14η Ιουλίου 2015, παραμονή της 41ης επετείου του προδοτικού πραξικοπήματος και από την τηλεόραση του «ΣΙΓΜΑ» γίνεται συζήτηση για τον εξοπλισμό της ΚΥΠ. Στη συζήτηση, όπως πάντα, συμμετέχουν αξιωματούχοι των κομμάτων, τα οποία στο σύνολό τους στις τελευταίες εκλογές πήραν πολύ πιο κάτω από το 50% των ψήφων του λαού. Για ακόμα μια φορά απουσιάζει εντελώς από τις συζητήσεις η πλειοψηφία του λαού.

Ενώ αρχικά η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το επίμαχο θέμα του εξοπλισμού, ξαφνικά στράφηκε γύρω από το πραξικόπημα. Ο ένας άρχισε να κατηγορεί τον άλλο για το ποιος είναι υπεύθυνος για εκείνη την εθνική καταστροφή (στη συνέχεια έγιναν πολλές άλλες). Κάποιοι, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης συζήτησης αλλά διαχρονικά, μονοπώλησαν και συνεχίζουν να μονοπωλούν τον πατριωτισμό.
Το βασικό μου ερώτημα είναι, γιατί μέχρι σήμερα όλοι, χωρίς καμία εξαίρεση, δεν απαίτησαν και γιατί δεν απαιτούν το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου; Μήπως δόθηκε άφεση αμαρτιών σε όλους όσοι πρόδωσαν τον τόπο; Μήπως όλες αυτές οι αλληλοκατηγορίες γίνονται για να αποκομίσουν κομματικό ή προσωπικό κέρδος σε βάρος της πατρίδας;

Από τότε πέρασαν διάφορων αποχρώσεων και διάφορων συμμαχιών κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Από τότε πέρασαν κυβερνήσεις διάφορων αποχρώσεων και συμμαχιών στην Κύπρο. Εκτός από τα πρώτα λίγα χρόνια μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, καμία Κυβέρνηση, καμία Βουλή και κανένα κόμμα στην Κύπρο δεν απαίτησε την παράδοση και το άνοιγμα του φακέλου. Όλοι τους περιορίζονται στο να κατηγορούν ο ένας τον άλλο και να μονοπωλούν τον πατριωτισμό για ίδιο κομματικό όφελος.

Αν αυτό γινόταν, εκτός από το αίσθημα της δικαιοσύνης, δεν θα χρειαζόταν να αλληλοκατηγορούνται τα κόμματα, για το ποιος ευθύνεται για την εθνική προδοσία. Με τον τρόπο αυτό θα γνώριζε ο λαός πόσοι από τους «ήρωές» μας είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή. Θα γνώριζε ο λαός ποιοι και πόσοι από εκείνους που, αντί να καταλήξουν στις φυλακές, διαχρονικά κατείχαν ή πιθανόν να κατέχουν ανώτερα και ανώτατα κομματικά ή πολιτειακά αξιώματα. Θα γνώριζε ο λαός σε ποιους και σε πόσους από αυτούς στήθηκαν ανδριάντες αντί της παραδειγματικής τιμωρίας.

Μετά από μια τέτοια καταστροφή ο τόπος μας γέμισε με ανδριάντες «ηρώων», χωρίς κανένας τεκμηριωμένα να τιμωρηθεί. Στον τόπο μας μόνο «ήρωες» υπήρξαν μετά την καταστροφή, ενώ όσοι πολέμησαν για την πατρίδα, για πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, παρέμειναν και συνεχίζουν να παραμένουν... αγνοηθέντες. Ακόμη και στις κηδείες οστών πρώην αγνοουμένων μας, στις πλείστες των περιπτώσεων παρίστανται και εκφωνούν λόγους εκπρόσωποι κομμάτων, των οποίων ήταν μέλη ή τα οποία υποστηρίζει σήμερα η οικογένεια του εκλιπόντος.

Για 41 χρόνια, κάθε πρωί της 15ης και 20ής Ιουλίου ακούμε τις σειρήνες. Για τις μάνες των νεκρών, αγνοουμένων, για τους ανάπηρους πολέμου, για μένα, αλλά και για πολλούς άλλους, οι οποίοι υπέφεραν και υποφέρουν από τη σαπίλα, η κάθε μέρα αρχίζει με τις σειρήνες της προδοσίας, των σκανδάλων και της διαφθοράς.

ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής