Μερικές σκέψεις σχετικές, όχι όμως κατ’ ανάγκη συνεχόμενες μεταξύ τους:
1. Ποιο είναι το άθροισμα (πιο σωστά το πηλίκον) των τόσων τηλεοπτικών μεσημεριανών όσο και των κομματικών διαξιφισμών και διαπληκτισμών που τις συνοδεύουν; Αν σκοπός τους είναι η διαφώτιση της κοινής γνώμης, τι άραγε αποκομίζει ο απλός πολίτης, τι καταλαβαίνει, πού καταλήγει, γι’ αυτά που συζητούνται; Φοβούμαι πως οι περισσότεροι τυφλωθήκαμε από την τόση «σοφία» που μας εκπέμπουν, πως μείναμε -όπως τον Φάουστ- «μετά από τόσα φώτα, μωροί όσο και πρώτα».

2. Οι Βιωτοί, γράφει ο Πλούταρχος, για να μην ενοχλούνται στις απολαύσεις τους, κήρυξαν τον πατριωτισμό εθνικό έγκλημα! Για τους σύγχρονους Ελληνοκυπρίους αρκεί που σάρκασαν και «απαγόρευσαν» κάθε πράξη ή λόγο, καθιστώντας τα αφορμή γραφικότητας και χλεύης - αρχής γενομένης από την ηγεσία του ΑΚΕΛ και ακολουθούμενης από Συναγερμικούς και κυρίως Συναγερμικές... να μην αρχίσουμε ονόματα. Γι’ αυτούς, ο μόνος αποδεκτός πατριωτισμός είναι η αποδοχή του δικαίου της ισχύος και η παράδοση των πάντων σ’ αυτήν την πραγματιστική «αλήθεια»...

3. Ώς τώρα ακούγαμε από τη μεριά του Συναγερμού (για να δικαιολογήσουν το πραξικόπημα) τη θεωρία του… «όλοι φταίμε, όλοι είμαστε ένοχοι», τοποθετώντας θύτες και θύματα σε κοινό παρονομαστή συνενοχής. Με την αλήστου μνήμης προεδρία Χριστόφια, ακούσαμε το... «φταίμε και πρέπει να πληρώσουμε», δικαιολογώντας τις γενναιόδωρες προσφορές του και τις υποχωρήσεις του! Αργότερα, εμφανίστηκε η θεωρία του ΑΚΕΛ, κατά την οποία όλοι τοποθετούνται σε κοινό παρονομαστή ηρωισμού: Αυξεντίου και Παλληκαρίδης πάνε ζευγάρι με τον Καβάζογλου και τον Μισιαούλη... «αφού ο αγώνας τους ήταν κοινός»! Ας τους εκθειάζει όλους το ΑΚΕΛ, άμα θέλει, αλλά δεν είναι ανάγκη να τους τοποθετεί όλους και στην ίδια συναναστροφή. Τι σχέση έχουν μεταξύ τους, ας πούμε, ο Πατάτσος και ο Καβάζογλου; (...Καλύτερα να μην το ψάξουμε!!)

4. Πάντως την... αυτοκριτική του (!) την έκανε στο Συνέδριό του το ΑΚΕΛ. Χρέωσε τον ΔΗΣΥ και πίστωσε το ΑΚΕΛ... Κατηγόρησε για όλα τον νυν Πρόεδρο, έβγαλε «κούπα άπαννη» τον τέως. Μόνο για το Κυπριακό δεν βρήκε επιχειρήματα· γιατί στο Κυπριακό υπάρχουν δύο πόλοι: Ένας πόλος ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ και άλλος πόλος οι υπόλοιποι... Παρέλαβε από τον Χριστόφια ο Αναστασιάδης και υπήρξε ο άξιος συνεχιστής της πολιτικής του προκατόχου του στο Κυπριακό, αλλά με πιο φανταχτερά χρώματα!

5. Το λεγόμενο «Κοινό Ανακοινωθέν» Αναστασιάδη-Έρογλου, της 11ης Φεβρουαρίου 2014, που είναι η βάση των συνομιλιών και στο οποίο συμφωνούν ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ (όπως συμφωνούσαν και στην «Κοινή δήλωση» Χριστόφια-Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008), είναι ουσιαστικά μια συρραφή βασικών παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν, σε σύντομο κείμενο.

6. Στο Συνέδριο του ΑΚΕΛ ούτε ακούσαμε για εκείνο το (πρώην) κορυφαίο στέλεχος, που κράτησε ψηλά τον Χριστόφια (μέχρι που κατακρήμνισε μόνος του τον ίδιο τον εαυτό του), δεν έγινε η παραμικρή αναφορά. Από κανέναν. Αχαριστία! Αχάριστοι είναι εκείνοι που τους λείπει η ηθική μνήμη. Υπάρχει, όμως, και κάτι χειρότερο από την αχαριστία. Να μισείς αυτόν που σε ευεργέτησε, διότι διέθετε την υπεροχή απέναντί σου και σου έδινε αυτό που σου έλειπε... Να μισείς κάποιον, που υπήρξε (και εξακολουθεί να είναι) υπέρτερός σου.

7. Το κυβερνών κόμμα αποδείχθηκε πως δεν χρειάζεται ιδεολογία, για να συσπειρώσει τον λαό γύρω του, σε σχέση με το Κυπριακό. Χρειάζεται έναν εχθρό! Και τον βρήκε: Είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Όπως υπήρξε κοινός στόχος εξόντωσης ο Τάσσος, επειδή το 2008 χαλούσε τον κοινό πόθο του Δησύ/Ακέλ, την αυτοδικαίωση μέσω επιστροφής του σχεδίου Ανάν.

8. Να τελειώσουμε με τα ΜΟΕ; Ο Πρόεδρος, με τη Συμφωνία της 11/2/2014, έβαλε στα σκαριά τη λύση - ενώ με τα ΜΟΕ αναβάθμισε την Τ/κ κοινότητα σε οντότητα. Ένα μικρό παράδειγμα: Τηλεπικοινωνίες! Μια κρατική περιουσία. Ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι μία. Οι συχνότητες είναι περιουσία κρατική. Με ποιον, λοιπόν, συζητά ο κ. Αναστασιάδης για κρατική περιουσία; Με τον κ. Ακιντζί; Μα ο κ. Ακιντζί, ως ηγέτης της άλλης κοινότητας, δεν μπορεί να συζητά για περιουσία του κράτους. Συζητώντας μαζί του, ο κ. Αναστασιάδης, για να συμφωνήσουν για τις Τηλεπικοινωνίες, αποδέχεται ότι είναι ηγέτης μιας οντότητας (όχι μιας κοινότητας), μιας οντότητας με όλα τα χαρακτηριστικά αρχηγού κράτους.

Μικρογεγονότα, θα μου πείτε, μικροπράγματα... Μ’ αυτά θα ασχολούμαστε τώρα; Όμως, τα μεγάλα ποτάμια από τις μικρές πηγές βγαίνουν. Μέσα, λοιπόν, από τέτοια «μικροπράγματα» είναι που θα στοιχειοθετηθεί το βιβλίο της Κύπρου. Και στα ψιλά γράμματα οι «αλαφροΐσκιωτοι» άρχισαν ήδη να διακρίνουν τα σημάδια του μέλλοντος!...

ΑΘΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ