Η εκλογή Ακιντζί δημιούργησε μεγάλη και αδικαιολόγητη ευφορία (όπως είχε γίνει και μετά την εκλογή του Ταλάτ). Γίνεται λόγος για το «παράθυρο ευκαιρίας» που τάχα ανοίγεται - και αλίμονο σε όποιον έχει άλλη άποψη. O Ακιντζί μπορεί να είναι μετριοπαθής άνθρωπος, αυτό όμως δεν μπορεί να έχει καμία επίδραση στη λύση του Κυπριακού, πέραν από τη δημιουργία ψευδαισθήσεων. Με εντυπωσιάζει αρνητικά η στάση κάποιων πολιτικών, υποστηρικτών κατά κανόνα του σχεδίου Ανάν, οι οποίοι θέλουν ντε και καλά να παρουσιάζουν τα πράγματα ως θετικά, ενώ δεν άλλαξαν καθόλου οι τουρκικές θέσεις, αλλά μόνον αυτός που τις εκπροσωπεί, ο οποίος μάλιστα τις επιβεβαιώνει ξεκάθαρα.

Ο Ακιντζί θέλει εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή των εποίκων, εγγυήσεις, ενώ μιλά για «πρώην ιδιοκτήτες» στο περιουσιακό. Η Τουρκία, που κατέχει την Κύπρο με τον στρατό της και συντηρεί οικονομικά το ψευδοκράτος, δεν αφήνει κανένα να ασκήσει πολιτική διαφορετική από αυτήν που χάραξε εδώ και χρόνια. Άλλωστε, και οι Τουρκοκύπριοι θέλουν την Τουρκία, παρά τις αφελείς αναλύσεις που γίνονται στην πλευρά μας. Η Τσολάκ, η λεγόμενη «υπουργός Εξωτερικών» του ψευδοκράτους, αναφερόμενη στις εγγυήσεις δήλωσε πριν από λίγες μέρες ότι οι Τουρκοκύπριοι αισθάνονται ασφαλείς λόγω της Τουρκίας (εμείς πώς θα αισθανθούμε, άραγε, ασφαλείς?).

Ο Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος» φρόντισε να μας προειδοποιήσει γράφοντας: «Ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρήσει ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί…». Η γεωστρατηγική πολιτική της Τουρκίας είναι λοιπόν σαφής. Την ασκεί με τον Ντενκτάς ή τον Έρογλου, τον Ταλάτ ή τον Ακιντζί ανάλογα με τις περιστάσεις. Η Τουρκία θέλει να ελέγχει πλήρως την Κύπρο.

Όχι παράνομα, όπως γίνεται σήμερα, αλλά νόμιμα, μέσω μιας λύσης τύπου Ανάν, όπως αυτή στην οποία οδηγούν οι συνομιλίες, που θα της επιτρέπει να ελέγχει και το νότιο τμήμα του νησιού. Δεν είναι, λοιπόν, λογικό να επιδεικνύεται τόσος ενθουσιασμός για τον Ακιντζί. Μπορεί να αποφασίσει π.χ. ο κ. Ακιντζί να δώσει πίσω εδάφη που κατέχει ο τουρκικός στρατός? Μπορεί να δώσει πίσω την Αμμόχωστο? Μπορεί να αποφασίσει για τις εγγυήσεις χωρίς την Τουρκία; Μπορεί να ανοίξει έστω ένα οδόφραγμα χωρίς την έγκριση του τουρκικού στρατού κατοχής;

Τίποτε από όλα αυτά. Εισπράττει όμως τα δώρα μας που αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος, υποβαθμίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο το πλαίσιο της λύσης. Για πολλοστή φορά το «καλό κλίμα» τροφοδοτείται από τις υποχωρήσεις μας, ενώ η Τουρκία προωθεί σταθερά την πολιτική της εις βάρος του κυπριακού Ελληνισμού. Η δημιουργία ευφορίας από ένα μέρος του πολιτικού μας προσωπικού είναι απολίτικη. Δεν στηρίζεται σε καμία πολιτική τεκμηρίωση, σε καμία γεωπολιτική ανάλυση, σε καμία γνώση της ιστορίας, αλλά σε ένα παραπλανητικό τεχνητό «καλό κλίμα» που καλλιεργούν ξένα και ντόπια κέντρα.

Υπάρχουν προοδευτικοί άνθρωποι στην τουρκοκυπριακή πλευρά, είναι όμως μια μειοψηφία και δεν μπορεί να στηριχθεί η λύση πάνω σ’ αυτούς, αφού η Τουρκία ασκούσε, ασκεί και θα ασκεί πάντα απόλυτο έλεγχο πάνω στους Τουρκοκύπριους. Ακόμα κι αν κάποιοι πιστεύουν τόσο πολύ στον Ακιντζί, ώστε να δεχθούν οποιαδήποτε λύση μόνο και μόνο επειδή τον εμπιστεύονται, θα έπρεπε να σκεφτούν ότι κάποια στιγμή αυτός θα φύγει, αλλά η κακή λύση θα μείνει.

Η δημιουργία ψευδαισθήσεων στον λαό με μια αστήρικτη προπαγάνδα τόσο για τα οικονομικά τάχα οφέλη, όσο και για την αποτροπή τάχα της διχοτόμησης και του εποικισμού με τη λύση τύπου Ανάν που συζητιέται, στοχεύει απλώς στην παραπλάνηση του λαού. Το Κυπριακό ακολουθεί επικίνδυνη πορεία και είναι καιρός να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και όχι με καθοδηγούμενη προπαγανδιστική ευωχία. Οι πολίτες πρέπει να ενδιαφερθούν περισσότερο και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να σχηματίσουν δική τους άποψη για τις εξελίξεις και όχι να χειραγωγούνται από τα συνθήματα των πολιτικών, των κομμάτων «τους» ή άλλων ομάδων σε διατεταγμένη υπηρεσία, που παρουσιάζουν ως παράδεισο το εφιαλτικό μέλλον σ’ ένα τουρκικό προτεκτοράτο.