Στα ερείπια της Συρίας, ένας νεαρός κουβαλά ένα κορίτσι πνιγμένο στα αίματα. Οι τζιχαντιστές έβαλαν ανακοίνωση στο διαδίκτυο, με σκοπό την πώληση δυο αιχμαλώτων.

Κορίτσια στο Αφγανιστάν δέχτηκαν επίθεση με χημικά, γιατί πήγαν σχολείο.

Μετανάστες προσπαθούν να μπουν σε ένα τρένο που δεν θα ξεκινήσει ποτέ. Διασχίζουν σύνορα και χώρες πεζοπόροι, σε μια πορεία που δεν οδηγεί πουθενά. Ένστολοι τους κτυπούν με μένος.

Χώρες της ενωμένης Ευρώπης κτίζουν μεταλλικά σύνορα.

Μια κινηματογραφίστρια βάζει τρικλοποδιά σε έναν μετανάστη που προσπαθεί να ξεφύγει έχοντας αγκαλιά το παιδί του, αυτός σωριάζεται στο έδαφος. Η ίδια, βλέποντας τους μετανάστες να τρέχουν, πετυχαίνει μια γερή κλοτσιά στο στομάχι ενός κοριτσιού που περνά διπλά της και το διπλώνει στα δυο.

Παντού φόβος, αίματα, νεκροί, πληγωμένοι. Ένας πλανήτης γεμάτος μίσος και πόνο.

Ένα debate, με αυτούς που θα κυβερνήσουν την Ελλάδα, αποδεικνύει ότι η χώρα δεν πτώχευσε μόνο οικονομικά.

Εφιαλτικές εικόνες ακολουθούν η μια την άλλη και συναγωνίζονται σε βαρβαρότητα, πυροβολώντας το μυαλό.

Είμαι σίγουρος ότι βλέπω τηλεόραση.

Αλλάζω κανάλια με την ταχύτητα που μου επιτρέπει η τεχνολογία. Νέα ηλίθια προγράμματα ξεκινούν. Ναι, είμαι σίγουρος, τώρα, ότι βλέπω τηλεόραση.

Όλα θα τελειώσουν μόλις τη βγάλω από την πρίζα. Δεν μπορεί να είμαστε τόσο βάρβαροι και ηλίθιοι την ίδια στιγμή.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί να υπερβαίνει τη φαντασία. Είμαι σίγουρος ότι βλέπω τηλεόραση.

Όταν ξυπνήσω, θα είμαι θαυμαστής της εικονικής πραγματικότητας, που κατόρθωσε τόσο ρεαλιστικά να με παρασύρει στον εφιάλτη, πώς θα ήταν ένας σύγχρονος παγκόσμιος πόλεμος.

Το μυαλό, σε πλήρη σύγχυση μεταξύ της πραγματικότητας και του εικονικού, δημιουργεί αμφιβολίες, αν είναι ο τέλειος τηλεοπτικός ρεαλισμός, ή η τελειότητα της ανθρώπινης παράνοιας.

Χάσαμε τους εαυτούς μας, μηδενίστηκε η σκέψη, η φαντασία, τα όνειρα, η ελπίδα, η συμπόνια, η αγάπη, η ευτυχία, η ασφάλεια και κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Μεταλλαχτήκαμε σε «μηχανικούς ανθρώπους», που βραχυκυκλώθηκαν μέσα στις οθόνες των κινητών, των υπολογιστών, της τηλεόρασης.

Το μόνο που μας απέμεινε από τη γνώση, είναι ότι πάψαμε να πιστεύουμε στη λογική.