Παραβλέπουμε ότι οι επιπτώσεις του εκτοπισμού του μισού πληθυσμού από το περιβάλλον του είχε διάφορες πτυχές. Η πιο τραυματική ήταν το «κλέψιμο» της ζωής και των ονείρων της γενιάς εκείνης και η βίαιη αλλαγή της μοίρας των απογόνων τους, γιατί μετακίνησε βίαια και αμετάκλητα την εξελικτική πορεία της κοινωνίας, σε άλλα άβατα μονοπάτια…

Πολλές είναι οι φορές που αναρωτήθηκα, τι είναι πιο σημαντικό, η περιουσία ή ο άνθρωπος. Κατέληξα ότι η απάντηση εξαρτάται και διαφέρει, ανάλογα από ποια γωνία βλέπει ο καθένας το ερώτημα. Στις «συνομιλίες» η προσοχή μας συγκεντρώνεται πρωτίστως στο περιουσιακό. Παραβλέπουμε ότι οι επιπτώσεις του εκτοπισμού του μισού πληθυσμού από το περιβάλλον του είχε διάφορες πτυχές.

Η πιο τραυματική ήταν το «κλέψιμο» της ζωής και των ονείρων της γενιάς εκείνης και η βίαιη αλλαγή της μοίρας των απογόνων τους, γιατί μετακίνησε βίαια και αμετάκλητα την εξελικτική πορεία της κοινωνίας, σε άλλα άβατα μονοπάτια.

41 χρόνια μετά την εισβολή, τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Το παρελθόν είναι δίκοπο μαχαίρι, μπορεί να διδάξει ή να αναπαράγει συνθήκες που θα επιφέρουν διχόνοια και σκοταδισμό. Η όποια λύση ή μη, περικλείει πάμπολλα κοινωνικοπολιτικά και προσωπικά συμφέροντα, τόσο για τους Ελληνοκύπριους, όσο και για τους Τουρκοκύπριους. Ας μην κοροϊδευόμαστε περί πατρίδας και ελευθερίας. Στον 21ον αιώνα των γεωπολιτικών και προσωπικών συμφερόντων, η πατρίδα και το κοινωνικό καλό έρχονται τελευταία.

Πρώτη θέση έχει η κατάχρηση εξουσίας, για προσωπικά συμφέροντα, εις βάρος της πατρίδας και της κοινωνίας, από άτομα (ουκ ολίγα) που λειτούργημά τους ήταν ή είναι η προστασία του Κράτους και του πολίτη. Η πατρίδα, τα εθνικά σύμβολα και οι αγώνες μετατράπηκαν σε κινητήριο μοχλό επιβολής στον απλό πολίτη, για να κάνει θυσίες και να υπομένει αδιαμαρτύρητα παράλογες αποφάσεις.

Ένα «μακροχρόνιο πρόβλημα» δεν μπορεί να συμπυκνώνεται σε ένα απλό «ναι» ή «όχι». Πρέπει να υπάρχει η προτεινόμενη λύση αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι, σε αντίθετη περίπτωση, ώστε ο πολίτης να επιλέγει γνωρίζοντας τις συνέπειες.

Ο πολίτης θα έπρεπε να ενημερώνεται για την κάθε πτυχή των συνομιλιών και να γίνεται κοινωνός, ώστε να διαμορφώνει σταδιακά τη γνώμη του. Είναι δημοκρατικά ανήθικο να του ζητούν να διαβάσει, αναλύσει και αποφασίσει για το μέλλον του σε λίγες μέρες, κάτι, που οι «ειδικοί» αφιέρωσαν χρόνια να συνομιλούν. Πράγμα που δεν θα το κάνει ποτέ. Θα προτιμήσει να καθίσει στην πολυθρόνα του, να ακούει τους συνήθεις ύποπτους του «ναι» και του «όχι» να τον καθοδηγούν νυχθημερόν. Στο τέλος, θα είναι σε πλήρη σύγχυση, αφού αυτό που θα ψηφίζει, δεν θα έχει σχέση με τις ολοκληρωμένες σφαιρικά γνώσεις του, αλλά με τις επιλεκτικά μισές αλήθειες των διαφόρων «κραχτών».

Η προτεινόμενη λύση του Κυπριακού, αν ποτέ έρθει στους πολίτες, θα πρέπει να είναι απλή και κατανοητή. Όσο παράξενο και αν φαίνετε δεν πρέπει να υπερβαίνει τη μια σελίδα.

«Αν δεν μπορείς να εξηγήσεις κάτι απλά, τότε δεν το κατάλαβες αρκετά καλά» (Albert Einstein).