Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από την τηλεόραση πριν από μερικές μέρες αργά το βράδυ μια καταπληκτική εκπομπή, αφιέρωμα στον μεγάλο μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη. Κορυφαία, διαχρονικά, υπέροχα τραγούδια, με τα οποία μεγάλωσα, γαλουχήθηκα, ωρίμασα και ανδρώθηκα, πλημμύρισαν την ψυχή μου και με ταξίδευσαν στα παλιά, δύσκολα, ωραία, αγαπημένα και αξέχαστα χρόνια.

Ήρθε στη μνήμη μου η ιλαροτραγική κατάσταση της απαγόρευσης των τραγουδιών του μεγάλου Μίκη ως εθνικά επικίνδυνων. Η κυβέρνηση της Κύπρου, στην προσπάθεια να δείξει ότι είχε καλές σχέσεις και άψογη συνεργασία με τη χούντα, απαγόρευσε τη μετάδοση των καταπληκτικών τραγουδιών του Μίκη από τον μοναδικό τότε ραδιοσταθμό του ΡΙΚ.

Μια ριπή φωτός πέρασε μπροστά από τα δακρυσμένα μάτια μου και ένα χαμόγελο πίκρας αλλά και συμπόνιας σχηματίστηκε στα χείλη μου, που τρεμόπαιζαν και σιγοτραγουδούσαν τα αθάνατα τραγούδια, όταν θυμήθηκα τους υπάνθρωπους της χούντας αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, που γυρόφερναν σαν θηρία ανήμερα στο πλαίσιο του εθνικού έργου που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας και κρυφάκουγαν, για να τιμωρήσουν αμείλικτα και πατριωτικά φαντάρους που σιγοτραγουδούσαν τραγούδια του μεγάλου μουσουργού.

Γρήγορα έφυγε το μυαλό μου από τους ποταπούς αυτούς «ανθρώπους», όπου και αν αυτοί ανήκουν και όποιους και αν υπηρετούν, και βυθίστηκα με απέραντη ευχαρίστηση στην υπέροχη μουσική και στους καταπληκτικούς στίχους των ανεπανάληπτων τραγουδιών του Μίκη. «Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη….». «Βράχο, βράχο τον καημό μου τον μετράω και πονώ, κι είναι το παράπονό μου, πότε μάνα θα σε δω…». «Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο…». «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, θέλει νεκροί χιλιάδες να ΄ναι στους σταυρούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους…». «Πού να βρω την ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ…».

Δεν γνωρίζω, σεβαστέ και ακριβέ μου Μίκη, πού θα βρεις την ψυχή σου εσύ. Γνωρίζω όμως ότι βρήκα τη δική μου ψυχή στην ανεπανάληπτη μουσική σου και στους υπέροχους στίχους των τραγουδιών σου. Μεγάλε Μίκη, σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, που αν έχει μέσα της κάτι ευγενικό και ανώτερο, οφείλεται και σ' εσένα.