Έρχονται στη μνήμη μου σαν μια παλιά ελληνική κινηματογραφική ταινία τα αξέχαστα εκείνα χρόνια του τουριστικού θερέτρου Αγρού, που ευρίσκεται μεταξύ των οροσειρών Μαδαρής και Παπούτσας.
Ο Αγρός, η μαγευτική και παραδεισένια αυτή κωμόπολη της Επαρχίας Λεμεσού, γνώρισε δόξες μετά τον πόλεμο του '40. Τους καλοκαιρινούς μήνες έρχονταν παραθεριστές απ' όλη την Κύπρο, ακόμη και την Αίγυπτο, για να απολαύσουν το δροσερό αεράκι με το θαυμάσιο και ξηρό κλίμα και να πιουν το χωνευτικό κρύο και κρυστάλλινο νερό του Καούρου της Αναστασιάς και του Βρυσιού του Μήλου, όπου οι παραθεριστές έψηναν σούβλες και διασκέδαζαν τραγουδώντας τα τραγούδια της παλιάς εποχής. Όλα παντού και πάντα καταπράσινα, χάρμα ιδέσθαι, τα δέντρα γεμάτα χυμώδη φρούτα και καρπούς, αθάσια, καρύδια, φουντούκια.

Είχε τότε ο Αγρός οκτώ λεωφορεία, που έφερναν από τη Λευκωσία και τη Λεμεσό τους παραθεριστές. Από το 1946-1948 ο Αγρός είχε δική του ηλεκτρική, με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Βρασίδα Ειρήναρχο, και την ασφαλτόστρωση εντός του χωριού. Δικό του θερινό κινηματογράφο στην Κοιλάδα, τον «Όασις», με προβολή εκλεκτών ελληνικών και αμερικανικών ταινιών. Στον Αγρό, τον μήνα Αύγουστο έρχονταν πέραν των 200 οικογενειών, που γέμιζαν όλα τα σπίτια, από του Χ'' Στυλλή μέχρι την Πάνω Γειτονιά. Το κέντρο που δέσποζε ήταν τα αξέχαστα «Μετέωρα» από το 1947, υπό την διεύθυνση του αξέχαστου Βασιλείου. Τους καλοκαιρινούς μήνες έπαιζε καθημερινά η ορχήστρα του αείμνηστου Φρίξου του αστυνόμου, με τον ίδιον στο σαξόφωνο και κλαρίνο, τον Ναζαρέτ στο ακορντεόν και τρομπέτα και τον Κωστή Ματζίλα στα τραμς και τραγούδι η αθάνατη Ελληνίδα τραγουδίστρια Κούλλα Νικολαΐδου.

Τα «Μετέωρα» από το 1950-1955 είχαν διευθυντή τον αξέχαστο Κωστή Χ'' Πουρκήν και από το 1956-2004 τον αξέχαστο Ανδρέα Αυγουστή. Πολλοί έρχονταν για να απολαύσουν την πλούσια κουζίνα και τα σπεσιαλιτέ του αξέχαστου Ανδρέα και της αξέχαστης κυρίας Ελένης. Επίσης ήταν το «Πάνθεον» υπό την ίδιαν διεύθυνση με τα «Μετέωρα», όπου εγίνοντο οι χοροί του Νοσοκομείου και της ΣΕΚ Αγρού. Και το Κέντρο «Κοιλάδα», όπου τα πρωινά λειτουργούσε καφενείο και τη νύκτα κινηματογράφος του αξέχαστου ιατρού Γεωργίου Αβρααμίδη.

Τα ξενοδοχεία, ξενώνες «Μετέωρα». Το «Βλάχος» του αλησμόνητου Χρυσόστομου Βλάχου και τον ξενώνα του αείμνηστου Γιάννη Μιχαήλ Καννάουρου (Βρακά). Και το «Καλλιθέα» του αξέχαστου Βρασίδα Ειρήναρχου. Πώς μπορώ να ξεχάσω τις καντάδες με μαντολινάτες που κάναμε στο γεφύρι των στεναγμών προς την ανωτέρα Σχολή «Απεήτειο Γυμνάσιο». Τον Καραγκιόζη, που έκανα από έντεκα χρονών παιδί σε όλες τις γειτονιές και οι μικροί φέρνανε αθάσια για την είσοδο. Αυτά αναπολώ από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά λυπούμαι που δεν μπορώ να τα ξαναζήσω.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Σ. ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ