ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Οι απλοί πολίτες, οι ανώνυμοι, οι μη προνομιούχοι, αυτοί που, μέρα -νύκτα, μετρούν πλέον τις δυνάμεις τους, τις αντοχές τους, τα οικονομικά τους, περιμένοντας κάθε μέρα που ξημερώνει τα καλύτερα νέα, τα ευχάριστα... Να περάσει η κρίση, να ανοίξουν δουλειές, αυτό που λένε οι στα υψηλά δώματα ανάπτυξη, και που κανένας δεν κατάλαβε ακόμη τι εννοούν... οι απλοί άνθρωποι που περιμένουν νύκτα- μέρα να λυθεί το Κυπριακό, όπως- όπως, ρωτούν κάποιοι, κάποιοι άλλοι χαμογελούν πονηρά.

Η ΚΥΠΡΟΣ του ονείρου, και μιας άλλης, πλέον, πραγματικότητας, της ωμής πραγματικότητας που βιώσαμε μέσα από τη βαθιά κρίση, μια κρίση που δεν είναι μονάχα οικονομική, αλλά πολυεπίπεδη, μια κρίση που θερίζει και αλωνίζει, σε όλα τα επίπεδα, την κυπριακή κοινωνία, και δεν λέει να φύγει... να χαμογελάσουν τα πικραμένα χείλη... και οι μίζερες ψυχές...

Ο ΦΙΛΟΣ μου ο Αντώνης, στην ξενιτιά, με παίρνει πού και πού τηλέφωνο, έλα, όλα καλά; Τον νιώθω, έχει πια και πάλι τα κέφια του, αστειεύεται, έχει πια μόνιμο μισθό, στέλνει με άνεση τα λεφτά για τις σπουδές των παιδιών του, τα βασικά για την οικογένειά του, ένα μέρος των δόσεών του, χαμογελά, γιατί να μη χαμογελά και να χαίρεται;

Η ΦΙΛΗ μου η Άννα κερνά, λέει, καφέ απόψε, τα κατάφερε, βρήκε δουλειά, όχι και τίποτα σπουδαίο, αλλά μια δουλειά, κάτι γίνεται, λέει και ξαναλέει, καθώς απολαμβάνουμε τον καφέ μας, και αναπολούμε τις παλιές καλές στιγμές, με τον Γιώργο, τον Αλέξη, τη Νίκη, τότε που όλοι μας τελειώναμε τη δουλειά και φεύγαμε για ένα ποτό, χαλάρωση, αναλύσεις αμπελοφιλοσοφίες... χαρές και γλέντια, ανθρώπινα πράγματα...

Ο ΝΙΚΟΣ έφτασε στο γραφείο συγχυσμένος, απογοητευμένος, ιδρωμένος και μίζερος, δεν πάει άλλο, μου λέει, γράψε κάτι, ξεκίνα και γράφε και πάλι, μου λέει, δεν πάει άλλο... καλά ρε φίλε, ηρέμησε, τι σου συμβαίνει πάλι; Απλά, άκου και γράψε το, παρακολουθώ ειδήσεις... Ε, και;.. Παρακολουθώ ειδήσεις, κάθε βράδυ παρακολουθώ ειδήσεις, δεν σου φτάνει αυτό;

ΤΟΝ ΑΦΗΣΑ, παρακολουθώ ειδήσεις επανέλαβε, και ακούω, ξεπεράσαμε την κρίση, βγήκαμε στις αγορές, πάμε πολύ καλύτερα, τώρα, όπου να ΄ναι βγαίνουμε από το μνημόνιο, τώρα όπου να ΄ναι λύουμε και το Κυπριακό, ε γράψε κάτι, ρε συ, γιατί πανάθεμά τα, εγώ ξέρω ότι διαλύθηκε η δουλειά μου, οι τράπεζες με κυνηγούν, δεν έχω μία για να πληρώσω τους λογαριασμούς, είμαι ήδη μισός τρελός, και πολλοί άλλοι που ξέρω... γράψε κάτι... για όλους αυτούς που καλά την είχαν, καλά την έχουν και ακόμη καλύτερα θα την έχουν... πάνω στην πλάτη μας...

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ