Δεν είναι εκπληκτικό να συναντούμε σήμερα άτομα απαθή, με υπερβολική έλλειψη ανεκτικότητας ή με προβλήματα φόβου, άγχους ή απόγνωσης. Ο κύριος λόγος της ζοφερής αυτής πλευράς της καθημερινότητας και που μας απογοητεύει είναι γιατί έχει κακοποιηθεί στην κοινωνία η ποιότητα της ζωής μας: Η οικονομική κρίση που επέφερε τη λιτότητα, ο υψηλός δείκτης ανεργίας, ο αγχώδης αγώνας για εξεύρεση εργασίας, η αναγκαστική φυγή των νέων σε ξένες χώρες για τον επιούσιο, η αποξένωση από τις αναγκαίες κοινωνικές παραμέτρους, η τύφλωση απέναντι στις αληθινές αξίες, οδηγούν στην απώλεια αισθημάτων και απειλούν τις σχέσεις με τον εσωτερικό κι εξωτερικό κόσμο τους - την οικογένεια, τους γνωστούς, τους φίλους.

Ο άνθρωπος του σημερινού πολιτισμού βρίσκεται σε κίνδυνο να αναπτύξει μια οποιαδήποτε ασθένεια που σχετίζεται με την ψυχική υγεία. Το άγχος αποστερεί τον άνθρωπο από βασικές ανθρώπινες ιδιότητες. Μια απ’ αυτές είναι η σκέψη. Το άτομο που είναι ανίκανο να αναπτύξει σκέψη ή που παύει να σκέφτεται, διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει την ηθική του συνείδηση. Είναι γνωστό πως οι νέοι που έχουν δική τους κρίση και σκέφτονται πραγματικά είναι λιγότερο βίαιοι ή νευρωτικοί.

Αλλά; Ποια μέτρα ή πώς καταπολεμώνται το άγχος, η αντικοινωνικότητα, η χαλάρωση αισθημάτων, ο φόβος, η απόγνωση; Οπωσδήποτε, το καθήκον πέφτει στους ειδικούς για να βρουν την αιτία και να προχωρήσουν σε θεραπεία των δύσκολων αυτών συμπεριφορών. Παρουσιάζουμε «δείγματα μέτρων» που χρησιμοποίησαν ειδικοί (χωρίς να σημαίνει πως αυτά είναι μοναδικά), με σκοπό την αναβάθμιση της ζωής των υποκειμένων: Μέσα από τη σε βάθος διερεύνηση της προβληματικής συμπεριφοράς, νεαρά άτομα εθεραπεύοντο, γιατί η «επί σκοπώ δοκιμασία» που υφίσταντο, επενεργούσε στα βαθύτερα στρώματα της προσωπικότητάς τους.

Παρόμοιο τρόπο χρησιμοποιούσε άλλος ειδικός, που έθετε σκόπιμα τους «ασθενείς» του σε πραγματικά επικίνδυνες καταστάσεις, ώστε η επαφή με την επικίνδυνη πραγματικότητα τούς βοηθούσε να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους. Σε άλλους νέους, η δημιουργία φόβου τους θεράπευε από την ανία ή τη συναισθηματική κατάπτωση. Μέσα από αυτές τις τεχνικές οι νέοι ωρίμαζαν, αποκτούσαν την ισορροπία τους κι εξακολουθούσαν να ζουν με αξιοπρέπεια κι ευτυχία. Ίσως, οι τέτοιες διαδικασίες, να είναι μια απάντηση σ’ αυτούς που πρεσβεύουν «την οπωσδήποτε αποφυγή κάθε στέρησης στο παιδί». «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Η εμφάνιση δυσκολιών ή εμποδίων στους νέους τούς στερεώνει, τους δίδει των αίσθηση ή την ικανοποίηση ότι υπερνικούν τις διάφορες δοκιμασίες.

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ