Από την αυταπάτη, ότι εδώ και αιώνες καλλιεργείται ένα μίσος εναντίον των Ελλήνων, που ποτέ δεν φταίμε εμείς και για γενεές μαχόμαστε και ποτέ δεν δικαιωνόμαστε, στην ωμή πραγματικότητα, κατά την οποία οι διάφοροι «παίκτες» αντιμετωπίζουν το κάθε πρόβλημα από διαφορετική οπτική γωνία, που καταλήγει σε ακραίες αντιδράσεις.

Σε συμφωνίες, σημασία δεν έχει μόνο αυτό που επιδιώκεις να επιτύχεις, αλλά έχει την ίδια σημασία τι μπορείς αποτρέψεις. Η ενοχοποίηση λέξεων, όπως έθνος, μνημόνιο, συμφωνία, μεταρρυθμίσεις, θεσμοί, δανειστές κλπ., με τις οποίες τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί τροφοδοτούν και παραπλανούν τους πολίτες, μετατρέπουν τα «μαθηματικά» σε εθνικές αντιπαραθέσεις μεταξύ λαών, εμποδίζοντάς τους να σκεφτούν ότι αυτοί είναι τα μόνα θύματα των αποφάσεων.

Δεν υπάρχουν λάθη, αυτό που φαινόταν θεωρητικά καλό και θα έφερνε ένα θετικό αποτέλεσμα τη δεδομένη στιγμή, αποδεικνύεται ανεπαρκές και καταλήγει ανέφικτο, προσθέτοντας άλλη μια εμπειρία στη μνήμη. Εδώ και χρόνια, η δημοκρατία μετατράπηκε σε πλουτοκρατία και αν δεν αντιμετωπίζεται έτσι, τότε ισοδυναμεί με το να ζούμε σε έναν θεωρητικά ανύπαρκτο χρόνο και τόπο. Το ίδιο ισχύει, αν ο πολίτης δεν θέλει να παραδεχθεί ότι ζει έναν αμείλικτο πόλεμο συμφερόντων, που κρύβεται κάτω από τον κομματικό και ιδεολογικό μανδύα, αλλά έχει την ψευδαίσθηση ότι ζει εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες άλλων εποχών.

Ο Βαρουφάκης και γενικά η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, με τις στυλιστικές επιλογές, τις εκκεντρικές απαντήσεις σε συνεντεύξεις, τα πρωτοσέλιδα και η επιθετικότητα με σκληρά επίθετα, σαν μια επαναστατική ιδέα, βρισκόταν σε άλλο μήκος κύματος από τους συνομιλητές τους. Μετέφεραν στον λαό ένα εθνικοπατριωτικό κλίμα, που δεν είχε σχέση με το πρόβλημα και τους αριθμούς. Παρέσυραν τον απεγνωσμένο πολίτη σε ένα δημοψήφισμα, που λειτούργησε σαν στιγμιαία ψυχική εκτόνωση, δίνοντας την εντύπωση ότι από τη μια μεριά βρίσκονται οι Έλληνες και απέναντί τους όλοι οι άλλοι. Πράγμα που ήταν ακατανόητο και άνευ περιεχομένου για τους δανειστές και τεχνοκράτες, και παραπλανητικό για τον λαό.

Δεν είναι εκβιασμός, τρομοκρατία ή πραξικόπημα, αν ζούμε αυταπάτες σε ιδεολογικές αντιδράσεις του 20ού αιώνα, γιατί ζούμε στον 21ο, και αν δεν αλλάξουμε και προσαρμοστούμε σε αυτόν, τότε θα έχουμε το τέλος των δεινοσαύρων.

Αν η νοοτροπία, ο λόγος και ο τρόπος σκέψης έμεινε στάσιμος στον χρόνο, χάνοντας το μεταβατικό στάδιο από το «χθες» στο «σήμερα», τότε το απότομο ξύπνημα από τον μύθο στην πραγματικότητα είναι σκληρό και επικίνδυνο, έως αδύνατο να επιβιώσει. Δημιουργεί αντίξοες καταστάσεις, όπως απότομες αλλαγές στο πολιτικο-κοινωνικό γίγνεσθαι, αναδεικνύει μεγάλο χάσμα σκέψης και απόψεων σε όμοιους ιδεολογικούς χώρους, με αποτέλεσμα την πλήρη σύγχυση και αποσύνθεση σε όλους τους τομείς. Η όποια λύση φαίνεται καταστροφική και επιπλέει μεταξύ του διλήμματος ανούσιων ιδεολογικών απόψεων και της δύσκολης εφαρμογής της.

Επετεύχθη η αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και το άμεσο χάος. Τώρα, χρειάζεται η ολοκληρωτική αλλαγή νοοτροπίας και πειθαρχίας στην εφαρμογή κάθε συμφωνίας, ώστε να βγει το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα και να μην επεκταθεί η οικονομική κρίση, οδηγώντας σε ολοκληρωτική εθνική καταστροφή.