Ξεκάθαρο καθίσταται επίσης ότι και οι τέσσερεις βασικές ευρωπαϊκές ελευθερίες, που αφορούν στη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων, ενσωματώνονται πλήρως στο υπό διαπραγμάτευση πλαίσιο…

Έντεκα χρόνια μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα ευρωπαϊκά πρότυπα σε σχέση με μια σειρά ζητημάτων, που αφορούν στην επίλυση του Κυπριακού, εισχώρησαν στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αναστασιάδη-Ακιντζί. Η ανακοίνωση της συμφωνίας για σεβασμό και αναγνώριση του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας αποτελεί σημαντικό σημείο εκκίνησης για ευρωπαϊκών προδιαγραφών λύσεις και στα θέματα των τριών βασικών ελευθεριών, δηλαδή της διακίνησης, της εγκατάστασης και της περιουσίας. Η συμφωνία για αναγνώριση του ατομικού δικαιώματος ιδιοκτησίας ανέτρεψε τη διαχρονική θέση των Ντενκτάς-Έρογλου, που απαιτούσαν συνολική ανταλλαγή περιουσιών, στο πλαίσιο της διχοτομικής τους φιλοσοφίας.

Ξεκάθαρο καθίσταται επίσης ότι και οι τέσσερεις βασικές ευρωπαϊκές ελευθερίες, που αφορούν στη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων, ενσωματώνονται πλήρως στο υπό διαπραγμάτευση πλαίσιο. Πέραν της ενοποιητικής τους διάστασης σε επίπεδο κράτους και καθημερινότητας των πολιτών, οι ελευθερίες αυτές διασφαλίζουν ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, μέσα στο οποίο αναμένουμε συγκεκριμένα οφέλη τόσο στα θέματα γενικής ανάπτυξης όσο και στα ειδικά ζητήματα της αγοράς εργασίας. Όσο οι ευρωπαϊκές αρχές, λογικές και πρακτικές, υιοθετούνται στη διαπραγμάτευση, τόσο αναβαθμίζεται η ποιότητα μιας ενδεχόμενης πρότασης για λύση, που θα τεθεί στην κρίση του λαού.

Η συζήτηση του περιουσιακού φέρνει στην επιφάνεια ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, το οποίο παρόλο που δεν συγκαταλέγεται στις γνωστές πτυχές του Κυπριακού, επηρεάζει τόσο την προοπτική επίτευξης λύσης όσο και την εφαρμογή της. Πρόκειται για το ζήτημα της χρηματοδότησης της νέας τάξης πραγμάτων, για την οποία, παρά τις δεκαετίες που μεσολάβησαν από την εισβολή, δεν έγιναν αρκετές σοβαρές και επιστημονικά επαρκείς οικονομικές μελέτες. Ορισμένες εργασίες που παρουσιάστηκαν στο παρελθόν είναι ήδη παρωχημένες και δεν ανταποκρίνονται ούτε στα δεδομένα του παρόντος ούτε στις εκτιμήσεις για το αύριο. Άλλες παρουσιάσεις που έγιναν στο παρελθόν απαξιώθηκαν στην πράξη και κατέστησαν αναξιόπιστες, αφού άνθρωποι που τις προέβαλαν αποδείχθηκε ότι για χρόνια εξυπηρετούσαν ατομικά ή στενών κύκλων συμφέροντα, που καμιά σχέση δεν έχουν με το συμφέρον των απλών πολιτών.

Είναι αντιληπτό ότι οι δημόσιες δαπάνες για την ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου, τα σημαντικά έργα υποδομής και τη φυσική επανένωση των περιοχών στη Λευκωσία και αλλού, απαιτούν σημαντικά ποσά που είναι αδύνατο να εξευρεθούν εσωτερικά. Δαπάνες θα απαιτηθούν επίσης και για τις αποζημιώσεις περιουσιών που πρακτικά δεν είναι δυνατή η επιστροφή στους ιδιοκτήτες ή των οποίων οι ιδιοκτήτες θα επιλέξουν την αποζημίωση παρά την ανταλλαγή. Είναι κατανοητό ότι οι δαπάνες αυτές δεν θα πραγματοποιηθούν στιγμιαία και όλες ταυτόχρονα, όμως πέραν των εισροών από τη μεγέθυνση της οικονομίας που θα προκύψει από την επανένωση, είναι ξεκάθαρο ότι απαιτούνται χρηματοδοτήσεις από το εξωτερικό.

Έχω την άποψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αναλάβει το κύριο μέρος της ευθύνης ως προς αυτήν την κατεύθυνση, εφόσον η επανένωση της Κύπρου αφορά ένα κράτος-μέλος της. Πρόκειται για μια σημαντική επένδυση στην ειρήνη. Πέραν των εύλογων προσδοκιών των Κυπρίων-Ευρωπαίων πολιτών για ένα καλύτερο οικονομικό και κοινωνικό μέλλον, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να καλύψει και την ανάγκη για μακροπρόθεσμη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Θεωρώ απολύτως αναγκαία την άμεση και δραστήρια κινητοποίηση της Κυβέρνησης, έτσι ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση ν' ανταποκριθεί θετικά και μάλιστα με μακρόπνοη πολιτική λογική. Στην προσπάθεια αυτή είναι εξαιρετικά χρήσιμο να εμπλακούν όλα τα κυπριακά κόμματα στο πλαίσιο των πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου, με πρωταγωνιστές τους Κύπριους ευρωβουλευτές.

ΓΙΑΝΝΟΣ ΑΦΡΟΔΙΣΗΣ
Μέλος «ΟΜΑΔΑ ΚΥΠΡΟΣ»
[email protected]