Σ’ αυτό τον λαό αξίζει να ζήσει, να βιώσει την επόμενη μέρα της λύσης που του υπόσχεται ο Αναστασιάδης και ο πρόεδρος των εμποροβιομηχάνων! Το επιθυμεί τόσο πολύ; Ας το ζήσει λοιπόν! Τουρκιά θέλουν; Τουρκιά να ’χουν!

Ο εκλεκτός συνεργάτης της «Σ», Ανδρέας Τ. Λουκά, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της κατεχόμενης Κερύνειας μας, γράφει στον Σάββα Ιακωβίδη.

Άκου, φίλε μου Σάββα,
Γνωρίζεις πολύ καλά πόσων χρονών είμαι και γνωρίζεις πως πλέον έχω διαμορφώσει/τσιμεντώσει άποψη για όλα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο. Δεν χρειάζομαι ούτε τον Αναστασιάδη να μου πει το μέλλον μου ούτε κανέναν ευρωλιγούρη εμποροβιομήχανο. Επειδή η άποψη που διαμόρφωσα βασίζεται σε τρεις πυλώνες: Στη μελέτη, στα βιώματά μου και στη γνώση μου των ανθρώπων! Και όταν λέω πως ο κυπριακός λαός εγκλημάτησε εναντίον της Πατρίδας του και του μέλλοντος των παιδιών του, αναδεικνύοντας τον Αναστασιάδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, να ’σαι σίγουρος πως γνωρίζω τι λέω και πως ακόμα λίγα λέω.

Άκου, λοιπόν. Πολύ αισιόδοξος φίλος και συνεπαρχιώτης μου περιέρχεται τις ελεύθερες περιοχές και προσπαθεί να διαφωτίσει τους συμπατριώτες μας για τα όσα μας μαγειρεύει ο εκ Λεμεσού και κακή τη μοίρα Πρόεδρος της ΚΔ και να καλεί τον κόσμο σε αγώνα για απαλλαγή από την τουρκική κατοχή. Ξέρεις τι αντιμετώπισε σε χωριό της Πάφου; Τον κυνήγησαν με τις καρέκλες από καφενείο όπου ενεπλάκη σε συζήτηση. Επειδή, λέει, εκείνοι (οι Παφίτες) «είδαν κι έπαθαν να απαλλαγούν από τους Τούρκους και θα αγωνιστούν τώρα να τους επαναφέρουν;»!

Σου θυμίζω ότι το ίδιο ισχύει και για τους Λεμεσιανούς και όχι μόνο. Γι’ αυτό όταν μιλάμε για αγώνα για «απαλλαγή από την κατοχή», να γνωρίζουμε για ποιο πράγμα μιλάμε. Οι Λεμεσιανοί και οι Παφίτες πίσω τους Τούρκους δεν τους θέλουν! Καλά κάθονται στα σπίτια των Κερυνειωτών. Εξ ου και η τόσα χρόνια ατάκα «ξεχάστε την Κερύνεια»! Και από τα χείλη του Προέδρου Αναστασιάδη προς τον Γ. Σεκκέρσαββα, της Αδούλωτης Κερύνειας, μέσα στο ίδιο το Προεδρικό, μόλις πρόσφατα! Και πρόσεξε! Δεν φταίω εγώ που σου τα γράφω. Ο Αναστασιάδης και οι Παφίτες τα λένε! Όχι εγώ! Εγώ, ο αγγελιαφόρος είμαι…

Πέρασαν σαράντα ένα χρόνια από τότε που εισέβαλε η Τουρκία και μας κατέστησε πρόσφυγες. Προσωπικά βρέθηκα τότε με μια δουλειά με μισθό εξήντα λίρες τον μήνα! Δεν πήγα σε συνοικισμό να καθίσω σε τσαντίρι. Νοίκιασα διαμέρισμα. Με ενοίκιο τριάντα πέντε λίρες τον μήνα. Με τις υπόλοιπες είκοσι πέντε, έπρεπε να ζήσουμε η γυναίκα και η κόρη μου και κάμποσοι ομοιοπαθείς συγγενείς μου, οι οποίοι δεν είχαν πού αλλού να πάνε και ζήτησαν στέγη και άσυλο σε μένα τον ξεσπιτωμένο! Και βέβαια πρέπει να σου υπενθυμίσω κιόλας πως από εκείνες τις είκοσι πέντε λίρες απαιτούσε από εμένα, τον πρόσφυγα, το ελεεινό κυπριακό κράτος και φόρο εισοδήματος! Δεν με διευκόλυνε για να ’βρω, μόνος μου ούτως ή άλλως, τα πόδια μου, ούτε καν με φοροαπαλλαγή. Για να τα κάνει τι, το κράτος, αφού τους πρόσφυγες δεν τους βοηθούσε; (Ρητορικό το ερώτημα…).

Για να μην σε κουράζω κιόλας με τα παθήματά μου ως πρόσφυγας, θα σου πω μόνο πως για να αποφύγω να "γλύψω" τα κόμματα ή να καταντήσω κομματόσκυλο, για ένα χαμόσπιτο σε συνοικισμό ή κάποια θέση στο Δημόσιο, το σπίτι μου το ’κτισα μόνος μου και πλήρωσα και αποπανωπρίκι και τα μαλλιά της κεφαλής μου βαριά φορολογία, επειδή «πού τα βρήκα και έκτισα σπίτι, πρόσφυγας άνθρωπος;», ήθελε να ξέρει το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων, και έβγαλα μόνος το μεροκάματό μου, φορολογούμενος από πάνω και άγρια!

Και μέσα σε αυτές τις ειδυλλιακές συνθήκες, έβλεπα τους μη πρόσφυγες συμπατριώτες μου να ξεπουλούν το έδαφος της Πατρίδας και να ζουν σαν μεγιστάνες, επειδή η αξία των περιουσιών τους, με την απώλεια της γης των κατεχομένων, της δικής μου γης, εκτοξεύτηκε στα ύψη. Όταν πριν από μερικά χρόνια έκαναν το ίδιο (και κάκιστα βεβαίως…) και κάποιοι πρόσφυγες, φρύαξε το σύμπαν! Ως εάν να κάνει πλέον οποιαδήποτε διαφορά, αν το ξεπούλημα το κάνεις προς την Τουρκία ή στη Γερμανία!

Και ξαφνικά ήρθαν τα πάνω-κάτω. Οικονομική καταστροφή, κουρέματα, ξουρίσματα και άλλα, εξόχως πατριωτικά και αποκαλυπτικά, εθνικοφρόνων τε και κομμουνιστάδων. Και άρχισαν να μου μιλούν για άκοπο χρήμα και χρυσά κουτάλια, ΜΕΤΑ τη λύση, ποιοι; Εκείνοι που δημιούργησαν βάσει σχεδίου και ενσυνείδητα την οικονομική καταστροφή! Για να με πείσουν να δεχτώ τη «λύση» τους. Και πείθουν κιόλας! Κυκλοφόρησε έξω και θα δεις! Όλοι έχουν πειστεί πως μόνο η «λύση» που τους ευαγγελίζεται ο Αναστασιάδης υπολείπεται, και τα προβλήματα μας τέλος! Προπάντων τα οικονομικά!

Εγώ τώρα τι να κάνω; Να ξαναβγώ στους δρόμους και να αρχίσω ξανά μανά αγώνα για να ξανασώσω την Κυπριακή Δημοκρατία από τον Αναστασιάδη και τη συνεπαρτσιά του, όπως έκανα το 2004; Και γιατί; Για να σώσω ανθρώπους που πείστηκαν από μόνοι τους για να βολεύονται και να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, πως ο Τούρκος που ακόμα και μέσα στο ίδιο του το σπίτι σφάζει τους ίδιους τους συμπολίτες του, στην Κύπρο από χτες μέχρι σήμερα έπαθε μετάλλαξη και έγινε μαρτούδι και επιθυμεί να ζήσει σαν άνθρωπος μαζί μας; Όχι, φίλε μου! Σ’ αυτό τον λαό αξίζει να ζήσει, να βιώσει την επόμενη μέρα της λύσης που του υπόσχεται ο Αναστασιάδης και ο πρόεδρος των εμποροβιομηχάνων! Το επιθυμεί τόσο πολύ; Ας το ζήσει λοιπόν! Βέβαια, θα μου πεις πως με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά! Και πως Κύπρος τέλος για τον Ελληνισμό! Ε, τι να κάνουμε αφού αυτό επιθυμούν οι συμπατριώτες μας; Τουρκιά θέλουν, Τουρκιά να 'χουν!

Για ανθρώπους σαν κι εμένα που έχουν μνήμη και δεν ξεχνούν τη συμπεριφορά αυτών των σήμερα «μεταλλαγμένων», ας πούμε μεταξύ 1960-63, (άσε το 1974!) όταν υφάρπαξαν τα οφέλη του αγώνα που εμείς και τότε κάναμε, η επόμενη μέρα της «λύσης» Αναστασιάδη είναι ολοφάνερη. Τώρα, γιατί κάποιοι την ξεχνούν και θέλουν ντε και καλά να κάνουν κοινό κράτος με εκείνον τον συρφετό, καλό θα ήταν να ρωτήσουμε κανένα ψυχίατρο. Καλή τουρκοκρατία, φίλε μου! Αν είναι δυνατόν! Εκτός αν κάποιοι έχουν τίποτα (πραγματικούς…) κρυμμένους άσους στο μανίκι… Ας μας το πουν έγκαιρα, όμως!