Με την εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία του ψευδοκράτους, έχει καλλιεργηθεί με εντατικούς ρυθμούς η προσδοκία ότι αυτήν τη φορά θα έχουμε λύση, αφού τους δύο ηγέτες Αναστασιάδη και Ακιντζί τους συνδέει το όραμα της επανενωμένης Κύπρου.

Μία σειρά από αναπάντητα ερωτήματα, αλλά και εκ διαμέτρου διαφορετικές δηλώσεις από τους δύο ηγέτες, θέτουν το κεφαλαιώδες ερώτημα, αν οι κ.κ. Αναστασιάδης και Ακιντζί εννοούν την επανένωση της Κύπρου με τον ίδιο τρόπο, αλλά και με την ίδια κατάληξη.

Μέσα από αυτήν την αντίθεση ή την ασάφεια, δεν έχει διευκρινιστεί αν έχουν γίνει από κοινού αποδεκτές -τουλάχιστον κατ’ αρχήν- οι εξής θεμελιακές αρχές και προϋποθέσεις.
1ον Αν το «κράτος» που θα προκύψει θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ή αν θα γεννηθεί ένα νέο κράτος.
2ον Αν το Δίκαιο που θα παραχθεί θα είναι πρωτογενές ή όχι.
3ον Αν η μορφή του κράτους που θα προκύψει θα ακυρώνει το παράνομο μόρφωμα της Τ.Δ.Β.Κ. ή αν θα ενσωματώνει τα αποτελέσματα και τα παράγωγά του μέσα στον νέο «συνεταιρισμό».
4ον Πώς είναι δυνατόν να λειτουργήσουν οι θεμελιώδεις αρχές και αξίες της Ε.Ε. μέσα σε ένα Διζωνικό Κράτος με εγγυημένες πλειοψηφίες (εκτός και αν μπορέσουν να τετραγωνίσουν τον κύκλο…).

Πέραν αυτών των θεμελιωδών ερωτημάτων σε θέματα αρχής, που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί, παραμένει άγνωστη ακόμα η τύχη και η έκβαση βασικών σημείων που συζητούνται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως είναι η κατανομή των εξουσιών, η εκ περιτροπής προεδρία, το περιουσιακό, το εδαφικό, το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, που η εκ των προτέρων διευκρίνισή τους θα διευκόλυνε την κουλτούρα της λύσης, όπως την αποκαλούν οι θιασώτες της.

Αφού λοιπόν οι ζωτικότερες παράμετροι που συνθέτουν το κυπριακό πρόβλημα και το κρατούν άλυτο για 41 χρόνια παραμένουν αδιευκρίνιστες και τις διατηρούν σε μιαν αόριστη εκκρεμότητα, θεωρώ -προσωπικά- άκαιρες και επικίνδυνες, χωρίς νόημα και περιεχόμενο τις όποιες δηλώσεις αλλά και εκδηλώσεις γίνονται, με το σκεπτικό τάχατες πως θα διευκολύνουν τις δύο πλευρές να καταλήξουν σε συμφωνία.
Θεωρώ ότι αυτή η τακτική αποτελεί κλασική εφαρμογή του γνωμικού «βάζουμε το αμάξι μπροστά από το άλογο».

Πιστεύω, επίσης, ότι οι κοινωνικές εκδηλώσεις (θεατρική παράσταση στο «Ριάλτο» Λεμεσού, επικείμενη παράσταση του Ιππόλυτου στο κατεχόμενο θέατρο της Αρχαίας Σαλαμίνος -αν οι κατοχικές «αρχές» στις οποίες λέγεται πως υποβάλαμε σχετικό αίτημά μας το επιτρέψουν- και τα άλλα εκατέρωθεν πανηγύρια) ίσως το μόνο που επιτυγχάνουν είναι την αναγνώριση των κατοχικών δεδομένων και τη νομιμοποίηση της νοοτροπίας ότι μπορεί να ζήσουμε ειρηνικά και συμφιλιωμένα πλάι-πλάι, όπως ονειρευόταν, επιδίωκε και διακήρυττε ο Ραούφ Ντενκτάς.

Για την προώθηση και εφαρμογή αυτής της νοοτροπίας έχουν επιστρατευθεί οργανωμένα σύνολα και ομάδες πολιτών (η κοινωνία των πολιτών όπως λέγεται) οι οποίες είναι ακόμα άγνωστο υπό ποίων την καθοδήγηση, τον έλεγχο και την εποπτεία ενεργούν, αν παράγουν ή προάγουν τετελεσμένα για τις πολιτικές μας ηγεσίες κτλ).

Προς το παρόν, το μόνο βέβαιο συμπέρασμα είναι αυτό που εξάγεται από τη σημειολογία συγκεκριμένων γεγονότων: Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς προσφώνησε πρόσφατα τον Μουσταφά Ακιντζί ως Πρόεδρο, ο αντιπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Έιντε έστρωσε κόκκινο χαλί και στους δύο «ηγέτες», κατά την τελετή επανέναρξης των συνομιλιών και έβαλε τον Ακιντζί στα δεξιά του, και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήρθε στην Κύπρο με πρόσκληση του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί για τους «εορτασμούς» της τουρκικής εισβολής, και μίλησε για μητέρα πατρίδα στην κόρη του την κύπρια. Αυτός δεν έκοψε ακόμα τον... ομφάλιο λώρο!!!

Σημαντική, επίσης, «εξέλιξη» ή μη εξέλιξη είναι η ραφοποίηση -για να μη χρησιμοποιήσω σκληρότερο όρο- της επιστροφής της Αμμοχώστου (κατ’ αρχάς της περίκλειστης περιοχής) ως ΜΟΕ, μέτρο το οποίο ήταν πάντοτε στη σφαίρα των προτεραιοτήτων για διευκόλυνση του κλίματος και της διαδικασίας των συνομιλιών.

Οι αλλεπάλληλες πληροφορίες ότι το ΜΟΕ αυτό έχει περιθωριοποιηθεί, λόγω της αξίωσης της τουρκικής πλευράς να διασυνδεθεί με την αναγνώριση των πτήσεων και του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, ουδέποτε διαψεύστηκαν από κανένα δικό μας ή ξένο.

Αντί, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να προωθήσει την εφαρμογή του ΜΟΕ για την επιστροφή της Αμμοχώστου, μας ενημέρωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο για τη διευθέτηση του προβλήματος για... το χαλλούμι, που βάφτισε «χαλλούμι-χελλίμ»!

Υ.Γ.: Κηρύσσοντας την επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό τον περασμένο μήνα, ο Αντιπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Έσπεν Μπαθ Έιντε δήλωνε στα ΜΜΕ γεμάτος ευτυχία και άκρατο ενθουσιασμό: «Θα μείνετε κατάπληκτοι για όσα θα ακούσετε τις προσεχείς μέρες».

Πράγματι, παραμένουμε κατάπληκτοι από το σκοτάδι των συνομιλιών, την απουσία θετικών και ουσιωδών εξελίξεων, και την ασάφεια και διγλωσσία επί των πιο σημαντικών θεμάτων και παραμέτρων του εθνικού μας θέματος.
Περιμένουμε την… κατάπληξη ακόμα, Mr Eide!

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κόμματος