Η μετάδοση του βίντεο με τον ξυλοδαρμό ενός νεαρού ατόμου από δύο αστυνομικούς σε αστυνομικό σταθμό στην Πόλη Χρυσοχούς, μετά το αρχικό σοκ που προκάλεσε, έθεσε και το παρακάτω τρομακτικό ερώτημα:
Εφόσον τα περιστατικά αστυνομικής βίας έρχονται στην αντίληψή μας όταν τύχει να τα καταγράψουν κρυμμένες κάμερες, πόσες τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν για τις οποίες δεν υπάρχει μαρτυρικό υλικό; Πόσοι ξυλοδαρμοί αφήνουν ψυχολογικές και σωματικές ζημιές σε ανυπεράσπιστα θύματα, που μόνο αυτά και οι βασανιστές τους γνωρίζουν τα πραγματικά γεγονότα, με αποτέλεσμα να μη μαθαίνει ποτέ κανείς τι έχουν περάσει;
Σε χειρότερα, φαντάζομαι, θα υπόκεινται αλλοδαποί κρατούμενοι, οι οποίοι για ευνόητους λόγους είναι πολύ πιο εύκολο να κακοποιηθούν χωρίς να μαθευτεί. Το εν λόγω επεισόδιο στην Πόλη Χρυσοχούς δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με οποιοδήποτε τρόπο. Ήταν μια εκδήλωση βαρβαρότητας, μια αρρωστημένη εκτόνωση διά μέσου της βίας, η οποία προσβάλλει τον πολιτισμό μας και αναδεικνύει μια σκοτεινή πλευρά της Πολιτείας. Έχει δημιουργήσει προβληματισμό γύρω από το επίπεδο των ατόμων που προσλαμβάνονται στην αστυνομική Δύναμη και τη νοοτροπία που καλλιεργείται για τον ρόλο τους σε αυτή.
Παρόμοιο σκάνδαλο προκλήθηκε πριν από ακριβώς 10 χρόνια, όταν ομάδα αστυνομικών είχαν καταγραφεί σε βίντεο να χτυπούν δύο φοιτητές. Εκεί δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη, όπως ανέμεναν πολλοί, καθότι το βίντεο της κακοποίησης δεν έγινε δεκτό ως τεκμήριο στη δίκη που ολοκληρώθηκε το 2009. Εάν από τότε έχουν εκσυγχρονιστεί οι κανονισμοί και οι νομοθεσίες, πρέπει να έχει διαφορετική αντιμετώπιση το πρόσφατο επεισόδιο ξυλοδαρμού, όπως και τα άλλα επεισόδια που έχουν καταγγελθεί, είτε τα κατέγραψαν κάμερες είτε όχι. Πρέπει να τιμωρηθούν με τις αυστηρότερες ποινές αυτοί που κάνουν κατάχρηση της εξουσίας και των εργαλείων που τους παρέχει το κράτος για διατήρηση της δημόσιας τάξης, προς όφελος των προσωπικών τους ορέξεων.
Δεν υπήρξε ούτε ανάληψη ευθυνών από την ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας Κύπρου. Θεωρώ ότι είναι και δική τους ευθύνη αυτά που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, όπως, ανάμεσα σε άλλα, πολλαπλές αυτοκτονίες στις Κεντρικές Φυλακές, αδυναμία στη διαχείριση της βίας στα γήπεδα ποδοσφαίρου και άγριους ξυλοδαρμούς πολιτών που θυμίζουν δικτατορικές κυβερνήσεις άλλων εποχών. Αρκετά παραδείγματα ντροπής σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα των αρμοδίων να χειριστούν την κατάσταση είναι, κατά τη γνώμη μου, αποτέλεσμα της κομματοκρατίας στον τόπο, μέσω της οποίας έχει γίνει κατεστημένο να επιλέγονται άτομα σε πολύ σοβαρές θέσεις σε όλες τις βαθμίδες, με βασικό κριτήριο να «κανονίσουμε τους δικούς μας». Το τίμημα πληρώνει στο τέλος ο πολίτης, όταν ζει σε μια κοινωνία με αυξανόμενη βία και διαφθορά.
Χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση του θέματος, αλλά πολύ φοβάμαι πως ήδη επισκιάζεται από άλλα γεγονότα, όπως τα προβλήματα της οικονομίας και τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό θα αποφευχθεί η αναδιάρθρωση των διαδικασιών της Αστυνομίας και του Υπουργείου Δικαιοσύνης και ίσως είναι θέμα χρόνου να ακούσουμε για νέα επεισόδια αστυνομικής βίας. Τον Αύγουστο του 2013 είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με αφορμή τα πολλαπλά περιστατικά κακοποίησης αδέσποτων και κατοικίδιων ζώων, επισημαίνοντας την ανάγκη δημιουργίας τμήματος της Αστυνομίας που να ασχολείται αποκλειστικά με περιπτώσεις αυτού του είδους.
Θεωρούσα τραγική και οπισθοδρομική την αδιαφορία που έδειχνε η Πολιτεία για την ευημερία και προστασία των αθώων μικρών μας φίλων, όμως ήλπιζα πως σταδιακά θα άλλαζε η νοοτροπία όλων, ώστε γίνει πιο πολιτισμένη η κοινωνία μας. Μετά λύπης μου, δύο χρόνια μετά, αντί για δημιουργία μονάδας στην Αστυνομία για προστασία των ζώων, βλέπω μέλη της Αστυνομίας να φέρονται οι ίδιοι σαν να βρίσκονται σε ζούγκλα. Συνειδητοποίησα πως, με την πάροδο του χρόνου, όχι μόνο δεν διοχετεύτηκε περισσότερη αγάπη προς τα ζώα, αλλά χάνεται και αυτή που υπάρχει προς τον άνθρωπο.
ΑΡΙΣΤΟΣ ΜΑΛΑΟΣ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών
