Στην ενεργό πολιτική αναμείχθηκα για πρώτη φορά μετά το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Υπήρξα ιδρυτικό μέλος του ΔΗΚΟ και εργάστηκα για την αρχική οργάνωση του κινήματος και στην ετοιμασία του πρώτου Καταστατικού. Την εποχή εκείνη εργασιακά ήμουνα ένας από τους 5 ανώτερους διευθυντές της Τράπεζας Κύπρου, με υψηλό μισθό, σχεδόν κατά πολύ μεγαλύτερο από τον μισθό του υπουργού. Κλήθηκα από τον μ. Πρόεδρο Κυπριανού να αναλάβω το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας στην πρώτη του κυβέρνηση, σαν ένας από τους πρώτους 3 υπουργούς που εκπροσωπούσαν το ΔΗΚΟ στην κυβέρνηση.
Μετά από σκέψη και με τη σύμφωνο γνώμη της συζύγου μου απεφάσισα να αποδεχθώ την τιμητική προσφορά, βάζοντας υπεράνω οικονομικών συμφερόντων την προσπάθεια να βοηθήσω την πατρίδα μου. Υπέβαλα παραίτηση από την Τράπεζα Κύπρου ενσυνείδητα ότι σαν αποτέλεσμα θα είχα σημαντική οικονομική απώλεια. Δεν ζήτησα να τύχω άδειας άνευ απολαβών, για να μην έχω καμιά εξάρτηση και αφοσιώθηκα στην εκτέλεση των υπουργικών μου καθηκόντων, ελπίζοντας ταυτόχρονα ότι θα προσέφερα και στην επίλυση του Κυπριακού και στον τερματισμό της κατοχής. Ουαί και αλλοίμονο! Πλήρης απογοήτευση!
Έκαμα την πιο πάνω εισαγωγή απλώς για να υπενθυμίσω τους σημερινούς κομματάρχες ότι κύριο μέλημά τους θα πρέπει να είναι η εξυπηρέτηση της πατρίδος και η υποβοήθηση του Προέδρου Αναστασιάδη στη διαπραγμάτευση για μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα που θα ενώνει τον κυπριακό λαό, θα τερματίζει την κατοχή και θα απομακρύνει τον τουρκικό στρατό και τους εποίκους.
Πολλά έχουν κατά καιρούς λεχθεί για το ποιος ήτο ο κύριος σκοπός που ιδρύσαμε το ΔΗΚΟ. Ο κύριος σκοπός λοιπόν (και αυτό το γνωρίζω από πρώτο χέρι) ήτο η στήριξη του Αρχιεπ. Μακαρίου στην επίλυση του Κυπριακού, που ήτο και η πρωταρχική επιδίωξή του μετά την προδοσία. Θυμάμαι όταν το 1980 επισκέφθηκα τη μακρινή Αυστραλία ως επίσημος προσκεκλημένος της κυβέρνησης της Αυστραλίας (και όπως μου ελέχθη ήμουνα ο πρώτος Υπουργός από Ελλάδα και Κύπρο που επισκεπτόμουν επίσημα την Αυστραλία), στην προσφώνησή μου σε ανοικτή συγκέντρωση των Ελλήνων της Μελβούρνης, Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων, ανέφερα ότι: «Η σημαντικότερη υποθήκη του Μακαρίου προ του αδόκητου θανάτου του ήτο η συμφωνία κορυφής που διέγραφε σαν μόνη εφικτή λύση του Κυπριακού τη Διαπεριφερειακή Δικοινοτική Ομοσπονδία».
Αυτήν την υποθήκη ακολούθησαν όλοι οι επακολουθήσαντες Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας, περιλαμβανομένου και του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου, που θεωρείτο ο πλέον απορριπτικός. Η μόνη ίσως διαφορά ήτο η αλλαγή του όρου «διαπεριφερειακή» σε «διζωνική». Για 41 τόσα χρόνια κατεβλήθη από τους Προέδρους μας η προσπάθεια να επιτευχθεί δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος, στα πλαίσια διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Αυτό, εξάλλου, υπαγόρευαν και οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που προνοούσαν ως μέσο λύσης τον διάλογο μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Όλες οι μέχρι σήμερα προσπάθειες κατέληξαν σε αποτυχία. Τα τετελεσμένα της εισβολής παγιώνονται και το όνειρο της επιστροφής καθίσταται όλο και πιο φευγαλέο. Ακόμη έχει αμφισβητηθεί και η εντολή που δόθηκε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη από τον κυπριακό λαό να διαπραγματευθεί τη λύση του Κυπριακού. Υπενθυμίζω ότι τρία κόμματα, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ, κάλεσαν τους οπαδούς τους να στηρίξουν τον Νίκο Αναστασιάδη. Ο Πρόεδρος από τη στιγμή που εκλέγεται είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων και η ιστορία διδάσκει ότι χειρίζεται το Κυπριακό. Τα κόμματα συμμετέχουν στο Εθνικό Συμβούλιο που έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα. Εντολή για διαπραγμάτευση δίδεται από τον λαό στον Πρόεδρο, όχι στα κόμματα. Ο Πρόεδρος διαπραγματεύεται πάντοτε στα πλαίσια των συμφωνιών κορυφής και των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας για λύση που θα προνοεί και θα εξασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Το 2004 παρουσιάστηκε ενώπιον του λαού το έκτρωμα του σχεδίου ΑΝΑΝ, το οποίο ορθά απέρριψε ο κυπριακό λαός. Ήμουνα κι εγώ ένθερμος υποστηρικτής του ΟΧΙ. Ελέχθη κατά καιρούς, και ορθά ελέχθη, ότι ο κύριος λόγος αποτυχίας συμβιβασμού ήτο η αδιαλλαξία της Τουρκίας και των κατά καιρούς εγκάθετων στην Κύπρο. Τώρα, για πρώτη ίσως φορά, τουλάχιστον εμφανίζεται η Τουρκία να έχει αξιολογήσει ότι η λύση του Κυπριακού πιθανόν να εξυπηρετεί και τα δικά της συμφέροντα. Ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί χαίρει της έξωθεν καλής μαρτυρίας ότι επιθυμεί λογικό συμβιβασμό και επανένωση της Κύπρου και του λαού της.
Είναι με αγωνία και θλίψη που παρακολουθώ 3 συγκεκριμένα κόμματα, με δημόσιες δηλώσεις τους αντί να βοηθήσουν τον Πρόεδρο, υποσκάπτουν το διαπραγματευτικό του έργο. Ζητούν ενημέρωση, τους παρέχεται. Υπάρχουν διαρροές που προκαλούν ζημιά. Ο Πρόεδρος επανειλημμένα δήλωσε ότι δεν αποκλείει την ενημέρωση, αλλά αυτή δεν πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την αποκάλυψη της στρατηγικής μας. Τα κόμματα έχουν την ευκαιρία να υποβάλουν εποικοδομητικές εισηγήσεις προς τον Πρόεδρο όταν τους γίνεται ενημέρωση, αλλά και εξ ιδίας πρωτοβουλίας.
Καταλήγοντας, καλώ τα κόμματα και τους παρουσιαζόμενους ως εκπροσώπους τους να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να παύσουν την αρνητική κριτική από τηλεοράσεως και των άλλων ΜΜΕ, με τρόπο που κάθε άλλο παρά υποβοηθεί τη δική μας πλευρά. Εάν, Θεού θέλοντος, επιτευχθεί τελική συμφωνία, το κείμενό της θα τεθεί ενώπιον του κυπριακού λαού, ο οποίος θα κληθεί να αποφασίσει για την τύχη του. Τότε θα έχουν και πάλι τα κόμματα την ευκαιρία να τοποθετηθούν, αλλά να είναι βέβαια ότι ο λαός δεν αποδέχεται το status quo που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση. Ο λαός δεν αποδέχεται τη διχοτόμηση.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Πρώην Υπουργός
