Προσπάθησα να βγάλω μιαν άκρη. Χάθηκα, Αλέξη, σε αυτό το μπάχαλο. Αλλά κι εσύ, πας στη Μέρκελ να της μιλήσεις για ιδεολογικές θέσεις και κουραφέξαλα. Από το ανατολικό Βερολίνο ήρθε η γυναίκα, όπως αυτός με το «game over» από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ…

Στην αρχή σάς πίστεψα. Είπα, νέοι άνθρωποι είναι, αλλαγές θέλουν και, επιτέλους, φτάνει με αυτές τις «οικογένειες», που ρήμαξαν την Ελλάδα. Σαν ελεύθερα σκεπτόμενο άτομο, ήμουν έτοιμος να δω και την άλλη πλευρά του νομίσματος και όσον εσύ και ο Γιάνης (με ένα «ν») λέγατε θα αλλάξετε την Ευρώπη, εγώ μαζί σας. Από κάποιο σημείο και μετά, με συγχύσατε. Δεν ήμουν σίγουρος αν θέλατε να την αλλάξετε στυλιστικά, ιδεολογικά ή να την βάλετε σε μονοπάτια πιο ανθρωποκεντρικά, κτυπώντας τη χρηματολαγνεία των τραπεζιτών εις βάρος των λαών.

Ακόμα και αυτό το «εμείς της Αριστεράς», αν και ποτέ δεν μου άρεσε να εγκλωβίζομαι σε ιδεολογίες και θρησκείες, άρχισα να το βλέπω με ρομαντισμό. Γιατί άλλο να λες μια ζωή «είμαι ελεύθερος» και να σε φτύνουν, και άλλο να προστατεύεσαι κάτω από ένα ιδεολογικό σύνολο, όπου άτομα ανεβαίνουν αναξιοκρατικά, με μόνο προσόν ότι ανήκουν κάπου. Αν έπρεπε ν' αποφασίσω να ενταχθώ κάπου, η «Αριστερά» ήταν πιο κοντά μου, τόσο στυλιστικά όσο και οικονομικο-ακουστικά.

Εκεί που άρχισα να ταλαντεύομαι, αν θα εγκατέλειπα τον μοναχικό «ελεύθερο συλλογισμό» και θα εγκλώβιζα τον εαυτό μου σε μια ιδεολογία, ήρθε ο Λαφαζάνης και η παρέα του και με μπέρδεψε. Δεν φτάνει που έπρεπε να αναιρέσω τη φιλοσοφία μιας ζωής, έπρεπε να διαλέξω πόσο αριστερός θα είμαι. Σαν εσένα, σαν τη Ζωή, σαν τον Μίκη ή να το πάρω «μέχρι το κόκκαλο» και να δηλώνω ξεκάθαρα κουμουνιστής να τελειώνουμε;

Προσπάθησα να βγάλω μιαν άκρη. Χάθηκα, Αλέξη, σε αυτό το μπάχαλο. Αλλά κι εσύ, πας στη Μέρκελ να της μιλήσεις για ιδεολογικές θέσεις και κουραφέξαλα. Από το ανατολικό Βερολίνο ήρθε η γυναίκα, όπως αυτός με το «game over» από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Αυτοί και αν γνωρίζουν περί αριστερίζοντες και κομμουνισμού, εσύ θα τους άλλαζες; Όταν εσύ πήγαινες, αυτοί γύριζαν και μόνο ειρωνικό μειδίαμα μπορούσες να τους δημιουργήσεις. Όπως και κάτι «άλλοι» που δηλώνουν βαθιά κομμουνιστές, γιατί πέρασαν ένα φεγγάρι σαν φοιτητές (διά μέσου του κόμματος) από πρώην σοβιετικές χώρες. Διότι, άλλο να περνάς ξώφαλτσα και να δηλώνεις κομμουνιστής σε καπιταλιστική χώρα και άλλο να ζεις και να πεθαίνεις υπό κομμουνιστικό καθεστώς.

Όχι ότι οι άλλοι, οι χρηματολάγνοι, είναι καλύτεροι. Δημιούργησαν την ανθρώπινη μιζέρια και το χάος που επικρατεί. Κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις που έχουν ξεφύγει κάθε λογικής και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα ανεξέλεγκτο χάος. Μετακινήσεις πληθυσμών, με τη Μεσόγειο που ένωνε πολιτισμούς και ιστορίες, να μετατρέπεται σε ένα απέραντο νεκροταφείο και την Ευρώπη σε ένα κολαστήριο.

Τελικά, αποφάνθηκα ότι δεν φταίνε οι ιδεολογίες και οι θρησκείες που επινοήσαμε, αλλά ο άνθρωπος που τις ερμηνεύει και πώς τις διαχειρίζεται. Ίσως δεν φταις ούτε εσύ, ούτε εγώ, αλλά η ανθρώπινη τάση προς αυτοκαταστροφή. Κοίτα το κόμμα σου. Μέσα σε 7 μήνες κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές, έκανε ένα δημοψήφισμα που ξέσχισε και εκεί που δεν είχατε αντίπαλο, βγάλατε αυτογκόλ.

Ίσως ο «ανθρώπινος νους» έφτασε στο αποκορύφωμα της «διάνοιας» που τη χωρίζει μια λεπτή γραμμή από τη «σχιζοφρένεια» και που πολλές φορές την περνάμε. Ίσως αυτή η καλπάζουσα διανοητική μας εξέλιξη να είναι και η μεγαλύτερή μας απειλή.