«Το σώμα δεν έχει μνήμη. Το σώμα είναι μνήμη». Και κουβαλάει, όπως κι η ψυχή στη συνείδηση, σημάδια ανεξίτηλα στον χρόνο. Καταγράφει τη μνήμη γέννας τραυματικής, σε κρύο, αφιλόξενο περιβάλλον, σε χέρια με κινήσεις άτσαλες. Και πολύ πιο πριν. Μνήμη μήτρας που κρατά σποράκι ανεπιθύμητο κι εκείνο το νιώθει και κάνει την απόρριψη βίωμα. Και στην πορεία, μνήμη γονιού χωρίς όρια, ανικανοποίητου, πιεστικού, ή, το αντίθετο, αδιάφορου, άψυχης παρουσίας, παροχέα υλικών αγαθών. Μνήμη που, μεγαλώνοντας, θα την προβάλεις αναλόγως στον όποιον απέναντι. Εκτός αν βρεθεί ένα χέρι να σε τραβήξει μ’ αγάπη απ’ το πηγάδι των συναισθημάτων σου. Άμυνες, τεχνάσματα του νου, τύψεις άδικες κι ανώφελες, μπορούν τότε να γίνουν ροή χρήσιμου, καλού. Να συνδεθείς με το σύμπαν, αφού, αν δεν συνδεθείς με τους άλλους, είσαι ένα άτομο νεκρό, στερημένο τη χαρά της ζωής. Να συνδεθείς καρδιά με καρδιά, φτιάχνοντας με δυο κύκλους το οκταράκι, σύμβολο του απείρου.

Ο Δρ Βασίλης Χριστοδούλου, έχοντας ο ίδιος βουτήξει στα βαθιά νερά της βιοσύνθεσης, της σωματικής θεραπείας, δίνει σ’ ένα συγκλονιστικό βιβλίο απτά παραδείγματα της επίδρασης όσων ζούμε από τη σύλληψή μας τραυματίζοντας την ύπαρξή μας. Το τραύμα, σαν ηφαίστειο, παραμένει ενεργό, αποσυντονίζει. Ό,τι δεν θυμόμαστε, ό,τι προσπαθήσαμε να διαγράψουμε, διατηρείται στα κύτταρα, γίνεται πόνος-πρόσχημα ή αρρώστια σοβαρή. Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να εκπαιδευθεί όπως το μυαλό. Κι αποφασίζεις: Ή αφήνεις την αρρώστια και τον πόνο να σε νικήσουν, ή τα νικάς εσύ. Εδώ είναι το χέρι του ειδικού, που θα σε οδηγήσει, επαναφέροντας το τραύμα στο τώρα, να καθαρίσεις ψυχή, σώμα, μάτια απ’ ό,τι στέκεται τροχοπέδη στην ελευθερία τού να γνωρίσεις τον αληθινό εαυτό σου.

Μάνα σαν χαμένη λέει: «Η μάνα μου δεν με κράτησε ποτέ, δεν μπόρεσα κι εγώ ποτέ ν’ αγκαλιάσω τα παιδιά μου». Το χέρι της τρέμει, συσπάται, έχει προβλήματα όρασης. Η ακάλυπτη ανάγκη δεν παραγράφεται, βρίσκει τρόπους να φωνάζει «εδώ είμαι». Η προσοχή η αληθινή, ο χρόνος που αφιερώνεις στο παιδί είναι το οξυγόνο του. Το χάδι γεμίζει την κοιλιά.

Άντρας μπροστά στον τάφο της μάνας του λέει: «Θέλω να πω στη μάνα μου να φύγει από πάνω μου. Δεν είμαι μωρό, άσε με, μπορώ». Στη συναισθηματική ζωή του δεν στέριωσε σχέση, τον έπνιγε η μεγάλη αγάπη της φίλης του. Αλλά ίσως μόνο έτσι κρατούσε στη ζωή το παλιό τραύμα, υποσυνείδητα να θέλει να υποφέρει. Κι άλλη μαρτυρία. «Η μάνα μου δεν μπορούσε να με δει να κλαίω, να υποφέρω. Έμαθα να δείχνω πάντα μπροστά της πως είμαι καλά».

Στην πορεία δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Για να δώσει ίσως στη μάνα της ό,τι θεωρούσε απαγορευμένο, άρα πολύτιμο. Ο άνθρωπος, επαναλαμβάνεται στο βιβλίο, είναι ον βιοψυχοσωματικό. Μώλωπες από το παρελθόν μάς κυνηγάνε ανελέητα, ρυθμίζουν τη ζωή και την πορεία μας. Οι μνήμες δεν είναι εγγραφές στο σώμα. Οι μνήμες συνθέτουν το σώμα. Όσο βαθιά κι αν είναι τα σημάδια στην παιδική ψυχή υπάρχει ένα χέρι, αυτό του Αιώνια Παρόντος Θεού. Στο βιβλίο «Η θεραπεία του τραύματος στο αιώνιο παρόν τού τώρα» βρίσκεις κομμάτια της ψυχής σου, βλέπεις να ζωντανεύουν αποκλειστικά δικές σου στιγμές. Ερμηνεύεις στάσεις και θέσεις ζωής ανεξήγητες, ψάχνεις στον κόσμο του υποσυνείδητου να βρεις τις απαντήσεις όπως γράφτηκαν στην ύπαρξή σου κι αποφασίζεις τι κρατάς, τι πετάς, τι γιατρεύεται, τι όχι.

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ