Οι συναντήσεις και τα όσα πρoέβαλε ο κ. Ακιντζί στη Νέα Υόρκη και στις Βρυξέλλες προετοιμάζουν τον τετραγωνισμό του κύκλου, που από χρόνια διακήρυξαν ότι έχει δυνατότητα να πραγματοποιήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης, ανεξάρτητα εάν ήταν ή είναι η ορθοτέρα, η πλέον ενδεδειγμένη ή εξυπηρετική, έθεσε υπό δοκιμασίαν αντοχής αλλά και επιβεβαίωσης τις ίδιες τις αρχές που τέθηκαν από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως το δίκαιο θεμέλιό της, χάριν των πολιτών της. Θα πρέπει, λοιπόν, για τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να δεχθούν το γερμανο-καθοδηγούμενο σύστημα λειτουργίας των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να απαιτήσουν αλλαγές και επιστροφή στην προστασία των πολιτών.

Το καθιερωμένο και κρατούν σύστημα αντέδρασε κατά τρόπον που απαξίωνε στην ουσία τη δημοκρατικά επιλεγείσα πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και κύρια τις ίδιες τις αρχές αλληλεγγύης και αξίες δικαίου, που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τούτο μάλιστα, ενώ η διαφορά περί την ορθότητα των προγραμμάτων διάσωσης της οικονομίας της Ελλάδος (δύο μνημόνια) δεν ήταν ζήτημα αντιδικίας, αλλά προβολή και αποκάλυψη μίας αυταπόδεικτης πραγματικότητας, ότι το πρόγραμμα δανεισμού στα πέντε χρόνια εφαρμογής του δεν πέτυχε, δεν απέδωσε και δεν αναχαίτισε, παρά τις θυσίες του ελληνικού λαού, την ανεργία, τη μείωση του βιοτικού επιπέδου, τον υποβιβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ούτε και κατέδειξε την οφειλόμενη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Εδώ στην Κύπρο νιώθαμε για χρόνια (από το πρώτο ψήφισμα του 1964, μέχρι την καταδίκη της εισβολής, κατοχής) ότι ο ΟΗΕ και οι αρχές του Καταστατικού του Χάρτη αποτελούσαν ασπίδα προστασίας για κάθε μικρό Κράτος. Στη συνέχεια, λόγω των δικών μας σφαλμάτων και υποχωρήσεων αλλά και της πανίσχυρης τουρκικής προπαγάνδας, καταφέραμε να χάσουμε την από πλευράς ΟΗΕ προστασία του δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διάφορα σχέδια λύσης, όπως και το τελευταίο, που φέρει και το όνομα του τότε Γενικού Γραμματέα, βρισκόντουσαν έξω από αρχές διακηρυγμένες από τον ΟΗΕ (μη χρήσης πολεμικής βίας, μη επέμβαση σε άλλα Κράτη, ένας άνθρωπος μια ψήφος κ.λπ.).

Με την απόρριψη του καταστρεπτικού Σχεδίου Ανάν πετύχαμε την ταυτόχρονη έναρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε και γιγαντώθηκε η ελπίδα ότι ως μέλος της Ε.Ε., οι ίδιοι οι Θεσμοί της, με ή χωρίς παρότρυνση δική μας, θα αξίωναν να υπάρξει με βάση τις αρχές και αξίες της Ε.Ε. η επιβεβαίωση του πλήρους σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν το έπραξε η Ε.Ε. και ούτε το απαιτήσαμε εμείς, αδικαιολόγητα, εδώ και έντεκα χρόνια.

Τώρα φαίνεται ότι για την επίλυση του Κυπριακού υπάρχει έντονη επιθυμία για πιο ενεργό ανάμειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δηλώνουν καθαρά οι δύο Ηγέτες των δύο κοινοτήτων. Γι’ αυτό και οι επισκέψεις κ. Ακιντζί στις Βρυξέλλες αλλά και η σε λίγες μέρες κάθοδος του Προέδρου της Επιτροπής κ. Γιούνκερ. Μήπως κινδυνεύουμε να υπάρξει, όπως με τον ΟΗΕ, εγκατάλειψη του δικαίου και από την Ε.Ε;

Η μεταχείριση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως εξελίχθηκε σε σχέση με την Ελλάδα, διαμορφώνει μια σειρά από διδάγματα. Οι ισχυροί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως οι του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, θεωρούν ότι δικαιούνται να έχουν, αφού στοχοποιήσουν άλλους, τις δικές τους επιλογές.

Σαφώς αλλά και ενίοτε εκβιαστικά απαιτούν και εφαρμόζουν τη μέθοδο της υποταγής στις εντολές ή αποφάσεις τους. Άλλωστε, έχουμε τραυματικά καταστρεπτικό δείγμα αυτής της τακτικής, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία τον Μάρτη του 2013 άκουσε ποιες ήταν οι επιθυμίες ή υποδείξεις του Γιούρογκρουπ, και θεώρησε ότι είχε πιστόλι στον κρόταφο και αποφάσισε η ίδια να υποταχθεί άμεσα άνευ συζήτησης. Συνέπειες που εξακολουθούν να συντρέχουν και σήμερα και οι οποίες θα μπορούν να συντελέσουν πιεστικά σε προτροπή να δεχθούμε λύση όχι δίκαιη και όχι σύμφωνη προς τις αρχές του κεκτημένου.

Με δεδομένες τις μεθόδους πίεσης των ισχυρών της Ε.Ε., που εφευρίσκουν και επιβάλλουν λύσεις που οι ίδιοι προωθούν στο πλαίσιο των δικών τους μεγάλων συμφερόντων στην Τουρκία, είναι να προκύψει ο κίνδυνος για ένα νέο σχέδιο, κακής λύσης του Κυπριακού, το οποίο να έχει τη σύμφωνη ανάμειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι συναντήσεις και τα όσα προέβαλε ο κ. Ακιντζί στη Νέα Υόρκη και στις Βρυξέλλες προετοιμάζουν (ίσως και η εδώ επίσκεψη του κ. Γιούνκερ) τον τετραγωνισμό του κύκλου, που από χρόνια διακήρυξαν ότι έχει δυνατότητα να πραγματοποιήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εμφανίζεται λοιπόν και πάλιν η ανάμειξη του παράγωγου κεκτημένου, ως επικάλυψη για μια δήθεν «καλή λύση», που στην πραγματικότητα θα αποτελεί, ως διζωνική, δύο συνιστώσες πολιτείες (νέος συνεταιρισμός), τρόπο επιβολής στο διηνεκές των επιδιώξεων και της βουλιμίας της Τουρκίας. Όλα αυτά που εμείς οι ίδιοι παραλείπουμε να ζητήσουμε κατά τις αρχές της αλληλεγγύης, ώστε θεσμικά η ίδια η Ε.Ε. να αξιώσει αποτίναξη της κατοχής από τα ευρωπαϊκά εδάφη της και την πλήρη εφαρμογή του κεκτημένου σ’ όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι έδαφος ευρωπαϊκό.

Τούτο, μάλιστα, ενώ σαν Κράτος έχουμε υπέρ μας αφενός την απόφαση του ΕΔΑΔ στη διακρατική προσφυγή μας κατά του κράτους της Τουρκίας, και ενώ το ίδιο το Δικαστήριο της Ε.Ε. διακήρυξε στην «Υπόθεση Αποστολίδης» ότι το κεκτημένο ισχύει και στην υπό κατοχή γη. Αλήθεια, πότε θα αντιδράσουμε προληπτικά και διεκδικητικά, κατά το δίκαιο και τα δικαιώματά μας, πριν να είναι πολύ αργά;

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος