Από τα γεννοφάσκια μας ο ένας αριστερός, ο άλλος δεξιός, ο ένας έτσι και ο άλλος αλλιώς, όλοι θα έπρεπε να είμαστε κάτι, εκτός από ελεύθεροι. Στο σχολείο, ήμασταν οι μέτριοι προς κακούς μαθητές με αμφίβολο μέλλον (οι άριστοι, οι πλούσιοι και οι οικογενειακώς βαθιά κομματικοποιημένοι δεν είχαν πρόβλημα, το μέλλον τους ήταν εξασφαλισμένο, ως μελλοντικοί οικονομολόγοι, τραπεζίτες, πολιτικοί κλπ).

Μας δίδαξαν να μην αντιμιλάμε, γιατί αυτό είναι αυθάδεια, έτσι μάθαμε να μη μιλάμε. Μας είπαν ότι «αλήτες» πάντα είναι τα παιδιά, ποτέ οι εκπαιδευτικοί, οι πολιτικοί, οι τεχνοκράτες και οι γονείς. Είμαστε η αναλώσιμη μάζα. Ο λεγόμενος «λαός» χωρίς πρόσωπο, χωρίς όνομα, απλώς ένας αριθμός. Αυτοί, που με δυο «σφηνάκια» και ένα επαναστατικό τραγουδάκι, είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για μια πατρίδα, που οι «καλοί» την ξεγυμνώνουν και τη λυμαίνονται αλύπητα, γι' ακόμα ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι, ένα καλό φαΐ, λίγη δόξα και προσωπική χλιδή.

Είμαστε οι άγνωστοι, που τόσο εύκολα πείθονται σε ανέφικτες ιδέες, ονειρεύονται και πολλές φορές περνούν την πόρτα της ιστορίας σαν ήρωες και τότε μόνο αποκτούν όνομα και πρόσωπο στα μνήματά τους, που θα μετατραπούν σε σκαλοπάτια προς την εξουσία και τη χλιδή για κάποιους άλλους.

Το διεφθαρμένο μισό δεξί μυαλό μας ενώθηκε με το άλλο μισό, το πιο διεφθαρμένο, το προοδευτικό, και γίναμε τα αθώα θύματα που εκπαιδευτήκαμε να καθοδηγούμαστε και να κλείνουμε τα μάτια. Όταν τα ανοίξαμε, η πατρίδα ήταν μισή και κατεστραμμένη, νεκροί και αγνοούμενοι παντού και από τα σπίτια μας βρεθήκαμε σε τσαντίρια. Μαζέψαμε τις στάχτες, σηκώσαμε τα μανίκια, ξενιτευτήκαμε και η καταρρακωμένη ψυχολογικά γενιά του 1974 βρήκε τα ψυχικά αποθέματα και τη δύναμη να ξαναστήσει την οικονομία, να υπερηφανευτεί για κάτι, να βρει τη χαμένη αξιοπρέπειά της και να δημιουργήσει αυτό που ονόμασαν «οικονομικό θαύμα».

Για άλλη μια φορά, μας είπαν να κλείσουμε τα μάτια και να ονειρευτούμε μια Ενωμένη Ευρώπη, της ελεύθερης διακίνησης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης, της ασφάλειας, της αλληλεγγύης, της προόδου και της ευημερίας. Όταν τα ανοίξαμε, βρεθήκαμε με μνημόνια, Τρόικες, τεχνοκράτες - από ιδιοκτήτες και επαγγελματίες, σε οικονομικούς σκλάβους. Από νοικοκυραίους σε επαίτες, χωρίς αξιοπρέπεια και όνειρα. Μας ακύρωσαν το μυαλό. Η ειρωνεία, ζητούσαν από εμάς, τα απλά καθημερινά ανθρωπάκια, τους μέτριους έως κακούς, να σώσουμε τις τράπεζες, κάτι που αμέλησαν να μας διδάξουν στα σχολεία.

Την επόμενη φορά, μην κλείσετε τα μάτια να ονειρευτείτε, ψάξτε το μόνοι σας, κλείστε τα αφτιά στους «κράχτες», που θα σας το ωραιοποιούν ή θα σας το κάνουν εφιάλτη. Εμπιστευτείτε μόνο τη δική σας διαίσθηση.

Ζούμε στον αιώνα των συμφερόντων, κανείς δεν γνωρίζει τι συμφέροντα «παίζονται», τόσο για τους θετικούς κράχτες, όσο και για τους αρνητικούς, γι’ αυτό μην κλείσετε τα μάτια, γιατί όταν τα ανοίξετε, μπορεί να μην έχετε πατρίδα και να βρεθείτε σε ένα πλοιάριο μετανάστες, προσπαθώντας να βρείτε «γη» να σας δεχτεί.

Όπως τους «γείτονες», που τους μίλησαν για αραβική άνοιξη, έκλεισαν τα μάτια και ονειρεύτηκαν. Όταν τα άνοιξαν, ήταν ήδη αργά.