Σε μια κοινωνία υψηλής ανταγωνιστικότητας, όπου επιδιώκεται συνεχώς η βελτίωση της απόδοσης, επιστημονικές μελέτες επιβεβαιώνουν ένα υψηλό ποσοστό κατάχρησης φαρμάκων στον ανταγωνιστικό αθλητισμό και σε αθλήματα ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Στο πλαίσιο μιας διαπανεπιστημιακής μελέτης με τίτλο «Εναρμονίζοντας τη γνώση για τις ιατρικές επιπτώσεις του ντόπινγκ» που διεξήχθη με συνεργάτες το Πανεπιστήμιο Ιατρικής Πλόβντιβ (Καθ. Katerina Georgieva), το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μονάχου (Καθ. Horst Michna), το ΑΠΘ (Καθ. Asterios Deligiannis), το Ινστιτούτο των Σπορ Βαρσοβίας (Καθ. Ryszard Grucza) και το Πανεπιστήμιο Εξτρεμαδούρα (Καθ. Eduardo Ortega Rincon) παρατίθεται ότι ο όρος «ντόπινγκ» συναντάται σε αγγλικό λεξικό το 1889 και προσδιορίζει τη χρήση απαγορευμένων ουσιών ή μεθόδων που οδηγούν σε βελτίωση της απόδοσης. Το 1896 αναφέρεται ο πρώτος θάνατος που προκλήθηκε από το ντόπινγκ. Ο Άγγλος ποδηλάτης Arthur Linton πέθανε λόγω πρόσληψης απαγορευμένων ουσιών μετά τον αγώνα δρόμου Παρίσι - Μπορντό. Το 1904 στον Ολυμπιακό μαραθώνιο του St. Louis, ο Thomas Hicks κινδύνευσε για τον ίδιο λόγο. Το ίδιο τίμημα πλήρωσαν επίσης με τη ζωή τους τo 1960 o Δανός αθλητής Enemark Jensen και το 1967 ο Άγγλος ποδηλάτης Tom Simpson.

H Unesco έχοντας υπόψη το Ψήφισμα 58/5 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών από τις 03.11.03, το Ψήφισμα 32C/9 της Γενικής Συνδιάσκεψής της στην 32η Σύνοδό της το 2003 και τον Παγκόσμιο Κώδικα Αντι-ντόπινγκ που εξέδωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Αντι-ντόπινγκ στην Παγκόσμια Συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης στις 05.03.03, υιοθέτησε στις 19.10.05 μια Σύμβαση, με σκοπό την προώθηση της πρόληψης και καταπολέμησης του ντόπινγκ στον αθλητισμό. Όπως καθορίζεται σχετικά, η εξάλειψη του ντόπινγκ εξαρτάται από την προοδευτική εναρμόνιση των πρακτικών αντι-ντόπινγκ στον αθλητισμό και τη συνεργασία σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι ενέργειες σε εθνικό επίπεδο περιλαμβάνουν τον περιορισμό της διαθεσιμότητας και χρήσης απαγορευμένων ουσιών και μεθόδων στον αθλητισμό, μέτρα κατά του προσωπικού υποστήριξης των αθλητών σε περίπτωση παραβίασης των κανόνων αντι-ντόπινγκ, εφαρμογή καλύτερων πρακτικών στην εμπορία συμπληρωμάτων διατροφής, οικονομική υποστήριξη εθνικών προγραμμάτων ελέγχου των αθλημάτων και εφαρμογή μέτρων για τη διευκόλυνση του ελέγχου ντόπινγκ. Οι ενέργειες σε παγκόσμιο επίπεδο περιλαμβάνουν τη συνεργασία μεταξύ οργανισμών αντι-ντόπινγκ και αθλητικών οργανισμών, την υποστήριξη της αποστολής και την ισότιμη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντι-ντόπινγκ. Βάσει των παραμέτρων της Σύμβασης, οι δημόσιες Αρχές για τον αθλητισμό έχουν ευθύνη να αποτρέψουν το ντόπινγκ και, εξασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις του ευ αγωνίζεσθαι, να προστατεύσουν την υγεία των αθλητών.

Το ζήτημα της χρήσης ιατρικών φαρμάκων ως ουσιών που βελτιώνουν την αθλητική απόδοση έγκειται στο γεγονός ότι υγιείς αθλητές λαμβάνουν φάρμακα, η υπερδοσολογία των οποίων έχει σοβαρές βιοϊατρικές, καρδιαγγειακές και ψυχιατρικές επιπτώσεις. Πιθανούς λόγους που ωθούν τους αθλητές στη χρήση των απαγορευμένων ουσιών, συνιστούν τα οικονομικά οφέλη υπό μορφή χρηματικών επάθλων, η μεταθλητική επαγγελματική αποκατάσταση, η αντιμετώπιση της προσωπικής αμφισβήτησης των αθλητικών δυνατοτήτων τους, το βάρος των εθνικών προσδοκιών που αντιμετωπίζουν τους πρωταθλητές ως εθνικά σύμβολα, η πίεση των προπονητών για βέλτιστες επιδόσεις, η επιδίωξη χρονικού περιορισμού της προπονητικής διαδικασίας και ταχύτερης αθλητικής εξέλιξης, η ανεξέλεγκτη λήψη συμπληρωμάτων με ασαφή αναφορά της σύνθεσής τους και η επιθυμία για διάκριση. Σε ανήλικους αθλητές προστίθενται κίνητρα, όπως η εισαγωγή σε πανεπιστημιακές σχολές ανάλογα με τις αθλητικές τους επιδόσεις, η επίτευξη αναγνωρισιμότητας, προβλήματα στην προσωπική τους ζωή που τους ωθούν να επικεντρωθούν στον αθλητισμό, η μίμηση των προτύπων τους και η ελλιπής γνώση της επικινδυνότητας των ουσιών.

Καθίσταται αναγκαία επομένως η εξασφάλιση οργανωμένης αθλητιατρικής και προπονητικής υποστήριξης για τη διασκέδαση της πεποίθησης, ότι η διάκριση σε παγκόσμιο επίπεδο επιτυγχάνεται μόνο με ντόπινγκ, καθώς και η εφαρμογή συστηματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων που να προβάλλουν τις επιπτώσεις της χρήσης απαγορευμένων ουσιών, οι οποίες προσφέρουν μόνο μια πρόσκαιρη και ψευδεπίγραφη τελειότητα. Η απάντηση που έλαβε ο αθλητής Φιλίνος ο Κώος, όταν ρώτησε τον γυμναστή και δάσκαλό του Νίκανδρο περί τελειότητας ήταν: «To σώμα, το καλλιεργούν με τη γυμναστική, την ψυχή με τη μουσική, το πνεύμα με τη γνώση.

Μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί το κάλλος. Μέσα στο κάλλος μπορείς να κλείσεις σφιχτά την ιδέα του ανθρώπου. Άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτός που έχει δυνατό σώμα, αλλά αυτός που έχει μαζί όμορφη ψυχή και πνεύμα. To κάλλος, λοιπόν, είναι η έκφραση αυτής της πληρότητας και η τελειότητα είναι η αρετή. Όποιος κατέχει την αρετή, είναι τέλειος». Η καλλιέργεια του σώματος, επομένως, πρέπει να έχει ως σκοπό να το αναδείξει ως μέσο που εξυπηρετεί τη χρηστή διάνοια.

ΜΑΡΙΝΟΣ ΜΟΥΣΙΟΥΤΤΑΣ
Εκτελών χρέη Γενικού Γραμματέα ΔΗΚΟ