Η Ευρώπη της Δημοκρατίας - μύθος. Η Ευρώπη της αλληλεγγύης - μύθος. Η Ευρώπη των Λαών - μύθος. Κρίμα

Και τώρα τι; Η μάχη μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών φαίνεται να καταλήγει υπέρ των πιστωτών. Οι Σταυροφόροι επανέρχονται δριμύτεροι. Νικητές και τροπαιοφόροι. Το ίδιο «νικητές και τροπαιοφόροι» όπως και στο παρελθόν. Κτύπησαν για μια φορά ακόμη τον Λαό της. Τον πόλεμο της Ενωμένης Ευρώπης των αρχών και αξιών τον χάνουν. Η Ευρώπη της Δημοκρατίας - μύθος. Η Ευρώπη της αλληλεγγύης - μύθος. Η Ευρώπη των Λαών - μύθος. Κρίμα.

Μέσα από αυτήν τη μάχη τέλειωσαν και οι αυταπάτες. Αυταπάτες σε όλα τα επίπεδα. Τώρα ξεκαθάρισε ποιοι διαφεντεύουν την Ευρώπη. Για ποιων τα συμφέροντα εργάζονται. Ποιους εξυπηρετούν και υπηρετούν.

Η Ελλάδα σ' αυτήν τη μάχη έμεινε μόνη. Κανείς δεν τη στήριξε. Οι χώρες της Ευρωζώνης εξαρτημένες από τη Γερμάνια και τους τρεις - τέσσερεις δορυφόρους της δεν μιλούσαν πάρα μόνο σαν αντίλαλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Η μάχη αυτή, όμως, απέδωσε και ένα θετικό. Τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Δημιούργησε την αίσθηση ότι αν οι λαοί δεν αντισταθούν, θα είναι μόνιμα κάτω από τον ζυγό της γερμανικής Ευρώπης. Γιατί γι’ αυτήν μιλάμε. Δεν μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως την ήθελαν και θέλουν οι λαοί της. Μιλάμε για τη γερμανική Ευρώπη της άκρατης λιτότητας και της ηγεμονίας του Βερολίνου. Η Γερμάνια επανήλθε ιστορικά πλήρως.

Προχωρεί και επιβάλλει την ηγεμονία της χωρίς όπλα και φυσική ένοπλη βία αλλά με επίσης εξαιρετικά σκληρούς τρόπους. Deutschland uber alles τελικά.

Και μένει στο τέλος μια γεύση πίκρας γιατί έχασε το δίκαιο. Γιατί το όχι του ελληνικού Λάου δεν μεταφράστηκε στην πράξη. Δεν είχε πρακτικό αποτέλεσμα. Όλα τα άλλα που λέγονται είναι εκ του περισσού. Γιατί φτάσανε τα πράγματα ως εδώ είναι μια άλλη ιστορία, που χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση. Η ουσία είναι ότι αναμένουν τον ελληνικό Λαό μαύρες μέρες.