Ο κάθε άσχετος σε ό,τι αφορά την Ορθόδοξη Εκκλησία (δεξιός ή αριστερός) μόλις του θίξουν το ιερό του κόμμα (άμεσα ή έμμεσα) γίνεται σκληρός κατήγορος και κριτής ή τάχα γαλήνιος αυτόκλητος συμβουλάτορας της Εκκλησίας. Επειδή το νέο εισαγόμενο σχέδιο λύσης του Κυπριακού καταφθάνει, μέσα στα χρονοδιαγράμματα που έθεσε η Τουρκία (πριν από τις κυπριακές βουλευτικές εκλογές) και αρκετές πρόνοιές του διαρρέουν από τουρκικές πηγές (ελληνοκυπριακές τα αποκρύβουν δεόντως), δημιουργούν απορίες και διαφωνίες στον κυπριακό λαό που, ανενημέρωτος και παραπληροφορημένος από τη στημένη ειδησεογραφία, αναμένει παθητικά την «ποινή» του ως μελλοθάνατος.

Αυτοί οι «κάποιοι» λοιπόν αρχίζουν εργολαβικά να προωθούν με όλους τους τρόπους την παθητική αποδοχή του σχεδίου ανάμεσα στους πολίτες, πριν καν το διαβάσουν.
Η επιθετικότητα κατά των επισκόπων, που θέτουν αμφιβολίες ως προς το ερχόμενο του σχεδίου λύσης του Κυπριακού, ξεπερνά την προσωπική επίθεση, κάτι που μπορεί να δικαιολογηθεί έως ενός βαθμού, και μετατρέπεται σε μια γενική επίθεση κατά της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας γενικότερα. Σήμερα η μάχη αυτή κατά της Ορθοδοξίας διεξάγεται πρωτίστως από τους δυτικοσπουδασμένους «νεοδιαφωτιστές» της αστικής Δεξιάς, συνεπικουρούμενους από τους εναπομείναντες οπαδούς του διαλεκτικού υλισμού. Δεν αναφέρομαι σε ιδεολόγους σοσιαλιστές, διότι αυτούς τους έφαγε ο λύκος του ρεβιζιονισμού, προ πολλού.

Θέσεις όπως:
1. Πώς μπορεί η Εκκλησία με οποιαδήποτε παρέμβαση να σπέρνει διχασμό;
2. Πώς μπορεί να μην σέβεται το κράτος (όποιο και να είναι αυτό) και να αναλώνεται σε δηλώσεις διαιρετικές, μη σεβόμενη τους θεσμούς που η ίδια πολέμησε για να θεσπιστούν;
3. Σε τελική ανάλυση, η Εκκλησία δεν είναι πολιτική δύναμη και ούτε και πρέπει να γίνει, γιατί θα χάσει την εμπιστοσύνη των πιστών και της κοινωνίας.
4. Οι απόψεις τους δεν μπορούν να συγκρούονται, αλλά μόνο να διαφοροποιούνται και οι εκπρόσωποι κάθε μέρους δεν μπορούν ποτέ να είναι διχαστικοί, παρά μόνο ενωτικοί.
5. Η Εκκλησία μόνο με έναν τρόπο μπορεί να επηρεάσει την πολιτική εξουσία: κηρύσσοντας τον λόγο του Θεού, λειτουργώντας παρηγορητικά και όχι αλλοτριωτικά, θεολογικά και όχι κομματικά, καίρια, ουσιαστικά και ρεαλιστικά και όχι απαξιωτικά, ανεδαφικά και ουτοπικά.

Και προχωρούν με απειλές, τύπου: αν και ο ρόλος της Εκκλησίας και του κράτους είναι διακριτός η καλύτερη οριοθέτηση σχέσεων μεταξύ αυτών θα ωφελήσει και τους δύο.
Αντιλαμβάνεστε, φίλοι μου, ότι για να απαντηθούν όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω θα χρειαστούν πολλά άρθρα και πολύ μελάνι, γι’ αυτό επιγραμματικά θα πούμε τα ακόλουθα, δίδοντας την ευκαιρία μέσω ανοικτού διαλόγου (τουλάχιστον όσοι δηλώνουν Έλληνες οφείλουν να συνδιαλέγονται ως Δημοκράτες) να απαντηθούν όλα.

Για σκοπούς καθαρά επικοινωνίας, θα δώσουμε πρώτα το ορθό περιεχόμενο σε μερικούς μόνο όρους που χρησιμοποιούμε, για κοινή αντίληψη τού τι λέμε, αρχίζοντας με τον όρο:
· ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Λέγοντας Εκκλησία εμείς οι Ρωμιοί εννοούμε το σύνολο των πιστών (κληρικών και λαϊκών), όχι μόνο των κληρικών. Άρα, Εκκλησία δεν είναι μόνο οι παπάδες, αλλά όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας, καλοί και κακοί Χριστιανοί.

· ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Όταν μιλούμε για πολιτική, δεν εννοούμε τα κόμματα και τον αγώνα που διεξάγουν για την κρατική εξουσία, ούτε μας ενδιαφέρει πλέον. Πολιτική είναι κάθε απόφαση (οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική κ.λπ.) που επηρεάζει τον τρόπο ζωής των πολιτών. Και σε αυτή έχουν λόγο οι πολίτες - ανεξαρτήτως αν τους δίνεται ή όχι, από τους ψευτοδημοκράτες των κλειστών κομματικών κυκλωμάτων.

· Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: Εδώ για μας ο λόγος του Θεού έχει αξία διότι είναι υπαρξιακός, δηλαδή δεν αποτελεί ιδεολόγημα, π.χ. Χριστιανισμός = αντικομμουνισμός, ούτε κούφια λόγια. Και η σημερινή Εκκλησία ορθά κατακρίνεται πολλές φορές από τους πιστούς, διότι η Ορθοδοξία της δεν συμπίπτει με την ορθοπραξία της. Π.χ. ο Ιησούς όχι μόνο κατέκρινε τον πλούτο, αλλά χειροδίκησε μάλιστα εις βάρος των εμπόρων μέσα στον Ναό.

· ΠΕΡΙ ΑΠΟΨΕΩΝ: Η Εκκλησία δεν έχει «απόψεις». Απόψεις έχει ο Αρχιεπίσκοπος και ο Πάφου, ως πρόσωπα. Η Εκκλησία έχει πιστεύω, αξίες και διαχρονικές θέσεις, που οδηγούν την τελείωση κάθε ανεπανάληπτου προσώπου. Και αυτές θα τις κηρύττει, ανεξαρτήτως των γούστων των διάφορων δοτών θέσεων των φερεφώνων και της εκάστοτε κρατικής εξουσίας.

Αν τώρα, όπου υπάρχουν οι πιο πάνω όροι, δώσετε το πραγματικό περιεχόμενο στα κείμενα των προπαγανδιστών, αυτά καταρρέουν ως χάρτινοι πύργοι, διότι απλώς οι διάφοροι αυτοί προπαγανδιστές, όταν αναφέρονται στους εν λόγω όρους, δεν γνωρίζουν το Ορθόδοξο περιεχόμενό τους, αλλά με δυτικοτραφή φιλοσοφικά και προτεσταντικά κριτήρια προσπαθούν να ερμηνεύσουν την Ορθοδοξία, οπότε γίνονται αστείοι σε όσους τους διαβάσουν (μόνο οι δυτικοτραφείς και αδαείς λαϊκοί εντυπωσιάζονται).

Όσον αφορά την απειλή του «διαχωρισμού» της Εκκλησίας από το κράτος, δηλώνουμε ότι δεν μας τρομάζει, διότι απλώς σήμερα υπάρχει μια ετεροβαρής οικονομική σχέση μεταξύ κράτους και Εκκλησίας, η οποία θα ήταν καλύτερα για την Εκκλησία να τερματιστεί, αποδίδοντάς της έτσι την ελευθερία να προχωρήσει ανεμπόδιστη και στην ορθοπραξία, υλοποιώντας τα λόγια του Ιησού, καλύπτοντας τους χώρους του βιωματικού πολιτισμού, της κοινωνικής πολιτικής και της οικονομίας. Θα επανέλθουμε να απαντήσουμε μία-μία όλες τις πιο πάνω θέσεις, των αυτόκλητων αυτών «καθοδηγητών» της Εκκλησίας.

ΧΡΥΣΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ