Τον Μάρτη του 2013 η κυπριακή οικονομία είχε αφεθεί να φτάσει σε απελπιστική κατάσταση. Οι δυο πιο μεγάλες τράπεζες του τόπου ήταν σε δεινή κατάσταση, όπως επίσης και τα δημόσια οικονομικά. Οι υπαίτιοι της οικονομικής κατάρρευσης του τόπου δεν είναι ούτε άγνωστοι μήτε αόριστοι. Έχουν όνομα και αριθμό. Η Τριάδα ή Τρόικα, αν θέλετε, της οικονομικής διολίσθησης είναι: 1. Η πολιτική ηγεσία, Κυβέρνηση και Βουλή 2. Η κυπριακή Κεντρική Τράπεζα και 3. Οι ηγεσίες των τραπεζών που έπαιξαν τις καταθέσεις του κόσμου στα ζάρια.

Φτάνοντας στον Μάρτη του 2013, έπρεπε να βρεθούν λεφτά τόσο για το Κράτος, όσο και για τις τράπεζες. Οι τράπεζες χωρίς ανακεφαλαιοποίηση θα χρεοκοπούσαν. Το πρόβλημα ήταν ότι το Κράτος, που ήταν το μόνο που, ίσως, μπορούσε να κάνει κάτι, ήταν και αυτό χρεοκοπημένο. Η Ευρώπη υποστήριζε ότι δεν πρέπει να δώσει χρήματα ο Κύπριος φορολογούμενος πολίτης για τα λάθη των τραπεζών, οι οποίες, στο τέλος της ημέρας, είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις με μετόχους και ιδιωτικό συμφέρον. Άρα έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθούν εκ των έσω.

Μετά το πρώτο Eurogroup είχε προταθεί κάτι, το οποίο ήταν όντως κούρεμα καταθέσεων. Για όλους ανεξαιρέτως τους καταθέτες (ακόμα και για τις εγγυημένες καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων) και για όλες τις τράπεζες, είτε ήταν χρεοκοπημένες είτε δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα. Προσπάθησαν να το πουλήσουν επικοινωνιακά ως ένα είδος φόρου επί των καταθέσεων μίας και μόνο φοράς (εφάπαξ). Με αυτό το αδιάκριτο όντως κούρεμα και λόγω του ότι θα κουρεύονταν και οι μικρές καταθέσεις, τάχατες εγγυημένες, θα χανόταν πλήρως η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και σε άλλες χώρες. Αυτή η σημαντική λεπτομέρεια, ότι δεν πειράχτηκαν οι καταθέσεις κάτω των 100 χιλιάδων είναι που τελικά σιγά σιγά έδωσε ξανά ώθηση στην εμπιστοσύνη, που είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας στα τραπεζικά και στην πλήρη άρση των capital controls μετά από ένα χρόνο και κάτι μήνες.

Το παράξενο είναι ότι άφησε το Eurogroup να βγει προς τα έξω τέτοια ερασιτεχνική και αφελής πρόταση. Τελικά το πρώτο κούρεμα δεν πέρασε από την Βουλή και ήρθε το δεύτερο, το οποίο ίσως να μην πρέπει να λέγεται κούρεμα. Αυτό που έγινε τελικά ήταν το εξής: Χρεοκόπησε η μια τράπεζα, η οποία δεν υφίσταται πλέον, αλλά σώθηκαν οι καταθέσεις μέχρι τις 100 χιλιάδες και είχαμε μια μερική χρεοκοπία της άλλης, η οποία με την ανακεφαλαιοποίηση έκανε ένα restart με νέους μετόχους και νέα κεφάλαια. Αυτό το μέτρο ναι μεν στόχευε τις δυο τράπεζες που είχαν το κύριο πρόβλημα και οι οποίες πόνταραν υπερβολικά λεφτά για το μέγεθός τους στο ελληνικό Δημόσιο, από την άλλη ήταν δυστυχώς πολύ σκληρό για πολλούς συμπατριώτες μας, οι οποίοι υπήρξαν θύματα της ανικανότητας και της ανευθυνότητας της κυπριακής Τρόικας (Κυβέρνηση - Κεντρική Τράπεζα - Τραπεζίτες) και όχι αυτής που μας δανείζει πολλά λεφτά σε χαμηλό επιτόκιο και την οποία κατηγορούν οι λαϊκιστές πολιτικοί μας.

ΜΑΡΙΟΣ ΠΙΚΑΣ
Μαθηματικός