Η νύχτα του δημοψηφίσματος μού θύμισε αυτήν που κερδίσαμε το "ευρωπαϊκό" - και στις δυο αφήσαμε άφωνους τους Ευρωπαίους. Για το "ευρωπαϊκό" ακόμα διερωτόμαστε πώς το πήραμε, στο δε δημοψήφισμα ψάχνουμε ποιο ήταν το ερώτημα, με τον καθένα να έχει τη δική του εκδοχή.

Αφού βεβαιωθήκαμε ότι έχουμε δημοκρατία, το γιορτάσαμε, καβαλήσαμε το καλάμι σαν "ορίτζιναλ δημοκράτες" και όποιος δεν συμφωνούσε με τις απόψεις μας, ήταν τρομοκράτης και εκβιαστής. Χωρίστηκε η Ευρώπη σε φιλέλληνες, που έκαναν τατουάζ στο μέτωπο το "όχι", και όνειρό τους έγινε να τους θάψουν στην Επίδαυρο και τους "κακούς" που με σκοτεινά σχέδια θέλουν να μας ελέγχουν.

Μερικές λεπτομέρειες, όπως αυτή του Βαρουφάκη, που με τις στυλιστικές του επιλογές και φέρσιμο μετατράπηκε σε οικονομικό παγκόσμιο θρύλο να δηλώνει ότι, "αν επικρατήσει το 'ναι' θα παραιτηθώ", να παραιτείται όμως με την επικράτηση του "όχι", να δίνει τα "αναμμένα κάβουρα" στον Ευκλείδη, να καβαλά τη μηχανή και να την "κάνει" για μπίρες, όπως θα έκανε ο κάθε αξιοπρεπής επαναστάτης χωρίς αιτία. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί, μετά από ένα δημοψήφισμα, που αφαιρούσε το δικαίωμα στον κάθε μη Έλληνα να μας λέει τι θα κάνουμε, παραιτείται ο καλύτερος και πιο δημοφιλής υπουργός, αιτιολογώντας την πράξη του ότι δεν τον ήθελαν οι ξένοι; Άρα, πριν αλέκτορα φωνήσαι, οι κακοί ξένοι επέβαλαν τη γνώμη τους, ακυρώνοντας έμμεσα το 90% των συνθημάτων.

Την επομένη, οι του "ναι" συνθηκολογούν με τον Μίστερ "όχι" και συμφωνούν ότι μπορεί να είναι απένταροι και καταχρεωμένοι, αλλά έχουν δημοκρατία, άρα και το δικαίωμα της αυτοκτονίας. Ο, χωρίς αμφιβολία, ταλαντούχος Αλέξης, οπλισμένος με μια δυνατή κυβέρνηση, ένα 62% του δημοψηφίσματος και τις υπόγραφες των άλλων αρχηγών κομμάτων, θεώρησε ότι ήταν έτοιμος να συγκρουστεί μετωπικά με τα μεγαθήρια της βόρειας Ευρώπης. Αντιλαμβάνεται ότι η υπερδύναμη που απέκτησε και του δίνει την ευχέρεια να αποφασίζει, είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία του.

Ο Αλέξης απειλεί με θρασύτητα τους "θρόνους" που κάθονται και μαζί όλο το σύστημα, που βρίσκεται στην τροχιά της θεωρίας της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, αρχής γενομένης από την Ελλάδα. Η επιλογή που δίνουν στον Αλέξη δεν είναι μεταξύ ενός "ναι" και ενός "όχι", αλλά μεταξύ ενός αργού θανάτου, που περικλείει την ψευδαίσθηση μιας αμυδρής ελπίδας, και ενός ακαριαίου θανάτου. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, ο Αλέξης άναψε τη φλόγα της αλλαγής για μια πιο ανθρωποκεντρική Ευρώπη, και ό,τι και αν συμβεί, η Ευρώπη δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Από τη στιγμή που πέρασε από το μυαλό των ισχυρών της Ευρώπης ο ακρωτηριασμός της, αποδεικνύεται ότι ποτέ δεν την αγάπησαν αλλά την εκμεταλλεύτηκαν και το να υποχωρήσουν οι Έλληνες, με όλες τις τραγικές επιπτώσεις, αποδεικνύει ότι την αγαπούν υπεράνω του εαυτού τους, γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί γονείς της.