Το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, 15χρονος μαθητής Γυμνασίου, βλέποντας τα τανκς των πραξικοπηματιών να πλησιάζουν προς τη Λεωφόρο 25ης Μαρτίου στην Κερύνεια μας, που ήταν το αρχοντικό μας, είχα μια πολύ κακή προαίσθηση… Φοβούμενος τον απαίσιο ήχο που έβγαινε από τις βαριές ερπύστριες των Τ-34 της χουντοκρατούμενης Ε.Φ., έτρεξα κλαίγοντας δυνατά και χώθηκα στη στοργική αγκαλιά του πατερούλη μου. Του γνωστού ιατρού Μανώλη Χατζηαντώνη. Που καθόταν ατάραχος στο μπροστινό μπαλκόνι και παρακολουθούσε.
Αλλά ήξερα, το ένιωθα πως ανησυχούσε και αυτός. Παρ' όλο που εκείνος, μακαριακός όπως ήταν (όπως και πολλοί άλλοι - 98% περίπου) ενέκρινε την κίνηση του Αρχιεπισκόπου ν' απευθύνει τη γνωστή επιστολή προς τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη. Που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Και ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… Εγώ, παρ' όλο που ήμουν 15χρονο παιδάκι, επειδή διάβαζα διάφορες εφημερίδες, από τη «Χ» (που αγόραζε ο θείος Τοφής, και τον «Φ», μέχρι την «Ελευθερία» και τη «Μάχη» του Ν. Σαμψών, είχα άλλη άποψη. Και του έλεγα θυμάμαι: «Παπά, δεν έπρεπε να προκαλέσει τους χουντικούς ο Μακάριος… Τώρα, τα χειρότερα έπονται. Θα αντιδράσει η ελληνική δικτατορία, και θα το δείτε…!».
Και δυστυχώς, δικαιώθηκα… Αυτά όμως, αποτελούν Ιστορία. Τα αναφέρω για να μην ξεχνούν οι νεότεροι. Τα παιδιά των συμπατριωτών μας, μια και εγώ έχασα το παιδί μου και δεν μπορώ να του πω τίποτα πια… Αλλά, τον πονάω αυτόν τον τόπο. Ό,τι και να λέω μερικές φορές, αγανακτισμένος από διάφορες καταστάσεις. Σήμερα, 57χρονος μεσήλικας πια, αναπολώ τις δυσάρεστες καταστάσεις που βιώσαμε όλοι οι Ελληνοκύπριοι. Καμιά σχέση δεν έχει η λύση ΔΔΟ, όπως την οραματίζεται σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης, με την μορφή ομοσπονδίας που είχε υπόψη του ο Μακάριος στις Συμφωνίες Κορυφής του ’77 με τον Ντενκτάς. Και ενώ βλέπουμε πού το πάει η τουρκική πλευρά, μυαλό δεν εννοούμε να βάλουμε.
Καμιά σχέση δεν έχει η λύση αυτή, με τη λύση που εμείς οι Κερυνειώτες προσδοκούμε. Και δεν είμαστε καθόλου εθνικιστές, με την έννοια που κάποιοι προσδίδουν στη λέξη αυτή. Δυστυχώς η λύση που ήδη μπαίνει στα σκαριά, και στηρίζεται από τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν εξασφαλίζει πλήρως τα δικαιώματα εγκατάστασης, ασφαλούς διαμονής, απόκτησης ή διατήρησης της περιουσίας μας. Ούτε και θα εμποδίζει αποτελεσματικά τα 70 εκατομμύρια Τούρκων να κατέλθουν προς τα εδώ…
Αποτελεί απλά ένα βελούδινο διαζύγιο. Και θα την εκμεταλλευτεί η απέναντι πλευρά για να απενοχοποιηθεί, και να εισέλθει ως Δούρειος Ίππος στην Ε.Ε. διά της πλαγίας οδού. Διά του συνιστώντος κρατιδίου-μαριονέττα της οθωμανικής παν-κυριαρχίας. Δεν συμμερίζομαι ούτε κατ’ ελάχιστον την περιρρέουσα αισιοδοξία ορισμένων χειροκροτητών του Ακιντζή. Λυπάμαι αλλά δεν αναμένω λύση τέτοια, που να με καθησυχάζει. Σύντομα, και θα με θυμηθείτε, το απαίσιο πρόσωπο της στρατοκρατικής Τουρκίας, θα αποκαλυφθεί. Ήδη άρχισε να πέφτει η μάσκα από το «ωραίο-συμπαθητικό» πρόσωπο του Τ/κ ηγέτη…
ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής
