Η είδηση σήμερα Παναγιώτη μου, συντάραξε τους φίλους και συμμαθητές σου. Ο θυμός, η λύπη, η απόγνωση, το γιατί, τους πλημμύρισαν, τους κατέβαλαν. Βλέπεις, έστω κι αν οι δρόμοι σας χώρισαν με τον στρατό και με άλλα, έστω κι αν σε έβλεπαν μόνο περιστασιακά και για λίγο, παρέμειναν φίλοι σου, σε είχαν και σε έχουν στην καρδιά τους. Τέτοια συναισθήματα που έχουν λοιπόν σήμερα είναι φυσιολογικά.

Ως γονιός συμμαθητή σου, σε γνώρισα από το δημοτικό πριν από 16-17 χρόνια. Με την πάροδο των χρόνων έμαθα να εκτιμώ το συνεχές χαμόγελό σου, την καλή σου διάθεση. Χαμένος στην καθημερινότητα, δεν έψαξα βαθύτερα να δω ποιος πραγματικά ήσουν. Τώρα, αναλογιζόμενος το παρελθόν, βλέπω καθαρά πόσο ξεχωριστός ήσουν. Ευγενικός, καλομίλητος, καλότροπος και με σεβασμό προς τους γονείς των φίλων σου, και γενικά προς τους μεγαλύτερους. Χαρακτηριστικά διαμαντένια, που δύσκολα βρίσκονται πλέον. Διότι Παναγιώτη μου υπήρξες ειλικρινής, η συμπεριφορά σου δεν ήταν προσποιητή, αλλά έβγαινε μέσα από την ευγενική σου καρδιά.

Γι' αυτό είμαι σίγουρος Παναγιώτη μου ότι η Παναγία μας, που έχεις και το όνομά της, σε συνοδεύει αυτή την ώρα στον Κύριό μας, όπου θα βρεις αιώνια γαλήνη. Στους συνομήλικούς σου, αλλά και σε εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία, η ευγένειά σου, το χαμόγελό σου, ο ειλικρινής σεβασμός προς τον συνάνθρωπό σου, σε καθιστούν παράδειγμα προς μίμηση. Αποτελούν την κληρονομιά σου σε όλους εμάς, και την παρηγοριά προς την οικογένειά σου.

Με σεβασμό και αγάπη, πατέρας συμμαθητή και φίλου σου, ενός από τους τόσους πολλούς που σε αγαπούν. Αιωνία σου η Μνήμη Παναγιώτη μας. Λεμεσός 27 Ιουλίου 2015.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ