Βοήθεια, Αύγουστος πάλι! Μη, τζιζ, τσουρουφλίζει. Σάλτο πισωγυριστό στους αιώνες και μέτρα:

1570. Πέφτει η Λευκωσία, τα τούρκικα φουσάτα ρημάζουν, αφανίζουν.

1571. Πέφτει κι η Αμμόχωστος, κούρσεμα, θάνατος. Αιώνες σκοτεινοί, τρόμος, άδικο, δυστυχία.

Ύστερα, ένα τσιγάρο δρόμο:
1964. Τηλλυριά. Βόμβες ναπάλμ απ’ τα τούρκικα αεροπλάνα, θάνατος, ορυμαγδός.

1974. Ξεκλήρισμα, τανκς αναλαμβάνουν τώρα το ξεκαθάρισμα. Δυο χιλιάδες στρατιώτες κι άμαχοι νεκροί, χίλιοι εξακόσιοι δεκαεννέα αγνοούμενοι, κάπου διακόσιες χιλιάδες στους δρόμους, μ’ ό,τι κρατούν στα χέρια, ξεριζωμός, προσφυγιά, αντίσκηνα για σπίτι.

1996. Δερύνεια, πέτρες, λοστοί, πάει ο Τάσος ο Ισαάκ, είκοσι τεσσάρων, νιόπαντρος, στο μήνα πάνω γεννιέται η Αναστασία. Πού την είδε, πού τον είδε, κοπέλα πια, ολόιδια ο γονιός της, θα τη δούμε στο μνημόσυνο. Την αγκαλιά που δεν γνώρισε μια ζωή θα την ψάχνει. Μέρες μετά, να ο Σολάκης ο Σολωμού στον ιστό να κατεβάζει την τούρκικη σημαία, το αίμα του βάφει τη γη. Αξιοπρέπεια και δίκαιο; Από ποιον τη ζητάγανε; Ιστορία δεν διαβάσανε; Πού την πετάξανε τη ζωούλα τους;

2005. Εκατόν είκοσι μία ψυχές τις έριξε ο «Ήλιος» απ’ τα ουράνια στο μαύρο σκοτάδι. Γονιοί χαροκαμένοι, παιδιά ορφανά, παππούδες και γιαγιάδες να γίνονται στήριγμά τους μέσα στον σπαραγμό τον δικό τους.
Αύγουστος! Να τον καλοδεχτούμε μ’ όλα αυτά που του ’χουμε μαζεμένα; Ε, ναι, μας συστήνουν να πάψουμε να θυμόμαστε. Φέρνουμε στο νου γι’ άλλη μια φορά εκείνο το «Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές το χρόνο», άλλων καιρών που οι μυρωδιές των φρούτων, η χαρά της σοδειάς χάριζαν χαμόγελο στους ξωμάχους, πολύς κόπος, λίγη παρηγοριά κι ελπίδα. Τώρα; Τα φρούτα άφθονα, κι απ’ τα εξωτερικά μάλιστα, λιγώνουν με τις… τιμές! Και καύσωνας, το μυαλό σούπα νερωμένη, να πνίγεται η ανάσα απ’ την υγρασία. Όλα κλείνουν, όλοι φεύγουν, νέκρα, ραστώνη βαριά πλάκωσε την υψικάμινο Λευκωσία. Πατάς το κουμπί, καπάκι οι χαριεντισμοί, οι καλλιτεχνικές βραδιές με το φεγγάρι. Έτσι είναι, άμα την πάθεις, την ουρά στα σκέλια θα τη βρίσκεις θες δε θες και καταπίνεις ό,τι προστάζουν οι δυνατοί.

Ψάχνεις λίγη ψυχαγωγία, λέμε τώρα! Παρέλαση τεθνεώτων, ασπρόμαυρη παλιατσαρία, να κάνεις Χριστούγεννα ντάλα καλοκαίρι. Ούτε τι γίνεται στον κόσμο να ξέρεις! Όχι που σε κόφτει, μα έτσι, για να νιώθεις μέρος του. Δεν υπάρχουν, λέει, ειδήσεις τον Αύγουστο. Φταις τώρα να κάνεις κανένα σάλτο, να γίνεις εσύ είδηση; Έλα, κάτσε να κλωσήσεις τ’ αβγά σου! Όνειρο οι μνήμες γαλάζιας θάλασσας, ζεστής αγκαλιάς. Τώρα, πίκρα, μοναξιά, έγνοιες, πάρ' τα μαξιλάρι. Νταγιάντα! Μην κάνεις σαν πρωτάρα! Αύγουστος είναι, πού θα πάει δεν θα περάσει; Καίσαρας αιμοβόρος τού ΄δωσε τ’ όνομα. Να μην το τιμήσει; Θα παρεξηγηθεί και δεν κάνει!

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ ΠΡΕΚΑ