Στο πλαίσιο των ατέρμονων συζητήσεών μας, τις προάλλες, περί υπαρξιακών προβλημάτων, με φίλο Φυσικό. Για το διαχρονικό ερώτημα, που βασανίζει γενιές και γενιές χωρίς να εξευρεθεί απάντηση, για το επέκεινα - πού μεταβαίνουν οι ψυχές μετά την αναχώρησή τους από τον μάταιο αυτό κόσμο. Θα το παραθέσω σε μορφή διαλόγου: «Δεν υπάρχει κόλαση και παράδεισος. Αυτά είναι αβάσιμες, υπεραπλουστευμένες θεωρίες προς λαϊκή κατανάλωση, και χρησιμοποιούνται από τους παπάδες για να μας ελέγχουν…!», υποστήριζε ο φίλος μου.

Για να του ανταπαντήσω: «Σύμφωνοι. Αλλά, δεν μπορεί κανείς, εμένα ή άλλους, να μας εμποδίσει να πιστεύουμε ότι κάποτε θα συναντήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν, σε μια άλλη διάσταση…». Φυσικά, και εννοούσα τη συνάντηση με το παιδί μου, που έχασα πριν από ενάμιση χρόνο… Και η οποία αποτελεί τη μόνη μου παρηγοριά. Για να εισπράξω, με έντονο ύφος, την απάντηση: «Μα και η άλλη διάσταση που λες είναι ύλη! Τα έχω μελετήσει και τα έχω διδάξει αυτά, πολλές φορές . Άρα, δεν πρόκειται να τους συναντήσουμε ποτέ. Μην έχεις αυταπάτες».

Αλλά, και κάτι άλλο μού είπε πολύ ενδιαφέρον, προς προβληματισμό όλων: «Δεν θα ταξινομηθούν οι ενάρετοι και οι αμαρτωλοί ανάλογα με τις πράξεις τους, διότι από τη στιγμή που είμαστε όλοι φτιαγμένοι σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής και της Ύλης, οι ενέργειές μας είναι καταναγκαστικές, κατά κάποιο τρόπο. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί κάποιος (ο Θεός, όπως εσύ τον αντιλαμβάνεσαι), να μας διαχωρίσει σε καλούς και κακούς…!».

Δεν ξέρω πού σταματά η ελεύθερη βούληση και πού αρχίζει η «καταναγκαστική συμπεριφορά», σύμφωνα με τη γονιδιακή μας κατασκευή, όπως την εννοούν οι Φυσικοί. Αλλά ερωτώ: Πού, σε ποια ανώτερη Δύναμη, θα αποταθούμε ή θα προσευχηθούμε, σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μας, σε μια σοβαρή ασθένεια που, αργά ή γρήγορα, θα μας κτυπήσει την πόρτα; Διότι ως θνητοί, ως φθαρτά σώματα, πρέπει να είμεθα έτοιμοι διά παν ενδεχόμενον. Και σίγουρα, δεν έχουμε άλλο στήριγμα εκτός από τον Δημιουργό.

Είχε και γι’ αυτό μια απάντηση ο εκπρόσωπος του Ορθολογισμού, φίλος Φυσικός: «Δεν χρειάζεται να προσφύγουμε πουθενά με την προσευχή. Είναι ανώφελο. Ξέρεις ποια ήταν η μοναδική ερώτηση, που ο Άλμπερτ Άινσταϊν (1879-1955) έθεσε στον θεράποντα ιατρό του, όταν εκείνος τού ανακοίνωσε πως του έμειναν λίγοι μήνες ζωή, μετά από σοβαρή, ανίατη ασθένεια;». Τον ρώτησε: «Πόσο επώδυνο θα είναι το τέλος μου, γιατρέ;».
Βέβαια, η συζήτηση έληξε, επί του παρόντος, χωρίς ο ένας εκ των δύο να μπορέσει να πείσει απόλυτα τον άλλο περί της θεώρησης των εγκοσμίων, αλλά και των, μετά θάνατον, εξελίξεων ή γεγονότων…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής