Από τη μαύρη, καταραμένη εκείνη μέρα που ο Μεγαλοδύναμος, μας πήρε το 23χρονο παιδί μας, ένα ψυχρό πρωινό, Δεκέμβρης του ’13, με απασχολούν διάφορα υπαρξιακά προβλήματα. Πόσο γεμίζουν τη ζωή μας, τα παιδιά μας; Ποιο νόημα δίνουν στην ύπαρξή μας; Ποια η σκέψη του Δημιουργού, όταν αποφάσισε να πει εκείνο το: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε»; Πρέπει να υπάρχουν πάντοτε όντα πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη; Και αν ναι, γιατί; Είναι μια νομοτελειακή διαδικασία; Δεν θα μπορούσε ν' αποφευχθεί; Από πού ερχόμαστε και πού οδεύουμε; Μεταφυσικά ερωτήματα, που γνωρίζω πως είναι πολύ δύσκολο ν' απαντηθούν από το πεπερασμένο μυαλό ενός μέσου ανθρώπου, όπως εγώ κι εσείς.

Κάποιος φιλόσοφος είπε πως τα παιδιά μας, οι απόγονοί μας, είναι το διαβατήριο της ψυχής μας, προς την αιωνιότητα. Δεν το αποδέχομαι πλήρως. Μου φαίνεται σχηματική και παιδαριώδης αυτή η ερμηνεία. Διότι, απλούστατα, αδικεί πολλούς. Αδικεί, όσους για τον άλφα ή τον βήτα λόγο δεν μπόρεσαν ν' αποκτήσουν τέκνα. Και όχι ένεκα δικής τους υπαιτιότητας. Δεν ήταν δική τους απόφαση. Ήταν μοιραίο, αναπόφευκτο…
Από την άλλη, κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι, για καθαρά πρακτικούς λόγους, χρειάζεται κάποιος τα παιδιά του. Για να τον στηρίξουν σε ώρα ανάγκης, στα γηρατειά του, παραδείγματος χάριν. «Κάνε παιδιά, να δεις καλό…!», συνηθίζουν να λένε στην Ελλάδα. Συνήθως, ειρωνικά. Όταν κάποιες καταστάσεις αποδεικνύουν την απαξίωση των γονέων εκ μέρους των νεαρών γόνων τους.

Όταν οι γέροντες γονείς εγκαταλείπονται σε γηροκομεία, ενίοτε σε άθλιες συνθήκες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ή, όταν καθίσταται φανερό πως το μόνο που αναμένουν τα τέκνα μας, από εμάς, είναι η οικονομική βοήθεια-αποκατάσταση. Και περιμένουν να τα «τινάξουμε» για να μας κληρονομήσουν… Και χωρίς να θέλω να γίνομαι κυνικός, ή να υποστηρίζω πως αυτός είναι ο κανόνας, δυστυχώς, πάρα πολύ συχνά γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων θλιβερών καταστάσεων ή περιστατικών.

Σε ένα τόσο σύντομο και φτωχό κείμενο, είναι αδύνατον να αναλύσουμε διεξοδικά και τεκμηριωμένα το τεράστιο αυτό θέμα. Παλαιότερα, έγραψα μια δική μου εικονική-υπεραπλουστευμένη ερμηνεία, για την ανάγκη διαιώνισης του ανθρώπινου είδους. Την παραθέτω και τώρα: Ο Θεός, ως ένας πανίσχυρος σκηνοθέτης-παραγωγός, έπλασε τον Κόσμο με όλα τα δημιουργήματά Του, και κάθισε εκ του μακρόθεν να παρακολουθεί. Όπως ένας καλλιτέχνης, ένας ζωγράφος π.χ., μετά από μια κοπιώδη προσπάθεια, επιθυμεί να απολαύσει το έργο του, να το θαυμάσει. Αλλά, μετά από δεύτερες σκέψεις, θρησκευτικής προσέγγισης, προσέθεσα και μιαν άλλη απόδοση -θεολογική βασικά- στην όλη ιστορία της Δημιουργίας.

Εκλαμβάνοντας ως δεδομένη την αγάπη και θεία πρόνοια με την οποία μας έπλασε, δεν θα ήταν φυσικό επακόλουθο, αναμενόμενο και κατανοητό, πως Εκείνος θα ήθελε να Τον υμνούμε ή να Τον δοξάζουμε, για την, έστω και σύντομη, ευκαιρία που μας έδωσε, να χαρούμε την πλάση, το εξαίσιο αυτό «σκηνικό», αν θέλετε, που με τόση σοφία επινόησε και δημιούργησε; Κλείνοντας, θ' αναφέρω κάτι που είδα στο διαδίκτυο σήμερα: «Η ζωή είναι ένας ατελείωτος δρόμος, και εμείς απλά περαστικοί διαβάτες…!». Keep walking…!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής