Στην Ελλάδα των καημών, όποτε οι Έλληνες είχαν επιλογή, θέριευε μέσα τους ο μεγαλύτερος εχθρός τους, η διχόνοια, με πάντα οδυνηρά αποτελέσματα

Η γριά, βουλιαγμένη στη φθαρμένη πολυθρόνα, παρακολουθούσε και δεν παρακολουθούσε τηλεόραση. Την πονούσαν τα πόδια και η μέση από το στασίδι έξω από την τράπεζα. Ο ένας με το "ναι", ο άλλος με το "όχι" και αυτή με τα 60 ευρώ, να προβληματίζεται τι να αφαιρέσει, να την φτάσουν. Δεν παραπονιόταν ότι θα άφηνε τα φάρμακα πίσω, αυτό που την στενοχωρούσε ήταν τα παιδιά της. Το ένα να την πείσει να ψηφίσει "ναι" και το άλλο "όχι". Στο τέλος, να καβγαδίζουν και να παίρνουν δρόμο, ήθελε να φωνάξει ένα μεγάλο "γιατί", και η κραυγή της να μη βγαίνει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως, τόσο λίγοι άνθρωποι, χρωστούσαν τόσο πολλά και όλες οι τσέπες άδειες.

Το μυαλό της ταξίδεψε στα νιάτα της. Τέτοια εποχή άνοιγαν τα καλοκαιρινά σινεμά, αγκαλιά με τον αγαπημένο της και λίγο πασατέμπο ήταν ευχαριστημένη. Μια ζωή σκληρής δουλειάς, για ένα καλύτερο "αύριο" για τα παιδιά. Υπήρχαν στιγμές που παρακαλούσε να γεράσει, γιατί πίστευε ότι μόνο με τα γηρατειά θα μπορούσε να ξεκουραστεί. Έζησε την Ελλάδα τού καημού, διασκέδαζε με πονεμένα τραγούδια και η μόνη σκέψη που της έδινε κουράγιο, ήταν το ξημέρωμα μιας άλλης Ελλάδας, για τα παιδιά της.

Το βλέμμα της στράφηκε προς την τηλεόραση. Εξηγούσε κάποιος τι σημαίνει το "ναι", καλά της φάνηκαν αυτά που άκουγε. Άρχισε ο άλλος να εξηγεί το "όχι", και αυτός της φάνηκε ότι είχε δίκαιο. Στη συνέχεια άρχισαν να διαπληκτίζονται έντονα, όπως ακριβώς τα παιδιά της.

Προσπαθούσε να καταλάβει ποιο ήταν το ζητούμενο. Κοίταξε τα 60 ευρώ. Ξαναπροσπάθησε να τα μοιράσει στα πιο απαραίτητα έξοδα. Ποτέ δεν θα έφταναν, ούτε με το "ναι", ούτε με το "όχι". Κλείνοντας τα μάτια, ένα δάκρυ κύλησε ακολουθώντας το αυλάκι που χάραξε ο χρόνος στο πρόσωπό της, καταλήγοντας την άκρη των χειλιών. Δεν ήταν γραμματιζούμενη, ούτε θεωρούσε τον εαυτό της έξυπνη, ήταν σίγουρη όμως για ένα πράγμα, διπλοτσεκαρισμένο: στην Ελλάδα των καημών, όποτε οι Έλληνες είχαν επιλογή, θέριευε μέσα τους ο μεγαλύτερος εχθρός τους, η διχόνοια, με πάντα οδυνηρά αποτελέσματα.