Διάβασα με προσοχή την πρόσφατη συνέντευξη του κ. Μάριου Καρογιάν στον ημερήσιο Τύπο και είδα, με έκπληξή μου, ότι η φιλολογική αναλυτική επεξήγηση για το πώς ήταν και πρέπει να παραμείνει το Δημοκρατικό Κόμμα υπέκρυπτε στην ουσία πάθος και μηδενισμό, σε βαθμό εμπάθειας για τη σημερινή ηγεσία του Κόμματος. Και σαν κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, ανακάλεσα τη μνήμη μου κάνοντας μιαν αναδρομή στην πορεία του κ. Καρογιάν στο ΔΗΚΟ, επειδή γνωριζόμαστε από τα πρώτα του βήματα σ’ αυτόν το χώρο, όταν ακόμη ήταν στη ΝΕΔΗΚ, στο Μαθητικό Τμήμα.

Όντας δραστήριος και πρόθυμος για προσφορά, έφτασε στο αξίωμα του Προέδρου της Νεολαίας. Δοκίμασε να σπουδάσει αλλά διέκοψε τη φοίτησή του και επέστρεψε στο κόμμα σαν επαγγελματικό στέλεχος. Διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Βουλής επί της θητείας του Αλέξη Γαλανού. Μετά την αποστασία με τον Ντίνο Μιχαηλίδη, παρέμεινε στη Βουλή επί της προεδρίας του αείμνηστου Σπύρου Κυπριανού. Με την Προεδρία του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου στο ΔΗΚΟ πέρασε στην ανεργία -έχω την εντύπωση οικειοθελώς- διότι γνωστές σε όλους ήταν οι εσωκομματικές αντιρρήσεις του για τη διαδοχή Κυπριανού από τον Τάσσο.

Δεν αποκαλύπτω κάτι μυστικό, ούτε θεωρώ επιλήψιμο να έχει κάποιος διαφορετικές απόψεις για κάποιους ανθρώπους. Με την άνοδο του Τάσσου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, από την ανεργία βρέθηκε σε διευθυντική θέση στο Προεδρικό. Την εγκατέλειψε και μπήκε στη Βουλή, έγινε αρχηγός του ΔΗΚΟ και μετά Πρόεδρος της Βουλής. Όλα αυτά τα αξιώματα ανελήφθησαν, συγκριτικά πάντοτε, σε ελάχιστο χρόνο και -αν μου επιτρέπεται η παρομοίωση- με ελικοπτεροειδή κάθετη απογείωση.

Βεβαίως, ξεκινώντας από τη θέση του Διευθυντή στη Βουλή, ήταν πάντοτε συνεπιβάτης στο πιλοτήριο της εξουσίας. Όταν όμως ανέλαβε το πηδάλιο του Κόμματος και της Προεδρίας της Βουλής, η εικόνα που δημιουργήθηκε ήταν η χείριστη. Μέχρι την κάθετη πτώση του, μια πτώση που άφησε πίσω της ένα βαρύγδουπο θόρυβο, ισάξιο με την έκρηξη στο Μαρί.

Φίλε Μάριε, μην πικραίνεσαι. Εγώ αποτύπωσα τα γεγονότα. Αλλά και σαν ιδρυτικό μέλος και πρώην και νυν αξιωματούχος στο Κόμμα, πιστεύω έχω το δικαίωμα να κρίνω και να συγκρίνω.
1) Έχει κάποιος δίκαιο να ισχυρίζεται ότι η προσφορά σου στο κόμμα δεν έχει ανταμειφθεί επαρκώς;

2) Η ανέλιξή σου έγινε δημοκρατικά, με ψηφοφορία και η «υποστολή» σου έγινε δημοκρατικά, με ψηφοφορία. Γιατί δεν αποδέχεσαι το αποτέλεσμα; Πρέπει να το αποδεχτείς. Δεν μπορεί να ισχύσει το «δεν αρέσουμε στον λαό, θα αλλάξουμε λαό». Αυτό είναι ουτοπία, όχι πολιτική.

Έρχομαι τώρα, φίλε Μάριε, στη μομφή σου προς τη νέα ηγεσία του κόμματος, με τις φράσεις για ιαχές και συνθήματα. Σου υπενθυμίζω ότι το έπος του ’40 κερδήθηκε με ιαχές και με το σύνθημα «ΑΕΡΑ», και δεν ήταν μία ένδοξη ήττα, ήταν νικηφόρος πορεία. Η ήττα και η συνθηκολόγηση προήλθαν από τον Τσολάκογλου, τον μετέπειτα συνεργάτη των Γερμανών. Άρα, υπό τις περιστάσεις, κάποτε και οι ιαχές και τα συνθήματα είναι χρήσιμα. Εκείνο που δεν είναι χρήσιμο είναι κάποιος να πορεύεται επί εδάφους, που καθίσταται ολισθηρό λόγω του σιέλου που εκκρίνεται. Το βέβαιο είναι πως όταν προκύψει ξηρό έδαφος, ο πορευθείς αναλίσκεται και διαλύεται.

Καταλήγοντας και χωρίς έκκληση, θέλω να πω σε όλους μας ότι έχουμε βαρύ χρέος να ενωθούμε και με κριτική στάση, αλλά προπάντων με καλή διάθεση, να βοηθήσουμε την ηγεσία να διαδραματίσει το κόμμα μας τον ιστορικό του ρόλο, που είναι σαφώς καταγραμμένος στο ιδρυτικό του μανιφέστο. Κάποιες πράξεις των ανθρώπων παράγουν υστεροφημία, θετική ή αρνητική, που μεταφέρεται κληρονομικά στους απογόνους, στη χώρα ή στο έθνος τους, και η αποστασία είναι μια από αυτές.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Βοηθός Γενικός Γραμματέας και Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΚΟ