«Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του Νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»! Αυτά ήταν τα λόγια του Μπέντζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατήγορους στη δίκη της Νυρεμβέργης.

Και η έννοια του Νόμου παραμένει έκτοτε με λειψό και μεμπτό νόημα. Διότι αυτοί και οι παρόμοιοί τους νεοφασίστες και Ευρωπαίοι δυνάστες παραμένουν ατιμώρητοι στα πουργατόριά τους. Με όλους εμάς να πανηγυρίζουμε για τον… θρίαμβο της Δημοκρατίας, όπως πάντα αφελείς.

Και είχαν δίκαιο οι δικάσαντες τότε τους δολοφόνους. Γιατί το μεγαλύτερο ολίσθημα που διαπράττουν έκτοτε οι «νέες Δημοκρατίες» -μετά τους γύψους και τους φασιστικούς νάρθηκες- είναι το εξής: Το ότι δηλαδή σύρουν σκόπιμα μια φαρδιά γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, επειδή (όπως μας λένε)… η αναμόχλευση του παρελθόντος εγκυμονεί κινδύνους για τη «δημοκρατική σταθερότητα».

Αυτός ο υποβολιμαίος κανόνας, όμως, δεν εξαγνίζει τον Νόμο ή την Δημοκρατία, αλλά ενισχύεται με όλα τα άλλοθι εκείνα που αρνούνται τη θωράκιση της Πολιτείας. Διότι, στην ουσία, ανακαλύπτεται πως, πίσω από την βιτρίνα της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας, έχει στηθεί μια άγρια μηχανή που νομιμοποιεί καθετί το απάνθρωπο, το σκοταδιστικό, σε βάρος των πολιτών και των θεσμών. Και που καταλήγουν τελικά σε εργαλεία και μαϊμούδες ένοπλες, στα χέρια εκείνων που ελέγχουν και τις «αστικές δημοκρατίες», και τις, άμα λάχει, ακολουθούσες δικτατορίες και τον κατ΄ εξακολούθησιν σύγχρονο δωσιλογισμό του… λαδωμένου ποντικού της εποικολαγνείας!

Η ατιμωρησία, λοιπόν, ρημάζει τη μνήμη. Και επιφέρει την οξίδωση των αισθημάτων της κοινωνίας που, χωρίς τη συμπαράσταση των Νόμων, συμβιβάζεται με όσα βολεύουν τους εθνικά δωσίλογους, υπόλογους και δράστες στις παρυφές της συζητούμενης τουρκοποίησης της πατρίδας.

Από μακρού ο κότος (η οργή δηλαδή) έχει κοπάσει. Και οι οσμές των βροτείων αιμάτων του υψίστου εγκλήματος (crimen magistatis) της 15ης του Ιούλη 1974 έχουν ξεθωριάσει. Και έχει «επιτευχθεί», από τους σημερινούς διαχειριστές, η πολυπόθητη, γι΄ αυτούς, επιδίωξη κατά του λαού και της πατρίδας. Η σιωπή.

Και μια παχιά λησμονιά και παράδοση διαφεντεύουν εκεί και όπου είχε γραφτεί η ιστορία θνητών και αθανάτων. Τώρα πια μας εξασκούν -οι «πρόεδροι» και οι κολαούζοι τους- στην εθελοδουλία κα τις επικύψεις στον ντόπιο και τους Αγκυραίους κατακτητές, ευδαιμονιζόμενοι και προεδρικά χαζοχαρούμενοι!

Υ.Γ. Τώρα οι δύο ηχηρές μάσκες του ίδιου εφιάλτη συρίζουν επί κατεαγμένων ανθρωπίνων σκιών, στο μικροσκόπιο της Ιστορίας. Καταλάβαμε επιτέλους;

Α. ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου