Η Αριστερά ως αντιπολίτευση βασιζόταν σε θεωρίες και υπερβολές που για ν' αποδειχτούν έπρεπε να κυβερνήσει, πράγμα που ποτέ δεν πίστεψε ότι μπορεί να γίνει. Όταν αυτό συνέβη, συνιστούσε την επαλήθευση της θεωρίας. Από τις απεργίες, τις καταλήψεις, τις επαναστατικές ιδέες και την επιθετική κριτική βρίσκεται στην εξουσία, με αποτέλεσμα να αντιστραφούν οι ρόλοι. Η κάθε ενέργεια έχει άμεσες επιπτώσεις στον λαό, την πατρίδα και το έθνος και παύει να φαίνεται σαν μια προοδευτική αντίδραση ενάντια στην εξουσία.
Σε δημοκρατικά πολιτεύματα, όπου η ελευθερία του λόγου δίνει στην αντιπολιτευόμενη Αριστερά την ευχέρεια να κτυπά τον «στόχο» καθημερινά, με ευρηματικά συνθήματα και επισήμανση των λαθών ανώδυνα, η απότομη ανατροπή, που τη μετατρέπει σε «στόχο», φαίνεται άβολη και πρωτόγνωρη.
Στη δική μας περίπτωση είχαμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να έχει την ανάγκη να υπενθυμίζει ντόπιους και ξένους ότι είναι κουμουνιστής, λες και ήταν διεθνής όρος υψηλής νοημοσύνης, στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η ανάγκη να επαναλαμβάνουν «η κυβέρνηση της Αριστεράς», «εμείς της Αριστεράς», κλπ., αποδεικνύοντας 6 μήνες μετά, ότι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι δεν είναι οι παντοτινά κυνηγημένοι της εξουσίας, που αγωνίζονται για αλλαγές και ισότητες, αλλά είναι οι ίδιοι «η εξουσία». Οι αγώνες τους παύουν να είναι θεωρητικής μορφής, σε φανταστικό χρόνο και μεταφέρονται σε άλλο επίπεδο, όπου ο χρόνος είναι πραγματικός και η αυταπάτη, ρεαλισμός.
Η σύγκρουση ιδεολογικών θεωριών έναντι της επαλήθευσής τους και της φαντασίας με την πραγματικότητα, αν δεν διαχειριστούν άμεσα, επιφέρουν μια σουρεαλιστική κατάσταση. Δημιουργούν «Βαρουφάκηδες» που χάνουν την πραγματικότητα στη μέθη της διασημότητας, Πρόεδρο της Βουλής που, αντί να ενώνει, κάνει σπάσιμο νεύρων, με εμμονές και συγκρουόμενες απόψεις, που στο τέλος δεν είναι κατανοητό αν υποφέρει ψυχικά ή την διασκεδάζει ο διχασμός της, μεταξύ του ρόλου της, της ιδεολογίας της και της πραγματικότητας. Κοινοβούλιο όπου ο Πρωθυπουργός καταψηφίζεται από μεγάλο αριθμό βουλευτών του και υποστηρίζεται από την αντιπολίτευση, που αφού το ξενυχτίσουν με αιχμές, αστεία και αντιπαραθέσεις, καταλήγουν σε ονομαστική ψηφοφορία στις 5.00 το πρωί.
Αν αυτό δεν είναι σουρεαλισμός, τότε τι; Αυτό το πεντάμηνο θέατρο του παραλόγου απέδειξε πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα της Ευρώπης, που ακόμα ψάχνει σύνορα και ταυτότητα. Το ίδιο και περισσότερο, όμως, φάνηκε πόσο εύθραυστο και αδύναμο είναι το ελληνικό κράτος. Η Ελλάδα, πριν θελήσει να δοκιμάσει ν' αλλάξει την Ευρώπη, πρέπει πρώτα να αλλάξει ριζικά τον εαυτό της. Αν δεν το πράξει σύντομα, τότε θα κάνει έναν δύσκολο κύκλο ακραίας λιτότητας, για να καταλήξει, μετά από ένα χρονικό διάστημα, στην ίδια αφετηρία.
