Το θέμα της Ελλάδας άρχισε να δίνει τώρα τη θέση του στο πρόβλημα του Ιράν.

Μετά από 13 χρόνια προσπαθειών και 20 μήνες εντατικών διαπραγματεύσεων οι 5 Μεγάλες Δυνάμεις - Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και η Γερμανία έφθασαν σε συμφωνία για το πυρηνικό πρόβλημα του Ιράν, την 14ην Ιουλίου 2015, στη Βιένη. Η συμφωνία περιλαμβάνει, σε συντομία, την ελάττωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, εντατικοποίηση των ελέγχων και σταδιακή άρση των κυρώσεων εναντίον του Ιράν.

Αυτή ήταν η πολιτική του Προέδρου Ομπάμα να φθάσει σε μια συμφωνία με το Ιράν. Σε αντίθεση με τους Ρεπουμπλικάνους, που ελέγχουν το Κογκρέσο και που αντιτίθενται οι περισσότεροι σ’ αυτήν τη συμφωνία.

Ορισμένοι απ’ αυτούς, φίλοι του Ισραήλ, αποκαλούν τον Πρόεδρο Ομπάμα και τον Κέρρυ «Προδότες» (Βλ. David Horowitz, “Time to call Obama and Kerry what they are: Traitors”, Freedom Center, 16 Ιουλίου 2015).

Ο Πρόεδρος Ομπάμα είχε το θάρρος να προχωρήσει σ’ αυτή τη συμφωνία. Από την άλλη μεριά, το Ισραήλ τη θεωρεί καταστροφική γι’ αυτό. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου την αποκάλεσε «ένα ιστορικό λάθος» (Βλ. Horowitz, ενθ.).

Η Σαουδική Αραβία επίσης δεν επιθυμεί αυτή τη συμφωνία, αφού ανταγωνίζεται με το Ιράν για την ηγεμονία στην περιοχή. Η Τουρκία, από την άλλη μεριά, παρά τις υποκριτικές δηλώσεις των ηγετών της, δεν θα ήθελε το σιιτικό Ιράν να ενδυναμώνεται. (Βλ. Burak Bekdil, “The Iran Nuclear Deal…” Middle East Forum, 16 Ιουλίου 2015).

Ο Άσαντ της Συρίας, από την άλλη μεριά, είναι υπέρμαχος της συμφωνίας. Το αμερικανικό Κογκρέσο και το ιρανικό Κοινοβούλιο πρέπει να την επικυρώσουν. Η τιμή του πετρελαίου, από την άλλη μεριά, θα επηρεάσει και ξένες εταιρείες, αν τελικά επικυρωθεί, που θα εισέλθουν με επενδύσεις στο Ιράν. Ως συμπέρασμα, αυτή η συμφωνία, αν τελεσφορήσει και διαρκέσει, θα αλλάξει την εικόνα της Μέση Ανατολής, όπως τη ξέρουμε, και θα επηρεάσει τον συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή.

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων