ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ, στο διαδίκτυο, στις παρέες, στις καλοκαιρινές συνάξεις πάνε κι έρχονται, ενώ την παράσταση φαίνεται να την έκλεψε, την τελευταία περίοδο, η Ελλάδα, το νέο της μνημόνιο. Κάπου χαθήκαμε ανάμεσα στο τι μπορούσε να κάνει ο Τσίπρας και τι όχι - μοιραία κάποια πράγματα και στην πολιτική, όπως και στη ζωή, φτάνουν ώς εδώ, στο τι πρέπει να κάνεις τελικά, όχι στο τι θέλεις να κάνεις...

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, όλοι ετοιμαζόμαστε για τη νέα σεζόν, αρχές του Σεπτέμβρη η επιστροφή από τις διακοπές, από τη ρουτίνα και τα συνηθισμένα της καθημερινότητας. Επιστρέφουν όλοι στη ρεαλιστική πραγματικότητα, οι παρέες συζητούν, συζητούν... συζητούν, λες να 'ναι καλύτερα πλέον τα πράγματα, ή πάλι μία από τα ίδια, με την ύφεση, την έλλειψη κίνησης χρήματος στην αγορά, την ανεργία, ποιος να ξέρει, λέει ο φίλος μου ο Τάσος, πάντως δεν μας βλέπω και τόσο καλά, όσο κι αν οι κυβερνώντες διαβεβαιώνουν σχεδόν κάθε μέρα ότι είναι πια καλύτερες οι συνθήκες, ότι μπαίνουμε σε ένα νέο κλίμα ανάπτυξης... Αυτό που μάλλον έχει σημασία, είναι ότι η αγορά εξακολουθεί να είναι μουδιασμένη, το χρήμα δεν λέει να κινηθεί, το κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου που ζούμε είναι η μιζέρια, η απογοήτευση, μια απέραντη νωθρότητα και μια καθολική απαισιοδοξία... Όλα αυτά, φυσικά, δεν επιτρέπουν αλλαγές, εφαρμογή νέων ιδεών, μια νέα τάξη πραγμάτων...

ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΜΕ, λοιπόν, τις προάλλες με την παρέα όλα αυτά και πολλά και διάφορα άλλα, όπως καλή ώρα και τις εξελίξεις που ήδη είναι εδώ όσον αφορά το κυπριακό πρόβλημα - άλλοι βλέπουν πολλές προοπτικές λύσης, άλλοι δεν πιστεύουν πια σε τίποτα, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ακόμη και αυτοί που βλέπουν προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού βασίζονται κύρια στις αντιστάσεις του λαού που έχουν εξασθενίσει, εξαιτίας πάντα της βαθιάς οικονομικής κρίσης που θερίζει κυριολεκτικά τον τόπο, και ό,τι αυτό, φυσικά, το γεγονός σημαίνει...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά βλέπω και ζω γύρω μου ένα χάος, ένα πεδίο ακαταλαβίστικο, μια χώρα που βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο χωρίς να ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει... Ο κόσμος γύρω μας, οι άνθρωποι μοιάζουν να τα έχουν εντελώς χαμένα. Κανένας δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει η επόμενη μέρα... και η ζωή συνεχίζεται, με τους πολιτικούς μας, αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας, το σήμερα και το αύριό μας μάλλον να είναι στον δικό τους τον κόσμο... Δύσκολα τα πράγματα σε όλα τα επίπεδα, κι ακόμη πιο δύσκολα, όταν με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες καλά-καλά δεν ξέρεις καν πώς να οργανώσεις την επόμενή σου μέρα, τον επόμενό σου μήνα, την επόμενή σου περίοδο. Και η ζωή συνεχίζεται...