Στις 14 Αυγούστου, προβλήθηκε επετειακό αφιέρωμα στο ΡΙΚ για τις τραγικές καταστάσεις που ζήσαμε κατά τη 2η φάση της επιδρομής των νεοβαρβάρων κατά της Κύπρου μας. Μάλλον, ήταν επετειακά αφιερώματα - θα αναφερθώ σε δύο: Στο ένα, του Κυρ. Πιερίδη, άνθρωποι που ήταν κάποιας ηλικίας, πρόσφυγες και δήμαρχοι κατεχόμενων χωριών και πόλεων, μίλησαν με πόνο ψυχής, ναι. Ο Πέτρος Καρεκλάς της Κυθρέας, ο δικός μας, της Κερύνειας Γλ. Καριόλου, ορισμένοι Λυσιώτες κ.λπ.

«2,5 βιωματικοί Κερυνειώτες αποδημούν εις Κύριον, καθημερινά» μάς είπε ο Γλαύκος. Σε συγχαίρω φίλε μου, για τον όρο βιωματικοί. Πολύ ενδιαφέρων όρος και αποδίδει πολλές σκληρές αλήθειες. Και απαραίτητος, διότι, πράγματι, το πρόβλημα σήμερα, 41 χρόνια μετά, είναι η λήθη, η άγνοια εκ μέρους των νεαρών βλαστών μας, για τα τραγικά-δραματικά εκείνα γεγονότα που σημάδεψαν και λάβωσαν τη μικρή μας πατρίδα. Η παντελής απονεύρωση, ηθική και εθνική. Των νέων μας, που δεν είχαν ή δεν έχουν τα βιώματα εκείνα, που θα τους έκαναν να πονάνε και να δακρύζουν για τις χαμένες μας πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά.

Θα μου πείτε: Πρέπει να πονούν και να υποφέρουν όπως εμείς οι παλαιότεροι-βιωματικοί, που φέρουμε βιώματα και μνήμες, τραυματικές, οι οποίες μας ακολουθούν παντού, 365 μέρες τον χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο, 12 μήνες τον χρόνο επί 41 χρόνια; Και πολλοί ζουν με ψυχοφάρμακα; Ε, όχι ακριβώς, τολμώ να απαντήσω: Αλλά από την άλλη, ναι, καλό θα ήταν να μπορούσαμε να τους μεταδώσουμε μέρος, έστω, της οδύνης που εμείς κουβαλάμε για τέσσερεις δεκαετίες μέσα στην ψυχή μας. Δεν λέγω, να μην ζουν ήρεμα την καθημερινότητά τους, να μην αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον και ούτω καθεξής. Δεν λέω αυτό. Αλλά, δυστυχώς, οι νέοι μας έφτασαν στο άλλο άκρο της πλήρους απαξίωσης της αγωνιστικής διάθεσης, έφτασαν, τουλάχιστον οι πλείστοι εξ αυτών, σε επίπεδα αλλοτρίωσης-εφησυχασμού, απίστευτα…

Το άλλο ντοκιμαντέρ, θεατρικό μάλλον, ήταν τουλάχιστον θλιβερό. Σαν προσπάθεια εννοώ. Κάποιοι στρατιώτες αγωνίζονταν με νύχια και με δόντια, κάπου στον Τράχωνα, υπερασπιζόμενοι ένα φυλάκιο, να αποκρούσουν τον Τούρκο εισβολέα… Να βλέπεις την απέλπιδα προσπάθεια των ηθοποιών, να μας πείσουν ότι αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση, με αυτοπεποίθηση, λυσσαλέα θα λέγαμε, να κρατήσουν Θερμοπύλες…! Ένας εξ αυτών, με το μπρεν, αφού το πήρε από ένα νεότερο φαντάρο, φωνάζει ενθουσιασμένος: «Τωρά που το έπιασα εγώ, εκανόνισα τους… Εσταματήσαν να βάλλουν!».

Είναι, τουλάχιστον, περιττές αυτές οι προσπάθειες. Αφού γνωρίζουμε σε ποια αποδιοργάνωση είχε περιέλθει η Ε.Φ. και γενικά η άμυνα της χώρας μας εκείνες τις μαύρες ώρες. Και ξέρουμε ποιοι ήταν υπεύθυνοι γι’ αυτό. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε καταστάσεις. Ήταν 100% προδοσία. Το γνωρίζουμε, το γνωρίζετε. Καλή προσπάθεια, αλλά ατυχής. Αντί αυτών των ταινιών, καλύτερο θα ήταν να βλέπαμε, επιτέλους, κάποιους να λογοδοτούν για την προδοσία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής