Δεν τρέφουμε πια ψευδαισθήσεις. Ζούμε σε εποχές αξιακής κρίσης και ρευστότητας. Ο νόμος,η τάξη και το δίκαιο υποκύπτουν κάτω από το βάρος του δικαίου του ισχυρού και τα μεγάλα διαπλεκόμενα συμφέροντα. «Όλα γύρω μας αλλάζουν κι όλα, δυστυχώς, τα ίδια μένουν, αν δεν χειροτερεύουν κιόλας»!

Στη γειτονική Μέση Ανατολή το αίμα ρέει άφθονο, ενώ στους διεθνείς οργανισμούς «δεν σπάει μύτη». Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μένουν ατιμώρητα. Θρασύτατα το Ισλαμικό Κράτος κι άλλοι αιμοσταγείς επιδρομείς σκορπούν θάνατο, προσφυγιά, μετανάστευση.

Στις θάλασσες της Μεσογείου οι ανθρωποθυσίες μεταναστών συνεχίζονται, ενώ στα κέντρα λήψης αποφάσεων οι αρχιμάγειροι αναζητούν μαγικές συνταγές αντιμετώπισης κρίσεων και συγκρότησης υπερεθνικών πολιτικών.

Στη γειτονική Ελλάδα αποδείχθηκε φρούδα η προσδοκία του λαού για μετριασμό των συνεπειών των στυγνών μνημονίων, μέσω διαπραγμάτευσης. Οι δανειστές νοιάζονται για τα λεφτά. Αδιαφορούν για τις θυσίες των λαών.

Η Τρόικα απέτυχε να ανατρέψει την αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα. Προσπάθησε να την ταπεινώσει, επιβάλλοντας οδυνηρό συμβιβασμό. Προκάλεσε αναταράξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και ανακατατάξεις στο υπουργικό. Ο πρωθυπουργός, κάτω από αντίξοες συνθήκες, παλεύει να περισώσει ό,τι μπορεί για την Ελλάδα και να αποφύγει μια εκκολαπτόμενη ανατροπή του. Ξεσκέπασε, ωστόσο, με τσαμπουκά το στυγνό πρόσωπο της Τρόικας. Κατέδειξε την ανυπαρξία κοινοτικής αλληλεγγύης. Έσπειρε τον σπόρο της αμφισβήτησης κατά της κοντόφθαλμης γερμανικής εθνικιστικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, προκαλώντας παγκόσμιες συζητήσεις.

Ενδεικτικά αναφέρω τη δήλωση του λέκτορα Πολιτικών Επιστημών Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Yasele Mounk, που πρόσφατα παραιτήθηκε από μέλος του SPD Γερμανίας, κατηγορώντας τη μερκελική Ευρώπη, ότι «συμπαρατάχθηκε με τον συντηρητικό Σόιμπλε σε μια φθηνή ηθικολογία, εκφοβισμό και διδακτισμό, απαιτώντας από την Ελλάδα περιορισμό της κατανάλωσης και αφαίμαξη για εξυγίανση, προδίδοντας το κοινό ευρωπαϊκό όραμα για βαθύτερη ενοποίηση». Μάταια οι Νομπελίστες επαναλαμβάνουν πως η λιτότητα συνιστά κύρια αιτία του προβλήματος και όχι της λύσης.

Οι επόμενοι μήνες θα 'ναι κρίσιμοι για την Ελλάδα και την ΕΕ. Χωρίς κούρεμα χρέους, δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί το νέο μνημόνιο ή να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Η ελληνική κρίση άνοιξε ρωγμές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα...

Ο κυπριακός Ελληνισμός αγωνιά για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Κοινή, άλλωστε, η μοίρα και το μέλλον μας αλληλένδετο.

Διανύει το 41ο έτος του δικού του εθνικού Γολγοθά και την πρόσφατη πολυεπίπεδη κρίση.

Στα 41 χρόνια πάθαμε και μάθαμε πολλά. Παρακολουθήσαμε την Τουρκία να επιδίδεται σε εθνικό ξεκαθάρισμα, δημογραφική αλλοίωση, παράνομο εποικισμό, παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ροκάνισμα του χρόνου, επιδιώκοντας σταδιακή αποαναγνώριση της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμιση του παράνομου ψευδοκράτους σε συνιστώσα πολιτεία μιας παρθενογεννημένης ΔΔΟ, δύο κρατών. Την ώρα που εμείς πονάμε για την κυπριακή τραγωδία, οι Τουρκοκύπριοι πανηγυρίζουν. Βγάζουμε τα μάτια, συνεχίζοντας να εκθειάζουμε τον Ακιντζί γιατί αναγνωρίζει μεν ότι έγινε πόλεμος το 1974, αλλά πριν αλέκτορα φωνήσαι, ανασκευάζει, αιτιολογώντας την τουρκική «επιχείρηση».

Καταγράψαμε τον ποντιοπιλατισμό των ισχυρών της γης, που εξισώνουν θύτη και θύμα, συμπεριφερόμενοι ως να 'μαστε πειραματόζωα. Δυσφορούμε για τα επικοινωνιακά παιγνίδια ωραιοποίησης της όποιας λύσης ετοιμάζεται για τον λαό, χωρίς τον λαό, και την επίπλαστη ευφορία που καλλιεργείται. Με επικοινωνιακά τερτίπια παραμυθιαζόμαστε 41 πέτρινα χρόνια μέχρι την σταδιακή εμπέδωση και αποδοχή των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής.

Στα δεινά μας προστέθηκαν σήψη, διαφθορά, διαπλοκή, ασυδοσία και φιλαργυρία, ως απότοκο καταναλωτισμού και διαχρονικής ατιμωρησίας των ενόχων. Κανένας δεν τιμωρήθηκε για το προδοτικό πραξικόπημα, το σκάνδαλο του ΧΑΚ, την τραπεζική κρίση, το ξεπούλημα των παραρτημάτων κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, την τωρινή οικονομική δυσπραγία, το κούρεμα καταθέσεων, την ανεργία.

Δικαιολογημένη η απαξίωση του πολίτη για την κρίση αρχών και αξιών, την πολιτική παρακμή. Επικράτησε ο ωφελιμισμός έναντι του ιδεαλισμού.

Απαιτούνται ανατροπές. Αναστήλωση του πολιτικού συστήματος. Προαγωγή της πολιτικής αξιοκρατίας. Εξορθολογισμός. Συστράτευση και συλλογική υιοθέτηση κανόνων πολιτικής ηθικής και συμπεριφοράς. Νόηση. Σοφία. Στρατηγική. Αντίσταση σε όλα όσα μας ενοχλούν και μας πληγώνουν. Οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση, γιατί η αλλαγή ξεκινά πρώτα και κύρια από εμάς, αν εμείς οι ίδιοι το θελήσουμε!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
[email protected]
Τέως Ευρωβουλευτής-Προέδρος ΓΟΔΗΚ