Στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση στο άρθρο 1 διακηρύσσεται ότι «για τη στενότερη ένωση των λαών, οι αποφάσεις λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στους πολίτες».
Από τα μέχρι τώρα έργα και ημέρες της Ε.Ε. παρατηρούμε ότι οι λαοί ούτε είναι ούτε αισθάνονται πως είναι κοντά στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων.

Αυτή η απόσταση είναι σήμερα πιο ορατή στον ελληνικό λαό, όπου τα κέντρα εξουσίας των Βρυξελλών επηρεάζουν τη λαϊκή κυριαρχία και αποδυναμώνουν τη δημοκρατία. Είναι κοινή η πεποίθηση πως η Ελλάδα με την ξεχωριστή ιδιαιτερότητά της -κοιτίδα και γεννήτορας του ευρωπαϊκού πολιτισμού- δικαιούται κι επιβάλλεται να εκφράζει τα δημοκρατικά ιδεώδη της. Η Πολιτεία έχει δικαιώματα να ρυθμίζει βασικές λειτουργίες της εθνικής και κοινωνικής ζωής της - η εθνική ταυτότητα, η εθνική φυσιογνωμία είναι επιταγές που πρέπει να τηρούνται σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές.

Κορυφαία έκφραση της Δημοκρατίας είναι η ελεύθερη ψήφος. Αυτή την αρχή, που αποτελεί το θεμέλιο για τη λειτουργία του κράτους, επικαλέστηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός, ώστε μέσα από το δημοψήφισμα να διεκδικήσει ένα καλύτερο μνημόνιο σε σχέση με τα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, και είναι τότε που αφηνίασαν όλοι -συμπαιγνία διευθυντηρίου και αντιπολιτευομένων πολιτικών, πρώην και νυν Πρωθυπουργών ή υπουργών- για να ανακόψουν την πορεία του, λοιδορούντες και διαστρεβλώνοντες τις θέσεις του.

Βάσει τούτων και παραφράζοντες το λατινικό ρητό για τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο, εμείς σημειώνουμε: «Ο πολιτικός είναι λύκος για τον πολιτικό». Εδώ συνέβηκε κάτι το πρωτόγνωρο. Πολιτικοί ανδρανοποιημένοι μέσα στη ναφθαλίνη για χρόνια ή πολιτικοί που προκάλεσαν ή δημιούργησαν τα όσα δεινά υποφέρει σήμερα η Ελλάδα μπήκαν χωρίς αιδώ ή περίσκεψη «στον χορό της δήθεν διαφώτισης» και αντί διαφώτιση επέφεραν σύγχυση. Αντί να σταθούν δίπλα στη νέα κυβέρνηση σύμμαχοι και πρωτοπόροι, πύκνωσαν τη λέσχη των ισχυρών, για να αποδυναμώσουν και να αδειάσουν τη λαϊκή βούληση και λαϊκή κυριαρχία.

Κακίζουμε τα όσα απαίσια κι αισχρά συνέβησαν εκ μέρους Τρόικας και αντιπολίτευσης σε βάρος ενός δημοκρατικού λαού, που η μόνη αμαρτία του ήταν να βάλει ένα τέλος στους σκληρούς όρους της «γερμανικής» Ευρώπης. Κι όμως μέσα απ’ αυτό τον απαίσιο κυκεώνα με τις παραπληροφορήσεις και τις διαστρεβλώσεις, ο ελληνικός λαός τούς πέταξε τα προπαγανδιστικά σχέδιά τους και περήφανος πορεύεται -με επιφυλακτικότητα- προς τον Όλυμπο, γνωρίζοντας πως κάπου εκεί γύρω από τα σκοτεινά μονοπάτια παραμονεύουν οι σκληροί αρνητές της κυριαρχίας και της ελευθερίας του.

ΛΟΙΖΟΣ ΠΙΠΗΣ