Οι δάφνες είναι λίγες μπροστά στα αειθαλή, ψηλά κυπαρίσσια. Οι αγέρωχοι ήρωες του Μαρί, εκείνοι οι 13 ήρωες, στέκονται σήμερα ευθυτενείς και μας παρακολουθούν. Μνημειώδη έργα της ελληνικής μας Ιστορίας και παράδοσης, που ως σύγχρονοι Λεωνίδες παρέμειναν στον άνισο αγώνα μέχρι το τέλος.

Ο Χρίστος και ο Μίλτος, υπηρετώντας ως κληρωτοί, ανέβηκαν χέρι-χέρι μαζί με τους αξιωματικούς τους, τους πυροσβέστες και τους άνδρες της ΕΜΑΚ, στα πιο ψηλά σκαλοπάτια της ανθρώπινης ελευθερίας και έγιναν οι 13 νέοι ήρωες της σύγχρονης κυπριακής Ιστορίας. Όλοι τους -ο Ανδρέας Ιωαννίδης, ο Λάμπρος Λάμπρου, ο Κλεάνθης Κλεάνθους, ο Μίλτος και ο Χρίστος Χριστοφόρου, ο Μιχάλης Ηρακλέους, ο Βασίλης Κρόκος, ο Σπύρος Ταντής, ο Αδάμος Αδάμου, ο Παναγιώτης Θεοφίλου, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος και ο Γιώργος Γιακουμής- έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, την ίδιά τους τη ζωή, στον βωμό του καθήκοντος, υπηρετώντας την Πατρίδα από τα μετερίζια στα οποία είχαν ταχθεί. Η σκέψη μας είναι επίσης μαζί με τους τραυματίες εκείνης της έκρηξης, κάποιοι εκ των οποίων υποφέρουν ακόμη - οι «αφανείς» ήρωες της 11ης Ιουλίου 2011.

Στο μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, οι τραγωδίες κατέληγαν πάντοτε με την επιβεβλημένη και επιβαλλόμενη κάθαρση. Η τραγωδία του Μαρί, όμως, δεν κατέληξε έτσι. Παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα ως προς τις ευθύνες συγκεκριμένων προσώπων και ο θεατής των γεγονότων παραμένει απορημένος. Απαιτείται, ως ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη των 13 ηρώων, η πλήρης τιμωρία όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκομένων. Η ιστορία ούτως ή άλλως θα τους κρίνει.

Η 11η Ιουλίου 2011 αποτελεί αποφράδα μέρα στην σύγχρονη Ιστορία της Κύπρου. Το μεγάλο βουητό του θανάτου που απλώθηκε στις ακτές πλησίον της Λεμεσού γέννησε την αιώνια ζωή των 13 μας ηρωομαρτύρων. Ο πόνος της μάνας, όπως εκφραστικά αποτυπώθηκε στο πρόσωπο της κυρίας Πόπης, της μάνας των διδύμων και των άλλων μανάδων, ο πόνος των γονιών, των συζύγων, των παιδιών, των συγγενών των αδικοχαμένων παλληκαριών, μεταδόθηκε αυτούσιος στις ψυχές όλων μας. Μαζί με τον πόνο, αποκτήσαμε άποψη κι εκφραστήκαμε έντονα για τις εγκληματικές ευθύνες που ακόμη βαραίνουν εκείνους που έλαβαν και διασφάλιζαν την απόφαση για την απονενοημένη πράξη φύλαξης των φονικών εμπορευματοκιβωτίων, με τον τρόπο που όλοι γνωρίσαμε συνεπεία της έκρηξης.

Για το Μαρί μπορούν να γραφτούν πολλά. Έχουν ήδη γραφτεί πολλά. Προσωπικά θεωρώ το πόρισμα Πολυβίου ως την πιο αντικειμενική αποτύπωση των γεγονότων. Αυτό, πρέπει να το θυμομάστε. Πρέπει, επίσης, να μην ξεχνούμε την οικονομική καταστροφή στην οποία οδηγηθήκαμε μετά την έκρηξη, την καταστροφή των υποδομών της χώρας, το μαύρο εκείνο, ζεστό καλοκαίρι. Οι σελίδες της Ιστορίας μας είναι βαμμένες με το άλικο αίμα των θρύλων μας. Ο Ρίτσος, γράφοντας τον μεγάλο εκείνον Γρηγόρη Αυξεντίου, αναφέρει ότι η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας είναι η απόφαση του θανάτου μας. Και με αυτήν την πράξη, οι Ήρωες γεννιούνται, είτε το θέλουν είτε όχι. Και εμείς, οι θνητοί, «όλο τους αποχαιρετούμε κι ακόμα μένουμε», στο ταξίδι της μνήμης, της θύμησης, της αγάπης και πίστης μας στην Πατρίδα.