξαγγελιών για δημιουργία νέων κομματικών σχηματισμών, βουλευτών που επαναδιεκδικούν την έδρα τους για να ολοκληρώσουν το όραμά τους, των κυβερνώντων που δηλώνουν αμετανόητοι για τις μέχρι τώρα πολιτικές επιλογές τους, ωραιοποιώντας την κατάσταση και παρατείνοντας έτσι τις ψευδαισθήσεις μας, ενώ εμείς συνεχίζουμε να περπατάμε στο κενό, την ίδια ώρα που όλοι αυτοί μας παρακολουθούν, δήθεν με αγωνία, κρυμμένοι πίσω από το κάγκελο ασφαλείας (κάγκελα φυλακής θα έπρεπε να ΄ταν) στην άκρη του γκρεμού απ' όπου μας έσπρωξαν, θέλω να δηλώσω με απόλυτη επίγνωση ότι οι βασικοί υπεύθυνοι γι' αυτήν την ταχύτατη και θανατηφόρα εξάπλωση του πολιτικού καρκινώματος, το οποίο πιθανότατα να είναι πλέον μη ιάσιμο, είμαστε όλοι εμείς, η σιωπηλή πλειοψηφία.

Θα ήταν πιο εύκολο να κατακεραυνώσω μόνο τους πολιτικούς που συνειδητά κοροϊδεύουν τον λαό, αλλά έλα που μας αρέσει που παραχαϊδεύουν τα αφτιά μας με «ηδονικό» λαϊκισμό. Πρέπει όμως, επιτέλους, να έρθουμε κι εμείς προ των ευθυνών μας. Φταίω εγώ, φταις εσύ, φταίει το άθροισμα όλων ημών των μικρών και αδύναμων (κατά την άποψή τους) πολιτών που δίνουμε δύναμη, και με την ψήφο αλλά και με την αποχή μας, σε αυτούς που εξαντλητικά μας εξευτέλισαν και μας λεηλατούν χωρίς κανένα δισταγμό. Εν κατακλείδι, ευελπιστώ εν μέσω της ατομικής αυτοκριτικής, να υψώσουμε εντέλει το ανάστημά μας, προτού είναι οριστικά αργά…

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπροεδρος Συμμαχίας Πολιτών [email protected]