Ένας Γάλλος φίλος μου στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης στη δεκαετία του ΄60 έλεγε σε επήκοον όλων το εξής ανέκδοτο: Ένας Γάλλος και ένας Γερμανός βρέθηκαν μαζί, και ο Γάλλος είπε στον Γερμανό: «βλέπεις, εμείς οι Γάλλοι, είμαστε ευέλικτοι (souples), εν αντιθέσει μ' εσάς». Παρακολούθησε, του είπε: Ο Γάλλος τοποθέτησε την παλάμη του στο τραπέζι και είπε στον Γερμανό: «Κτύπα». Τότε ο Γερμανός έβαλε όλη του τη δύναμη για να κτυπήσει τη παλάμη του Γάλλου, που ήταν πάνω στο τραπέζι. Ο Γάλλος σήκωσε την παλάμη του αμέσως και ο Γερμανός «καταθρυμμάτισε» το χέρι του πάνω στο τραπέζι, αντί να κτυπήσει την παλάμη του Γάλλου.

Ο Γερμανός οργισμένος είπε στον Γάλλο: «Εμείς οι Γερμανοί είμαστε περισσότερο ευέλικτοι από εσάς» και έθεσε την παλάμη του μπροστά από τη μύτη του και φώναξε στο Γάλλο: «Κτύπα». Ο Γάλλος ετοιμάστηκε να τον κτυπήσει με όλη του τη δύναμη, ο Γερμανός αμέσως σήκωσε τη παλάμη του από τη μύτη του και έφαγε τη γροθιά του Γάλλου, που του έσπασε τη μύτη και τον ξάπλωσε στο πάτωμα. Ευελιξία.

Συνάντησα τον Γάλλο συμφοιτητή και φίλο μου ξανά πριν από λίγο καιρό στο στέκι μας το Dorian στη Γενεύη, απέναντι απ’ το Πανεπιστήμιο, και μιλώντας για την Ευρώπη επανέλαβε το ίδιο ανέκδοτο. Δεν ξέρω ανάλογο ανέκδοτο από την πλευρά ενός Γερμανού. Ίσως να είναι παρόμοιο, αλλά από την άλλη πλευρά.

Αυτή είναι η Ευρώπη μας. Προσπαθούμε να κάνουμε μια Ένωση, η οποία στο βάθος είναι για τα δικά μας συμφέροντα και κοροϊδεύουμε όταν χρειαστεί και χλευάζουμε τους εταίρους μας. Οι εταίροι μας είναι εκεί για να τους χρησιμοποιούμε για τα δικά μας συμφέροντα και ο καθένας να πάρει περισσότερο από τον «συνεταιρισμό». Και κυρίως οι «μεγάλοι» να «φάνε» τους «μικρούς».

Η Ευρώπη των έξι της Συνθήκης της Ρώμης του 1958 ήταν η αρχή, μια αρχή για την οποία πολλοί ήταν επιφυλακτικοί. Εμείς, στο Ινστιτούτο της Γενεύης τότε, δεν την πολυλαμβάναμε υπ’ όψιν. Μετά θέλησε να εισέλθει το Ηνωμένο Βασίλειο (Η.Β.) και ο Ντε Γκωλ έθεσε βέτο. Στο τέλος μπήκε το Η.Β., που παραμένει πάντα με το ένα πόδι έξω. Η Ε.Ε. έγινε «της μόδας». Και μπήκαν οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και οι τρεις Βαλτικές χώρες και δύο Βαλκανικές.

Από τότε άρχισε το παζάρεμα για τα λεφτά από το κοινό ταμείο. Οι «μεγάλοι» της Ένωσης ήθελαν να έχουν όλα τα λεφτά. Δεν τους άρεσε η λιλιπούτεια Κύπρος με τον ανεπίτρεπτα μεγάλο για το μέγεθός της τραπεζικό τομέα, τις υπεράκτιες εταιρείες της και τους πλούσιους Ρώσους και άλλους ξένους πελάτες. Με τη βοήθεια ορισμένων διεφθαρμένων δικών μας, κατέστρεψαν τον τραπεζικό τομέα και με το κούρεμα των καταθέσεων έδιωξαν τους πολυεκατομμυριούχους από την Κύπρο και τους έφεραν κοντά τους. Δεν τους κάναμε, όμως, τη χάρη και με θυσίες επιζήσαμε.

Τώρα είναι η σειρά της Ελλάδας. Συνέτεινε, βέβαια, η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, η υποδομή της και η διαφθορά. Εκτός από τη Γερμανία και τους Γερμανούς και τους δορυφόρους τους, είναι και πολλές μικρές χώρες της Ένωσης που θέλουν να απαλλαγούν από την Ελλάδα και να πάψουν να πληρώνουν, όπως λένε, και να μπορούν να καρπούνται αυτές τα πλεονεκτήματα του συνεταιρισμού.

Αυτή είναι η Ευρώπη μας. Με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, τους δημιουργούς της, κάτω από τη γενική αρχηγία των Γερμανών. Και τους φίλους μας του Άγγλους, που πάντα διερωτώνται αν θα μείνουν ή θα φύγουν και τους Γάλλους να τους παρακαλούν να μείνουν (Βλ. προηγούμενο άρθρο μου: «Τα 200 χρόνια του Βατερλώ και οι γαλλο-βρετανικές σχέσεις»).

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων