για την επανένωση της πατρίδας μας
Με την ευκαιρία που συζητούνται ΜΟΕ από τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων μας και με την ευκαιρία που δόθηκαν οδηγίες στον Υπουργό Παιδείας να μεταφραστεί το ποίημα της Faize ?zdemir Ciler «Πικράθηκα στα ελληνικά και πληγώθηκα στα τουρκικά». Είναι μια καλή ευκαιρία για την Κυβέρνηση να επιτρέψει επισκέψεις στα «σχολεία» των Τουρκοκυπρίων για την προώθηση της αλληλογνωριμίας και για την ανάπτυξη στενοτέρων δεσμών μεταξύ των νέων μας. Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα επίσης να εισηγηθώ όπως τεθούν υπ' όψιν των Ε/κ και Τ/κ μαθητών των σχολείων μας και άλλα βιβλία που αναφέρονται πώς αγωνίστηκαν άλλοι λαοί για την ανεξαρτησία τους και για την εδραίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα τους. Πώς οι λαοί αυτοί διδάκτηκαν την πολιπολιτισμικότητα, τη συναίνεση στη λήψη αποφάσεων και τη συνύπαρξη των διαφόρων εθνικών κοινοτήτων, που κατοικούν στη χώρα τους.
Συγκεκριμένα, θα ήθελα να αναφερθώ στη Magna Carta που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Λόρδων της Αγγλίας στις 15 Ιουνίου 1215, 800 χρόνια πριν. Αναφέρω τη Magna Carta γιατί είναι το πρώτο σύνταγμα που ρυθμίζει τη λειτουργία του πολιτεύματος της Αγγλίας και γιατί είναι το πρώτο σύνταγμα που καθιερώθηκε δημοκρατικά αφότου πέθανε η Αθηναϊκή Δημοκρατία. Εισηγούμαι επίσης όπως διδάσκονται τα απομνημονεύματα του Nelson Μαντέλα «ένας μακρινός δρόμος προς την ελευθερία». Το βιβλίο αυτό κάνει εκτενή αναφορά στο «Συνέδριο του Κογκρέσου του λαού της Νότιας Αφρικής, που έλαβε χώρα στις 25 και 26 Ιουνίου 1955. Στο συνέδριο αυτό εγκρίθηκε από τους 3.000 συνέδρους «The Freedom Charter», το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως ο καθοδηγητικός φάρος για τους αγώνες του λαού της Νοτίου Αφρικής προς την ελευθερία.
Ο καταστατικός αυτός χάρτης διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ότι η χώρα ανήκει σ΄ όλους τους κατοίκους της, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, ή θρησκεία. Διαλαμβάνει, επίσης, ότι όλοι οι κάτοικοι της χώρας είναι ίσοι απέναντι στους νόμους και είναι ελεύθεροι να απολαμβάνουν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα άλλο βιβλίο χρήσιμο για τα τρέχοντα προβλήματα της χώρας μας είναι «Η Ζωή του Μαχάτμα Γκάντι», του αγωνιστή των Ινδιών, ο οποίος αποτίναξε τον αποικιακό ζυγό, ελευθέρωσε τη χώρα του και απέδειξε σ' όλο τον κόσμο ότι η δύναμη του πνεύματος και της θέλησης είναι ισχυρότερο μέτρο από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Είναι αξιοσημείωτο ότι μετά τον θάνατό του, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, πολλοί αρχηγοί κυβερνήσεων και πολλοί ισχυροί πολιτικοί του αντίπαλοι επαίνεσαν τον ηρωισμό του και τον πατριωτισμό του, και μέχρι αυτήν τη στιγμή ο Γκάντι παραμένει μια από τις μεγαλύτερες μορφές που ανέδειξε η ανθρωπότητα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μέρος από την τέφρα του ζήτησαν πολλές χώρες από τις 6 ηπείρους, αλλά τελικά αποφασίστηκε και τέφρα του στάλθηκε στη Βιρμανία, το Θιβέτ, την τότε Κεϋλάνη και τη Μαλαισία. Όμως το μεγαλύτερο μέρος της τέφρας του ρίχθηκε στους ποταμούς των Ινδιών. Ένας άλλος αγωνιστής που ακολούθησε με ευλάβεια το πολιτικό παράδειγμα του Μαχάτμα Γκάντι είναι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1929-1968), ο οποίος δολοφονήθηκε υπερασπιζόμενος ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες για τους μαύρους συμπατριώτες του. Ο κατάλογος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους είναι μακρύς, αξίζει όμως να μελετήσουμε τους αγώνες τους.
Οι μεγάλοι ηγέτες της ανθρωπότητας άφησαν πίσω τους χρήσιμα διδάγματα από τα οποία μπορούμε να αντλούμε γνώσεις προς ίδιον όφελος.
Ο φόβος κυριάρχησε πολλές φορές στις ψυχές των συμπατριωτών μας που σήμερα δηλώνουν με έμφαση ότι η λύση που θα συμφωνηθεί δεν πρέπει να επιτρέπει επάνοδο στα γεγονότα της δεκαετίας 1964-1974. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει Ε/κ και Τ/κ να δώσουν τα χέρια, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και με ένα κοινό όραμα να πορευθούν προς το μέλλον, για να δώσουν στα παιδιά μας και τις μέλλουσες γενιές μια καλύτερη προοπτική για ευημερία και για καλύτερη ποιότητα ζωής.
Οι ηγέτες μας πρέπει να αναζητήσουν την αλήθεια και να ερευνήσουν τι πήγε λάθος κα οδηγηθήκαμε στα τραγικά γεγονότα του 1964 και του 1974. Να αναγνωρισθεί ο πόνος και η οδύνη όλων όσοι υπέφεραν και να τεθεί το ερώτημα, γιατί Τ/κ γονείς παρότρυναν τα παιδιά τους να κρύβονται τις νύκτες σε θάμνους, σε καλαμιές και στα χαρακώματα, από τον φόβο των Ε/κ, και γιατί δεν εθεωρείτο φρόνιμο Ε/κ να μην ταξιδεύουν τη νύχτα σε θυλάκους που ήταν υπό τον έλεγχο των Τ/κ. Η συμφιλίωση είναι προαπαιτούμενη για να ξεκινήσει η πορεία προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον και μια βιώσιμη λύση.
ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΖΗΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας των Ενωμένων Δημοκρατών
