«Καταλαβαίνουμε ότι… η λύση δεν θα είναι στα δικά μας μέτρα δίκαιη, θέλουμε όμως να είναι λειτουργική και να αντέξει στον χρόνο» (Βασίλης Πρωτοπαπάς). Η ως άνω πρόταση λύσης του κυπριακού προβλήματος (για τους Τούρκους είναι εθνικό πρόβλημα, για εμάς τι είναι;) αποτελεί το απόσταγμα δεκάδων άρθρων θετικών προς μιαν ασαφή λύση, ως προς τα θέματα που συζητά ο μέσος πολίτης. Διότι υπάρχουν και άλλα θέματα που γνωρίζουν και διαπραγματεύονται μόνο οι «εκλεκτοί» π.χ. Τράπεζες, Εργοδότες, και κάποια άλλα διεθνή κοινωνικά σύνολα.
Η πιο πάνω πρόταση, πρωτίστως, ξεκαθαρίζει τι ακριβώς θέλει, όλα τα άλλα, ουσιαστικά, τα θέτει υπό διαπραγμάτευση με διάθεση υποχώρησης. Πρώτα θίγει την έννοια της Δίκαιης Λύσης, διασπώντας τη Δικαιοσύνη σε δύο ή και περισσότερες δίκαιες λύσεις, τη δική μας βάσει… των δικών μας μέτρων… και των άλλων, και αυτοί σήμερα σίγουρα δεν είναι μόνο οι Τούρκοι, αλλά και η Ε.Ε., οι Ισραηλινοί, οι ΗΠΑ, η Αίγυπτος, οι Ρώσοι κλπ. Άρα η λύση θα είναι σίγουρα «δίκαιη», διότι θα ακολουθεί τα μέτρα κάποιου, σίγουρα όχι τα δικά μας. Αλήθεια, ποιου μέτρα θα επιβληθούν; Ακολούθως αναμασά τα γνωστά περί… λειτουργικότητας… και… αντοχής στον χρόνο.
Σε μια εποχή που τα πάντα αλλάζουν άρδην, όπως σύνορα, ηγεσίες, περιουσίες, εξουσίες κλπ από εξωγενείς παράγοντες και ξένα συμφέροντα, χωρίς λαϊκές ή εθνικές αντιδράσεις, ποια λύση της μικρής και εξαρτημένης από όλες τις πλευρές Κύπρου μπορεί να είναι λειτουργική (χωρίς οικονομικές και πολιτικές και στρατιωτικές παρεμβολές) και ανθεκτική στον χρόνο; Αυτό και αν αποτελεί ουτοπία, μετά την Ένωση, τον Σοσιαλισμό και την τάχα δημοκρατία, τώρα μας εισάγουν μια νέα ουτοπία, της Λειτουργικότητας και την Αντοχής στον Χρόνο.
Είμαι σίγουρος -εκτός αν όλοι αυτοί που παπαγαλίζουν το ίδιο τραγουδάκι με διαψεύσουν με στοιχεία- ότι οι κύριοι αυτοί, που ποτέ δεν αναφέρονται στην ποιότητα της Δημοκρατίας στο νέο υπό δημιουργία κρατίδιο, αλλά ούτε και στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τα θεωρούν ουτοπία και απαξιούν να ασχολούνται μαζί τους, αποδεχόμενοι ένα κυπριακό εμιράτο και τους εαυτούς τους υπό του Εμίρη (αν δεν είναι Κύπριος -πιθανόν να είναι Βαυαρός- δεν τους ενοχλεί καθόλου). Εν κατακλείδι, κάθε προσπάθεια για διάλογο μαζί τους δεν οδηγεί πουθενά, διότι ούτε αυτά που προβάλλουν μπορούν να σταθούν σε έναν ουσιαστικό διάλογο, αλλά κυρίως και όλα εκείνα που σκόπιμα παραλείπουν, για τα οποία οι τύποι δεν έχουν ιδέα, αλλά ούτε και αναρωτιούνται καθόλου.
Εδώ, για να είμαστε δίκαιοι, ούτε και οι «απορριπτικοί» θέτουν θέμα Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και της ξεχασμένης κρατικής (Εθνικής) Ανεξαρτησίας. Περιορίζονται στο περιουσιακό και την κατανομή της τοπικής εξουσίας, διότι έχουν ήδη και αυτοί αποδεχθεί ότι πάμε για ένα κρατίδιο με ζωή τόση όσο το Φυσικό Αέριο θα υπάρχει, όταν τελειώσει πάλι κάτι θα αλλάξει. Εν τω μεταξύ, η Ελληνικότητα του κυπριακού λαού, υπό πάνδημη αμφισβήτηση και εκ δεξιών και εξ αριστερών. Ως προς τα άλλα… πάμε καλά.
ΧΡΥΣΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
