Ακούμε συχνά να μας λένε και το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ ότι «φταίξαμε και πρέπει να πληρώσουμε». Ότι «κάναμε σφάλματα που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση», «ότι για όλα φταίει ο εθνικισμός μας», ότι «ευθυνόμαστε για τη μη λύση του Κυπριακού, γιατί είμαστε ακραίοι και παράλογοι» και άλλα τέτοια ανόητα και ανιστόρητα.

Το εξωφρενικό δε είναι ότι αυτά τα λένε οι ίδιοι άνθρωποι (ή τα παραπούλια τους), που μας έλεγαν παλιά ότι «ο Μακάριος δεν ήθελε Ένωση» και σήμερα μας λένε «οι Ε/κ δεν θέλουν λύση».

Τότε έλεγαν «ο Μακάριος είναι το πρόβλημα, όχι η Χούντα» και σήμερα «…οι Ε/κ είναι το πρόβλημα, όχι η Τουρκία» και «μην δαιμονοποιείτε την Τουρκία», «σταματήστε πια αυτό το τροπάρι της τουρκικής αδιαλλαξίας».

Συγχρόνως μας υποβλήθηκε μια περίεργη νοοτροπία, που μερικοί την αποδέχθηκαν ως φυσιολογική.

Εμείς, το Δημοκρατικό Κόμμα, θεωρούμαστε για αυτούς ανένδοτοι, απορριπτικοί, μη ρεαλιστές και τελικά υπεύθυνοι και ένοχοι και για τη μοίρα μας (εννοούν, βασικά, το 2004), όταν διεκδικούμε όχι τα μέγιστα αλλά τα ελάχιστα δικαιώματά μας και τις βασικές ελευθερίες μας, μέσα στο πλαίσιο μιας ενωμένης, ανεξάρτητης και ακέραιης Πολιτείας.

Όταν φτάσαμε στο σημείο, όταν διεκδικούμε τα ελάχιστα να θεωρούμαστε αδιάλλακτοι, όταν διεκδικούμε διασφάλιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων να αποκαλούμαστε ανένδοτοι και όταν απαιτούμε να φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο να παίρνουμε τη σφραγίδα του απορριπτικού, και να μας θεωρούν από πάνω και υπεύθυνους για την τουρκική αδιαλλαξία, αυτό σημαίνει ότι φτάσαμε στην έσχατη άκρη της αναισχυντίας.

Όλα αυτά, βέβαια, τα ακούμε εδώ και χρόνια, να κατηγορούμαστε τελευταίως όμως και από μια χούφτα μεμονωμένα μέλη του ΔΗΚΟ, για τη διεκδικητική πολιτική του Κόμματός μας, όταν η δική τους «διεκδικητική πολιτική» εξαντλείται στη διεκδίκηση καρέκλας, τότε σημαίνει ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» - δηλαδή, μια κατάσταση που κρύβει κάτι νοσηρό.

Υποστηρίζει η γνωστή παρέα ότι τάχα το ΔΗΚΟ μετατράπηκε σε κόμμα «κραυγών και ιαχών»! Ακούσαμε δε και από κάποιους νεοφανείς ότι τάχα το ΔΗΚΟ έχασε την κεντρώα ταυτότητά του και έγινε … εθνικιστικό!

Δηλαδή, είναι «κραυγή και ιαχή», είναι «εθνικισμός» να απαιτείς τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, που απολαμβάνουν οι πολίτες σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου;

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ας απαντήσει η γνωστή παρέα των κατηγόρων του ΔΗΚΟ (μαζί με αυτούς του ΔΗΣΥ, του ΑΚΕΛ, της πλατφόρμας του Ναι):

· Συμφωνούν με την εκ περιτροπής Προεδρία; Ναι ή Όχι.

· Συμφωνούν με την εξίσωση ιδιοκτήτη και χρήστη - δηλαδή νοικοκύρη και κλέφτη; Ναι ή Όχι.

· Συμφωνούν στο ένα κράτος, συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, ή δεν τους πειράζει ένας «Νέος Συνεταιρισμός»; Ναι ή Όχι.

· Συμφωνούν με το πάγωμα των ερευνών για το φυσικό αέριο μέχρις ότου το επιτρέψει η Τουρκία; Ναι ή Όχι.

· Συμφωνούν με τις παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο; Ναι ή Όχι.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Ας περιοριστούμε, όμως, σ’ αυτές τις απλές ερωτήσεις, που επιδέχονται μόνο απλές απαντήσεις. Δεν είναι δύσκολες. Εκτός κι αν υπάρχουν άλλοι λόγοι που δεν βολεύουν… να απαντηθούν.

ΑΘΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Αναπλ. Εκπρόσωπος Τύπου
του Δημοκρατικού Κόμματος