Όπως μας υποδεικνύει σε στίχο του, πολύ εύστοχα, ο Μιχάλης Πασιαρδής, «ζούμε σε εποχές αλοάρκαστων κακών». Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα μπορέσουμε εμείς να υπερβούμε αυτή τη γενικευμένη κρίση. Από την έκδοση του Κοινού Ανακοινωθέντος της 11ης Φεβρουαρίου 2014 μέχρι σήμερα το Κυπριακό μπήκε εξελικτικά σε μια νέα διαδικασία, στην οποία παραμένουμε απαθείς θεατές και δεν δείχνουμε διόλου ενοχλημένοι.
Επανεκκίνησαν προσφάτως οι συνομιλίες, υπό μία διαδικασία κατά την οποία η κάθε κοινότητα λειτουργεί πλέον στο πλαίσιο των δικών της θεσμών και κάτω από τα δικά της σύμβολα.

Το στοιχειώδες που παραγνωρίζεται είναι το γεγονός ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα στην οποία αναφέρονται (ακόμη και τα δικά μας πιο επίσημα χείλη) λειτουργεί κατά τα άλλα στο πλαίσιο της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, εν αντιθέσει με το κατοχικό καθεστώς, που εδράζεται σε μια αποσχιστική ενέργεια της Τουρκίας, η οποία αποσκοπούσε και αποσκοπεί στην εμβάθυνση της διχοτόμησης και τη συνέχιση της στρατιωτικής, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και θρησκευτικής επικυριαρχίας της.

Στο πλαίσιο λοιπόν του καλού και εποικοδομητικού κλίματος θεωρούμε όλα τα πιο πάνω δευτερεύοντα και επιδιδόμαστε σε μια αμοιβαία πλέον αποδοχή δύο εν δυνάμει ισότιμων συνιστωσών πολιτειών ή κρατιδίων. Δημιουργείται μια επικίνδυνη δυναμική αποδοχής ξεχωριστής οντότητας στα κατεχόμενα και αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα από την πρόσφατη εκδήλωση Αναστασιάδη-Ακιντζί στο Λήδρα Πάλας, όπου τα σύμβολα του τουρκοκυπριακού βιομηχανικού επιμελητηρίου (δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι λειτουργεί πλήρως κάτω από το κατοχικό καθεστώς και τα σύμβολα του ψευδοκράτους) φιγούραραν ισότιμα αναρτημένα με τα σύμβολα του ΚΕΒΕ.

Αυτή λοιπόν η εν δυνάμει και εν εξελίξει, από μέρους μας παραδοχή μιας διαφορετικής οντότητας στα κατεχόμενα, με δικούς της θεσμούς, τους οποίους αποδέχεται ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού από τη μια παρουσιάζεται με τα σύμβολα του κράτους μας σε όλες τις εκδηλώσεις και από την άλλη αυτοαποκαλείται ως ο επικεφαλής της ελληνοκυπριακής κοινότητας (και όχι ως ο πρόεδρος του κράτους μας). Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο κ. Αναστασιάδης έχει εμπλακεί σε αυτή την υψηλού κινδύνου διαδικασία της εν δυνάμει αποδοχής διαφορετικής οντότητας στα κατεχόμενα οικιοθελώς ή γιατί δεν είχε άλλη επιλογή;

Δύο εξηγήσεις μπορούν να δοθούν: (α) ο φόβος του να μη βρεθεί ο ίδιος υπό κατηγορία μη προόδου στο Κυπριακό μετά και από την επικράτηση του κ. Ακιντζί στις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα, που με δική μας βοήθεια δόθηκε διεθνώς ένα επικοινωνιακό πλεονέκτημα, παρόλο που οι μετεκλογικές δηλώσεις, προθέσεις και ενέργειες του κατοχικού ηγέτη δεν μας βοηθούν να βγάλουμε ένα τέτοιο συμπέρασμα, και (β) η επιχειρηματολογία από τους θιασώτες της γρήγορης λύσης, ως προς το ότι, αφού υπάρχει ο κίνδυνος ανάδειξης και ενδεχομένως αναγνώρισης μιας διαφορετικής οντότητας (και αφού αυτό είναι αναπόφευκτο και θέμα χρόνου για να γίνει), επομένως είναι επιβεβλημένο να αναλάβουμε και εμείς κάποιο ρίσκο γρήγορης επίλυσης, προτού να είναι αργά.

Η εμπλοκή του προέδρου σε αυτή την ατέρμονη και εξελικτικά αδιέξοδη διαδικασία είναι, κατά την άποψή μου, συνδυασμός των πιο πάνω και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα τρομερά επικίνδυνο ιστορικό δίλημμα: «η όποια λύση ή διχοτόμηση». Η κόπωση, η οικονομική δυσπραγία και ταυτόχρονα οι «ανεδαφικές» υποσχέσεις οικονομικής ανάπτυξης είναι μόνο μερικοί από τους παράγοντες πάνω στους οποίους επενδύουν σήμερα όλα αυτά τα κέντρα αποφάσεων, που μας τείνουν «χέρι βοηθείας».

Αυτή είναι η πρόθεση και αυτός είναι ενδεχομένως και ο σχεδιασμός τους, αλλά αυτό δεν προεξοφλεί ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, γιατί ο κυπριακός Ελληνισμός «προόρισται να ζήσει και θα ζήσει», κατά τον αείμνηστο Εθνάρχη Μακάριο Γ΄. Όσον αφορά όλους αυτούς τους υπολογισμούς και τις ευχές που διατυπώνονται καθημερινά, δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που διαφωνεί με τέτοιες προσδοκίες ή με τη βούληση επίλυσης του Κυπριακού, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο, Πρόεδρέ μας, να βασίζεις την εθνική μας πολιτική πάνω σε ευχολόγια και ευσεβοποθισμούς αντί πάνω σε τεκμηριωμένα, ισχυρά και ακλόνητα δεδομένα, γιατί αυτό που επέρχεται μέσα από τον στρουθοκαμηλισμό είναι τρισχειρότερο από αυτό που υπάρχει.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών