Αυτήν την ώρα που απεφάσισα να διατυπώσω σκέψεις και συμπεράσματα σε λίγες γραμμές για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, το σκηνικό είναι θολό και αδιευκρίνιστο. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το άμεσο ή το απώτερο μέλλον του τόπου. Ο τόσο στριμωγμένος οικονομικά και κοινωνικά ελληνικός λαός, για μιαν ακόμη φορά, αμήχανος παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις, αδύναμος να αντιδράσει. Είναι ίδιος ο λαός, που θέλοντας να κρατήσει ζωντανές τις ελπίδες του, προτιμά να ακούει τα εύκολα ψέματα απ' τις δύσκολες αλήθειες. Σήμερα, εκ του αποτελέσματος, φαίνεται πως όχι μόνο δεν επαληθεύθηκαν οι προσδοκίες του, αλλά έχουν επιδεινώσει τραγικά τη θέση του και ας ελπίσουμε μια καλύτερη τύχη για τις επόμενες γενεές.

Μετά από μια πεντάμηνη άγονη, άκαρπη υποτιθέμενη διαπραγμάτευση, ένας άτολμος, ανίκανος, ανεύθυνος, δειλός Πρωθυπουργός, μη δυνάμενος να διαχειριστεί την κρίση που ο ίδιος δημιούργησε, απεφάσισε να μεταθέσει τις ευθύνες του μέλλοντος της χώρας στον λαό, αποποιούμενος ολοσχερώς τις δικές του, και μάλιστα με ασαφή και αδιευκρίνιστα διλήμματα. Τι άραγε θα εγκρίνουμε και τι θα απορρίψουμε σε ένα Δημοψήφισμα τόσο σοβαρό, που κρίνεται το μέλλον του τόπου;

Συντάσσομαι, λοιπόν, απόλυτα με το ευφυολόγημα του κυρίου Αρκά, πως «Ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να αποτρέψει μια καταστροφή που δεν θα ερχόταν εάν αυτός δεν κυβερνούσε». Ουδείς πολίτης, κύριε Πρωθυπουργέ, θέλει τη συνέχιση της λιτότητας και των δύσκολων μέτρων, και αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που έστειλε τον κ. Σαμαρά, λόγω την άφρονος φορομπηχτικής πολιτικής του, στην αντιπολίτευση. Ασφαλώς, επίσης, γνωρίζετε πως οι Εταίροι και Δανειστές μας είναι ακραία νεοφιλελεύθεροι, που στόχο έχουν πάντα την αυστηρότερη περιοριστική πολιτική.

Σίγουρα, όμως, δεν ευθύνονται αυτοί γιατί δεν προχωρούν οι μεταρρυθμίσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι αθρόες επαναπροσλήψεις, η άδικη κατανομή του ποσοστού μεταξύ δαπανών και φόρων, ούτε ευθύνονται αυτοί για την πεντάμηνη δημιουργική οικονομική ασάφεια που επιλέξατε εσείς, δημιουργώντας νέο δημοσιονομικό κενό 4 δις ευρώ, που δυσκόλεψαν έτι περαιτέρω τις διαπραγματεύσεις. Οι στόχοι σας όλοι, κύριε
Πρωθυπουργέ, έπεσαν έξω. Τίποτε απ' όσα υποσχεθήκατε στον λαό δεν δικαιώθηκε.

-Θα σταματήσουμε τη λιτότητα στην Ελλάδα αλλά ακόμη-ακόμη και στην Ευρωζώνη

-Θα τα αλλάξουμε όλα, θα παίζουμε εμείς λύρα και οι Ευρωπαίοι θα χορεύουν στον ρυθμό μας

-Με έναν νόμο και ένα άρθρο σκίζουμε μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους

-Υποσχεθήκατε παροχές 12 δις ευρώ σε έναν ταλαιπωρημένο λαό και πέντε μήνες μετά του προτείνεται εσείς νέα μέτρα 8 δις ευρώ. Κάπου στον δρόμο, κύριε Τσίπρα, χάθηκαν 20 δις ευρώ

-Υποσχεθήκατε, επίσης, στον λαό έναν έντιμο συμβιβασμό, εγγυώμενος πως ο τόπος θα παραμείνει στον σκληρό πυρήνα του ευρώ

-Επιλέξατε ως Υπουργό Οικονομικών τον δημιουργικά ασαφή κ. Βαρουφάκη και που σκόπιμα ή όχι χάθηκαν πέντε πολυτιμότατοι μήνες

-Κύριε Τσίπρα, με τρεις φορές μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα απ' την προηγούμενη κυβέρνηση, φέρνετε μέτρα οκτώ φορές περισσότερα με το προτεινόμενο δικό σας πρόγραμμα. Για όλα αυτά και άλλα πολλά ευθύνονται οι δανειστές στην επικουρούμενη απ' τα κόμματα της ελληνικής αντιπολίτευσης τέτοια ανάληψη ευθυνών! Τόση αλαζονεία…

Πώς εξηγείτε, κύριε Τσίπρα, πως η διακοπή των διαπραγματεύσεων έγινε στο και πέντε της λήξης του προγράμματος και όχι πολύ πιο νωρίς, που οι διαφορές των προγραμμάτων ήσαν μεγαλύτερες; Υπάρχει ή όχι σκοπιμότητα στον αιφνιδιασμό με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα; Ποιο πράγματι, κύριε Τσίπρα, σχέδιο υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού σας; Για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι… Αναπτύσσετε λοιπόν τη θεωρία της γενικευμένης συνωμοσίας για να δικαιολογήσετε τη δική σας ανυπαρξία.

Επί πέντε μήνες, κύριε Τσίπρα, ο λαός κυβερνήθηκε από ένα κόμμα πολιτικής ανορθογραφίας, έναν ταραξία εντός και εκτός, έναν επαναστάτη χωρίς κανένα σχέδιο. Το μόνο καλά οργανωμένο σχέδιο που είχατε ήταν η ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης, που παρά τα λάθη της είχε καταφέρει να ανακάμψουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες. Σήμερα, προκειμένου να μη διχάσετε το κόμμα σας, επιλέξατε να διχάσετε τον λαό. Δυστυχώς για τον λαό, τα δίδακτρα για να πάρει το μάθημά του ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πανάκριβα.

Τα παιδιά της ΚΝΕ και ΚΚΕ, της πιο σκληρής Σοβιετίας, ωρίμασαν πλέον ηλικιακά, όχι όμως και πολιτικά. Στο πλαστό λοιπόν και διχαστικό ψευτο-δίλημμα οφείλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε εμείς και τα παιδιά μας και τις ανάσες -έστω με κάποιες δυσκολίες- τις παίρνουμε μέσα στην Ευρώπη και όχι απομονωμένοι, όπως δυστυχώς επέλεξαν κάποιοι άφρονες δημαγωγοί, πολύ κατώτεροι των σημερινών περιστάσεων… Το ερώτημα λοιπόν του δημοψηφίσματος δεν είναι ευρώ ή δραχμή, είναι ευρώ ή τίποτα, είναι ευρώ ή καταστροφή…