Ο ελληνικός λαός, κατά την ταπεινή μου άποψη, με την ευκαιρία του δημοψηφίσματος απέδειξε ότι δεν είναι κομπάρσος κανενός και με την ψήφο του υπέδειξε το μέλλον της πατρίδας του, όπως αυτός το οραματίζεται, ακόμη και αν αυτό σημαίνει έξοδο από την Ευρωζώνη, καθαρά πλέον ως αποτέλεσμα της εκδικητικής στάσης των «αλληλέγγυων» εταίρων. Μέσα από τη διαδικασία του δημοψηφίσματος, οι Έλληνες έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «αρνιέμαι οι άλλοι να κρατάνε τα σχοινιά, αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε, αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά…», αναδεικνύοντας στην πορεία κάποιες τραυματικές αλήθειες και την ίδια στιγμή καταρρίπτοντας κάποια ασύστολα ψεύδη (που ισχύουν και στην περίπτωση της Κύπρου και το αφήνω στη δική σας φαντασία, να βρείτε τον παραλληλισμό).

Αλήθειες ή ασύστολα ψεύδη;
· Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί ακριβώς σε αυτό που την οραματίστηκαν οι εμπνευστές της, σε ένα μηχανισμό αλληλεγγύης και αλληλοστήριξης, που συντίθεται από εταίρους και όχι ένα μόρφωμα, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού.

· Οι ισχυροί εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης σέβονται, αντιλαμβάνονται και πρωτίστως τηρούν τις συμφωνίες που εμπερικλείει στα ιδρυτικά κείμενα το Κοινοτικό Δίκαιο.

· Οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά (προεξαρχούσης της Γερμανίας) είναι οι πλούσιοι και συναισθηματικά ευάλωτοι ως προς τους βασανιζόμενους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου (προεξαρχούσης της Ελλάδας), γι' αυτό και υφίστανται αιματηρές θυσίες προς όφελος των φτωχών και αδυνάτων.

· Η οικονομική δυσπραγία και κακοδαιμονία που κατατρέχει τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου οφείλεται στο κοινωνικό κράτος και στους κρατικούς (και ημικρατικούς) οργανισμούς.

· Η επανεκκίνηση της οικονομίας και η ενεργοποίηση των ιδιωτικών επενδύσεων στην κλονιζόμενή μας οικονομία στηρίζονται εξ ολοκλήρου στην αορίστως αποκαλούμενη «οικονομική εξυγίανση» και μεταρρύθμιση.
· Οι δογματικά στηριζόμενες αποκρατικοποιήσεις (κερδοφόρων οργανισμών) θα καλύψουν το μεγαλύτερο κομμάτι του δημοσιονομικού ελλείμματος.

· Οι τραπεζίτες (κατά γενική παραδοχή υπηρέτες του διεθνούς κερδοσκοπικού και τοκογλυφικού κεφαλαίου) ανεξαρτήτως εθνικής προελεύσεως, είναι σε θέση και θέλουν, σκεπτόμενοι και την κοινωνική τους διάσταση, να δώσουν λύσεις ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης γενικότερα αλλά και ως προς την ελάφρυνση των οικονομικά ταλανιζομένων.

· Σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο τα πολιτικά κριτήρια κατευθύνουν τις οικονομικές αποφάσεις. Το παρασιτικό κεφάλαιο, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, δεν ελέγχει και δεν καθορίζει τις πολιτικές ατζέντες και στόχους.

Το ότι όλα αυτά τα ψεύδη ή αλήθειες (κριτές εσείς) χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και των πολιτικών παρεμβάσεων, είναι δεδομένο. Μήπως όμως είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που αδυνατούμε σήμερα να διαμορφώσουμε κοινούς άξονες αντιμετώπισης της κρίσης; Όλοι αυτοί οι μνημονικοί πατέρες του Έθνους (στην Ελλάδα και στην Κύπρο) έχουν γονατίσει έναν περήφανο λαό, αποδυναμώνοντας πλήρως τη διαπραγματευτική του ισχύ, μέχρι που (στην Ελλάδα τουλάχιστον) παρενέβη ειρηνικά μέσω του δημοψηφίσματος, για να φωνάξει τα θέλω και τις επιδιώξεις του.

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, μέχρι που βρήκαν απέναντί τους μια κυβέρνηση που δεν ήταν έτοιμη να υπερβεί τη λαϊκή εντολή, εξυπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα, έστελναν τα εύσημα στους εγχώριους υποτελείς τους για τους αριθμητικούς στόχους που ευημερούν (όντως ευημερούν, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, αλλά κατά τα άλλα γίνεται πιο βιώσιμο, η ανεργία ανεβαίνει, αλλά κατά τα άλλα γινόμαστε πιο παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί), γι' αυτό αντιλαμβάνεται κανείς περί τίνος πρόκειται.

Αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν να κάνουν μόνο με την κολοβή γνώση και την παταγώδη ημιμάθεια (στην περίπτωσή τους είναι χειρότερη από την αμάθεια, γιατί αν δεν το έπαιζαν φωστήρες θα διατηρούσαν μια στοιχειώδη αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας που βιώνει ο μέσος πολίτης), αλλά εδράζονται κυρίως στο γεγονός ότι δεν έμαθαν ποτέ να αντιδρούν, παρά μόνο με τη λογική του καλού παιδιού, που του κτυπάνε στον ώμο, του υποταγμένου συμβιβασμού, της υποτέλειας. Πριν να είναι αργά, ας αντικρίσουμε, λοιπόν, τις πραγματικότητες, αναλογιζόμενοι αυτό που λέχθηκε από τον Mάρτιν Λούθερ Κινγκ, ότι «η εξέγερση της σκέψης προηγείται πάντοτε της εξέγερσης των όπλων», με την ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων χωρίς βίαιες παρεμβάσεις.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπροεδρος Συμμαχίας Πολιτών