τα πανηγύρια και η κατοχή

Το τελευταίο διάστημα και ενώ το καλοστημένο πανηγύρι στρέβλωσης και ευφορίας για επικείμενη λύση του Κυπριακού καλά κρατεί, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια διάφορες ομάδες, πλατφόρμες και δεν ξέρω τι άλλο, με σκοπό να μας υπενθυμίσουν το καλό κλίμα και να μας επιστήσουν την προσοχή για τα επακόλουθα άλλης μιας τελευταίας χαμένης ευκαιρίας.

Σε αυτό το πλαίσιο είμαι αναγκασμένος να επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι η μη λύση του Κυπριακού και η παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής σίγουρα δεν αποτελούν λύση, κάθε άλλο... Στον αντίποδα όμως, μια λευκή επιταγή σε διαδικασίες που κυοφορούν κάκιστες και μη βιώσιμες φόρμουλες κλεισίματος του Κυπριακού, ρυμουλκούμενες από καμουφλαρισμένες, πλην κενόλογες ετικέτες (Λύση, Επανένωση), όχι μόνο δεν μας απομακρύνει από τον κίνδυνο παγίωσης των τετελεσμένων της εισβολής, αλλά τον φέρνει ακόμη πιο κοντά και άμεσα, με ορατό μάλιστα το ενδεχόμενο μιας de jure και οριστικής διχοτόμησης του νησιού, με τη δική μας μάλιστα ανοχή και υπογραφή...

Αν και μέσα από το κυοφορούμενο αυτό πλέγμα μεθοδεύσεων, η δική μου σχολή σκέψης θα μπορούσε κάλλιστα και αβίαστα να χαρακτηριστεί ως απορριπτική και λυσοφοβική από τους διάφορους «σφετεριστές των σκήπτρων της λύσης», επί της ουσίας δεν νομίζω οι δικές μας επιδιώξεις να διαφέρουν από αυτές του κάθε πολίτη που αντιλαμβάνεται το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις, χωρίς να επιζητούμε κάτι το μαξιμαλιστικό ή το μη εφαρμόσιμο. Απλούστατα, πιστεύω ότι μια λύση, προκειμένου να νοείται λύση και να μπορέσει να λειτουργήσει ως τέτοια, πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να μας απαλλάσσει οριστικά από ξένα στρατεύματα, επεμβατικά δικαιώματα και αναχρονιστικές εγγυήσεις.

Επιπλέον, πιστεύω ότι μια λύση πρέπει να είναι πραγματικά συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες.
Τέλος, σε μια λύση το νέο ομόσπονδο κράτος πρέπει να αποτελεί πραγματική μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι συνένωση δύο ξεχωριστών ιδρυτικών κρατών...

Μόνο κατ’ αυτό τον τρόπο μια λύση θα μπορούσε να εξασφαλίζει την ειρηνική συμβίωση και κατ’ επέκταση την επιβίωση των δύο κοινοτήτων, μακριά από ξένες επιβουλεύσεις και αλλότριες επικυριαρχίες. Και σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο ο ίδιος ο Πρόεδρος όφειλε να επιδιώκει τη σύνθεση ιδεών και την επί της ουσίας συναντίληψη και ομοψυχία και να ρίχνει φως σε ευαίσθητα σημεία της προτεινόμενης λύσης, προκειμένου να αποφευχθούν λάθη του παρελθόντος, που έφεραν ενώπιόν μας δοτά σχέδια, τα όποια δεν εξασφάλιζαν τη διάρκεια και τη βιωσιμότητα της επιδιωκόμενης λύσης, με αποτέλεσμα να απορριφθούν από τον λαό...

Στην τελική, η καλώς νοούμενη κριτική, μόνο ωφέλιμη και ενισχυτική ως προς τον διαπραγματευτικό μας ρόλο μπορεί να προκύψει, οπόταν δεν βλέπω κανένα λόγο για την οποιαδήποτε επί τούτου δυσφορία. Στον αντίποδα, ο συνεχής εξευμενισμός της κατοχικής δύναμης, ελέω εντυπώσεων, δεν νομίζω να βοηθά και τόσο πολύ την πλευρά μας! Άλλωστε, οι τουρκικές αντιφάσεις είναι εκεί και τις βιώνουμε καθημερινά, σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τους τις εκφάνσεις, και τα επακόλουθά τους αποτυπώνονται στον εν εξελίξει διάλογο. Ως εκ τούτου, μοναδική απειλή για την πλευρά μας είναι η αδιαλλαξία και οι ελιγμοί εντυπώσεων από τουρκικής πλευράς και όχι οι οποιοιδήποτε και καλώς νοούμενοι προβληματισμοί και ανησυχίες ημετέρων.

Σε αυτό το πλαίσιο, σεβαστά τα «φοβοευχολόγια» από τις διάφορες «ομάδες λύσης», όπως τις αποκαλούν, αλλά δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα επί της ουσίας στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Το Κυπριακό δεν θα λυθεί με τον κατακερματισμό της ελπίδας και τη σύνθλιψη του λαϊκού αισθήματος, αλλά με την επί της ουσίας άρση της κατοχής. Και σίγουρα η άρση της κατοχής δεν θα έρθει ούτε με την εξαφάνιση των οποιωνδήποτε από μέρους μας υγιών ενδοιασμών, αλλά ούτε με τη δημιουργία πλασματικής ευφορίας και με επίπλαστα πανηγύρια συμφιλίωσης με τους ηγέτες της κατοχής, οι οποίοι κλέβουν λίγο χρόνο από αυτόν που διαθέτουν για να πανηγυρίσουν την εισβολή και την κατοχή, προκειμένου να συμπρωταγωνιστούν με τη δική μας ηγεσία, σε αυτές τις ατελέσφορες φιέστες, οι οποίες επί της ουσίας κλείνουν το μάτι στην κατοχή...

Ας ελπίσουμε ότι το ντελίριο αποπροσανατολισμού και στρέβλωσης θα τερματιστεί αισίως και ότι οι οποιεσδήποτε ανησυχίες μας θα διαψευσθούν ευχάριστα, σε ουσιαστικό πάντα επίπεδο και ότι τα κενά που διαφαίνονται επί διαφόρων πτυχών της κυοφορούμενης διαδικασίας θα εκλείψουν, προκειμένου να έρθουμε μπροστά από μια λύση, την οποία όχι απλώς θα μπορούμε να δεχτούμε, αλλά συνάμα να στηρίξουμε σθεναρά την υιοθέτησή της!

ΧΑΡΗΣ Φ. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Μέλος της Πολιτικής Συγκλήτου της Συμμαχίας Πολιτών