Ο Δήμος Στροβόλου τολμά, παίρνει αποφάσεις που τις τιμά και καινοτομεί. Ο λόγος για την απαγόρευση σκύλων στο πάρκο ή σε άλλους παιχνιδότοπους, με γνώμονα τη φύλαξη της υγείας των μικρών παιδιών, αλλά και της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Οι άλλοι δήμοι, σε σύγκριση με τον Δήμο Στροβόλου, αδρανούν ή δεν τολμούν να δώσουν ένα τέλος στη μάστιγα των σκύλων, που ταλαιπωρεί αφάνταστα σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό. Από τον καιρό που άρχισε η «εκστρατεία» η κατάσταση παραμένει η ίδια, με τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις αυλές να είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση, ενώ οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες να περνούν αδιάφοροι μπροστά στα όσα κάνουν τα ζώα τους.

Αρθρίδιο στον Τύπο αναφέρει πως «εμείς» εδώ κλείουμε πάρκα για τα ζώα, ενώ σε άλλες χώρες τα ανοίγουν. Η απάντηση καθαρή: Εμείς εδώ στερούμαστε παιδείας και συνειδητοποίησης ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό μας, ενώ εκείνοι -στις άλλες χώρες- είναι «πεπαιδευμένοι» για χρόνια και βρίσκονται κάτω από αυστηρούς νόμους, η παρακοή των οποίων σημαίνει τιμωρία.

Διάβαζα κάποτε στη δεκαετία του ’60 για τις προσπάθειες που έκαναν οι υπεύθυνοι στη Γερμανία, όπου σε κάθε γωνία είχε δοχεία εμποτισμένα με αντισηπτικό, για τα περιττώματα των σκύλων, ενώ στην Αμερική (στη Νέα Υόρκη) υπήρχε σοβαρός προβληματισμός για μέτρα που έπρεπε να παρθούν. Στην Κύπρο ήταν η εποχή που μαστιζόταν από εχινόκοκκο και ο τότε Διευθυντής Κτηνιατρικών Υπηρεσιών αγωνιζόταν να τον εξολοθρεύσει.

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ